“ผู้พิทักษ์... ผู้กลืนกิน... สมดุล...” ธาวินพึมพำ เขาจ้องมองไปยังแท่งหินโบราณ พยายามจับคู่ภาพที่เห็นกับสัญลักษณ์ที่สลักอยู่ “แล้ว ‘สัญลักษณ์แห่งสมดุล’ มันเป็นอย่างไรครับ” ชายชราหลับตาลง เขาเหมือนกำลังเดินทางย้อนกลับไปในอดีตอันไกลโพ้น “มันคือสัญลักษณ์ที่ผสมผสาน... ระหว่างแสงและเงา... ระหว่างการเกิดและดับ... มันไม่ใช่สิ่งใดสิ่งหนึ่ง... แต่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่ดำรงอยู่” ก้องรีบเปิดบันทึกของอาจารย์ธนูอีกครั้ง “ผมเจอแล้วครับ! อาจารย์ธนูเขียนถึง ‘สัญลักษณ์แห่งการหลอมรวม’ ครับ… มันมีลักษณะคล้ายกับวงกลมที่มีเส้นแบ่งครึ่ง... ฝั่งหนึ่งเป็นสีขาว อีกฝั่งหนึ่งเป็นสีดำ!” “เยี่ยมมาก!” ชายชราลืมตาขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวัง “นี่แหละ... สัญลักษณ์ที่เราตามหา” เขาก้าวเข้าไปใกล้แท่งหินโบราณอีกครั้ง มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่ชี้ไปยังกลุ่มสัญลักษณ์ที่สลักอยู่ “นี่คือ ‘ผู้พิทักษ์’... และนี่คือ ‘ผู้กลืนกิน’... ส่วนนี่... คือ ‘การหลอมรวม’... แต่ลำดับ... ลำดับคือสิ่งสำคัญที่สุด” “เราต้องเรียงลำดับมันอย่างไรครับ” ธาวินถาม “ตามประวัติศาสตร์... ตามวัฏจักรของสรรพสิ่ง” ชายชรากล่าว “เริ่มต้นจาก ‘การกำเนิด’... ตามด้วย ‘การดำรงอยู่’... จากนั้น ‘ความขัดแย้ง’... และสุดท้าย ‘การคืนสู่สมดุล’... หรือ ‘การผนึก’... แล้วแต่ว่าเรื่องราวจะจบลงอย่างไร” “แต่ในคัมภีร์... มันบอกว่า ‘ผู้กลืนกิน’ กำลังจะเข้ามา...” ก้องท้วง “ใช่... นั่นหมายความว่า... การผนึกกำลังจะสลายไป... เราต้องหาทาง ‘ปลุก’ พลังแห่ง ‘ผู้พิทักษ์’ ขึ้นมาอีกครั้ง... เพื่อต่อสู้กับ ‘ผู้กลืนกิน’... และ ‘สัญลักษณ์แห่งการหลอมรวม’... จะเป็นตัวชี้ขาด” ชายชราอธิบาย “แต่ถ้าเราทำผิดลำดับ... พลังงานอาจจะย้อนกลับ... และกลายเป็นหายนะ” ธาวินรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา เขาหันไปมองรอบๆ อีกครั้ง ราวกับว่าป่าทั้งป่ากำลังจับจ้องมาที่พวกเขา “ท่านอาจารย์ครับ... ผมรู้สึกว่า... เรากำลังจะถูกโจมตี” ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามดังกึกก้องก็ดังขึ้นมาจากเบื้องลึกของโพรงใต้ดินที่อยู่ไม่ไกลจากบริเวณนั้น! มันไม่ใช่เสียงคำรามของสัตว์ป่าธรรมดา แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความอาฆาตพยาบาท! “มันกลับมาแล้ว!” ชายชราตะโกน “รีบเข้า! เราไม่มีเวลาแล้ว!” เงาดำทะมึนขนาดมหึมาค่อยๆ คืบคลานออกมาจากปากโพรง มันบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว ดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงฉานราวกับเปลวไฟนรก! “เตรียมตัว!” ธาวินชักปืนพกคู่ใจออกมา แม้จะรู้ดีว่ากระสุนอาจจะไม่ได้ผลกับสิ่งมีชีวิตประเภทนี้ แต่สัญชาตญาณนักสืบก็ทำให้เขาต้องเตรียมพร้อมเสมอ ก้องหยิบมีดสั้นออกมาจากเอวอย่างรวดเร็ว เขามีทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่ยอดเยี่ยม “อย่าเพิ่งสู้! เราต้องแก้ปริศนาให้ได้ก่อน!” ชายชราตะโกน เขาใช้พลังทั้งหมดที่มี เพ่งสมาธิไปที่กลุ่มสัญลักษณ์บนแท่งหินโบราณ “นี่คือ ‘การกำเนิด’... นี่คือ ‘การดำรงอยู่’...” เงาดำเคลื่อนที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ อากาศรอบตัวเย็นเยียบลงอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกดูดกลืนเอาความอบอุ่นไปจนหมดสิ้น! “มันกำลังจะเข้ามาถึง!” ก้องร้องบอก “ท่านอาจารย์ครับ!” “อดทนอีกนิด!” ชายชราตะโกนกลับ เขาเริ่มไล้นิ้วไปตามสัญลักษณ์ ‘ความขัดแย้ง’ “นี่คือจุดเริ่มต้นของหายนะ... เราต้องหาทาง ‘ปลุก’ ผู้พิทักษ์!” ธาวินเหลือบมองไปยังแท่งหินโบราณ เขาเห็นสัญลักษณ์ ‘ผู้พิทักษ์’ ที่มีรูปทรงคล้ายดาว แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้เรืองแสงเหมือนสัญลักษณ์อื่นๆ “ท่านอาจารย์ครับ! ตรงนี้!” ธาวินชี้ไปยังสัญลักษณ์ ‘ผู้พิทักษ์’ “มันเหมือนกับที่ผมเห็นตอนแรก!” “ใช่! แต่ต้องใช้ ‘กุญแจ’ เพื่อปลุกมัน!” ชายชรากล่าว “กุญแจคือ... ความเข้าใจ... และ... พลัง!” เงาดำพุ่งเข้ามา! มันส่งเสียงคำรามโหยหวนราวกับจะฉีกทุกสิ่งทุกอย่างออกเป็นชิ้นๆ! “ก้อง! เบี่ยงเบนความสนใจมัน!” ธาวินตะโกน เขาพยายามหาตำแหน่งที่เหมาะสมในการยิง แต่ก็รู้ว่ามันไร้ประโยชน์ ก้องพุ่งเข้าไปหากลุ่มเงาดำด้วยความเร็วสูง เขายกมีดขึ้นปัดป้องการโจมตีที่มองไม่เห็น พลางพยายามหาช่องