เมษารู้ดีว่าเธอไม่มีทางหนีรอดจากการไล่ล่าในตรอกแคบๆ อันวกวนได้ตลอดไป เธอต้องหาที่หลบซ่อนที่ปลอดภัยกว่านี้ และยิ่งไปกว่านั้น เธอต้องเผชิญหน้ากับอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังตามมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ บีบคั้นให้เธอต้องตัดสินใจอย่างเฉียบขาด สายตาของเธอสอดส่ายไปมา พยายามมองหาช่องทางที่จะเอาตัวรอด ในที่สุด เธอก็เห็นช่องประตูเหล็กเก่าๆ ที่เปิดแง้มอยู่ ปลายตรอกนั้นดูเหมือนจะเป็นทางเข้าสู่โกดังร้างแห่งหนึ่ง "ทางนี้!" เสียงห้าวๆ ของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เมษาใจเต้นระรัว เธอกระโจนเข้าไปในช่องประตูนั้นอย่างไม่ลังเล ทิ้งตัวลงไปในความมืดมิดของโกดัง เสียงเหล็กเสียดสีกันดังสนั่นเมื่อประตูถูกกระแทกปิดลงจากด้านนอกอย่างรุนแรง เมษาพยายามหายใจอย่างสงบ พยายามควบคุมสติสัมปชัญญะที่กำลังสั่นคลอน ความมืดและความเงียบที่เข้ามาแทนที่เสียงฝีเท้าที่เคยดังอยู่ด้านนอก ทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและเปราะบางอย่างบอกไม่ถูก "ใครอยู่ตรงนั้น!" เสียงตะโกนดังขึ้นจากภายนอก พร้อมกับการทุบประตูอย่างแรง "ออกมาเดี๋ยวนี้!" เมษาซ่อนตัวอยู่หลังกองลังกระดาษเก่าๆ ที่วางระเกะระกะ ข้าวของที่นี่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างมานานแล้ว ฝุ่นหนาทึบจับตัวอยู่ตามพื้นผิวทุกอย่าง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมปะปนกันจนฉุนกึก ดวงตาของเธอพยายามปรับให้เข้ากับความมืด เธอเห็นแสงไฟฉายสองดวงส่องลอดเข้ามาทางรอยต่อของประตูที่ปิดไม่สนิท "ไม่เห็นมีใครเลย" เสียงหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "แน่ใจนะว่าเห็นมันเข้ามาทางนี้" "แน่ใจสิ! ตาฉันไม่ฝาดหรอก มันต้องเข้าไปในนี้แหละ" เสียงอีกคนตอบกลับอย่างมั่นใจ "หาให้ทั่ว!" เมษารู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด เธอต้องใช้โอกาสนี้ในการหาข้อมูลเพิ่มเติม หรืออย่างน้อยก็หาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่คับขันนี้ เธอค่อยๆ ขยับตัวอย่างเงียบเชียบที่สุด พยายามหาเส้นทางที่จะออกไปจากที่นี่โดยไม่ให้ใครรู้ การเคลื่อนไหวของเธอต้องแม่นยำและไร้เสียง เธอก้าวเท้าอย่างเบามือ เหยียบไปบนพื้นที่ไม่แข็งแรงเพื่อลดเสียงก้อง "มีอะไรซ่อนอยู่ตรงนั้น!" เสียงหนึ่งดังขึ้นอีกครั้ง เมษาชะงักกึก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอหยุดนิ่ง หวังว่าแสงไฟฉายจะไม่ได้ส่องมาถึงตัวเธอ "แค่กล่องเก่าๆ น่ะ" เสียงเพื่อนร่วมงานของเขาตอบ "ไม่เห็นจะมีอะไร" เมษาถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอค่อยๆ ขยับไปอีกทางหนึ่ง เธอมองเห็นแสงสลัวๆ ที่ลอดเข้ามาจากหน้าต่างบานเล็กๆ ที่อยู่สูงขึ้นไปบนผนังด้านหนึ่ง มันอาจจะเป็นทางออกของเธอ "เฮ้ย! แกได้ยินอะไรไหม" เสียงหนึ่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะดังขึ้นอีกครั้ง "เหมือนมีเสียงอะไรบางอย่าง" เมษาไม่รอช้า เธอพุ่งตัวไปยังทิศทางของแสงสว่างนั้นทันที เธอรู้ว่าเวลาของเธอเหลือน้อยเต็มที เธอปีนขึ้นไปบนลังกระดาษหลายๆ ใบที่วางซ้อนกันอย่างไม่มั่นคง พยายามเอื้อมมือไปจับขอบหน้าต่าง "เจอแล้ว! มันอยู่ตรงนั้น!" เสียงตะโกนดังมาจากด้านล่าง ทำให้เมษาหน้าซีดเผือด เธอรู้สึกถึงแรงดึงที่ข้อเท้าของเธออย่างแรง ทำให้เธอเสียหลัก ร่างกายของเธอล้มลงไปกระแทกพื้นโกดังอย่างจัง "จับได้แล้วไง! คิดว่าจะหนีไปไหนได้!" ชายร่างใหญ่คนหนึ่งพูดขึ้น เขาจับข้อเท้าของเธอไว้แน่น ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟฉายอย่างน่ากลัว "ปล่อยฉันนะ!" เมษาพยายามดิ้นรนสุดกำลัง "ไม่ปล่อยง่ายๆ หรอก" ชายอีกคนพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ "ท่านอยากจะคุยกับเธอสักหน่อย" เมษาพยายามมองหาทางสู้ เธอเห็นท่อนเหล็กเก่าๆ ชิ้นหนึ่งวางอยู่ไม่ไกลจากตัวเธอ เธอตัดสินใจใช้มันเป็นอาวุธ "อย่าเข้ามานะ!" เธอตะโกน พยายามข่มขวัญ "ขู่เหรอ? คิดว่าฉันกลัวไหม" ชายร่างใหญ่หัวเราะในลำคอ เมษาใช้จังหวะที่ชายคนนั้นปล่อยมือจากข้อเท้าของเธอเพียงเสี้ยววินาที เธอใช้เท้าถีบออกไปอย่างแรง ก่อนจะคว้าท่อนเหล็กขึ้นมา "โธ่เว้ย!" ชายร่างใหญ่ร้องเสียงหลง เมื่อโดนท่อนเหล็กฟาดเข้าที่แขน เมษาไม่รอช้า เธอใช้ท่อนเหล็กนั้นฟาดใส่ชายอีกคนอย่างรวดเร็ว เขาเซถอยหลังไปอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอใช้โอกาสนั้นลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งหนีไปยังอีกด้านหนึ่งของโกดัง "จับมัน! อย่าให้มันหนีไปได้!" เสียงตะโกนไล่หลังมาติดๆ เมษาวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต เธอชนเข้ากับสิ่งกีดขวางต่างๆ นานาในความมืด ทำให้เธอสะดุดล้มอีกครั้ง แต่เธอก็ลุกขึ้นมาวิ่งต่อ เธอเห็นประตูทางออกอีกบานหนึ่งอยู่ไม่ไกล "หยุดนะ!" เสียงปืนดังขึ้น! กระสุนเฉียดผ่านศีรษะของเธอไปอย่างหวุดหวิด เมษาตัวสั่นสะท้าน แต่เธอก็ไม่ยอมหยุด เธอพุ่งตรงไปยังประตูบานนั้น "ถ้าแกก้าวออกไปจากตรงนี้ แกตายแน่!" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง เมษารู้ดีว่าเธอมาถึงทางตันแล้ว เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับชายทั้งสองคนที่กำลังเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ในมือของพวกเขาถือปืน "บอกมาว่าแกไปเอาข้อมูลพวกนี้มาจากไหน" ชายร่างใหญ่ถาม น้ำเสียงเย็นชา "ฉันไม่บอกอะไรทั้งนั้น" เมษาตอบกลับอย่างเด็ดเดี่ยว "ปากแข็งดีนี่" ชายอีกคนพูดพลางยกปืนขึ้นเล็งมาที่เธอ "งั้นก็คงต้องใช้วิธีอื่น" เมษาเตรียมพร้อมรับมือ เธอรู้ว่านี่คือการต่อสู้ที่เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสู้สุดชีวิต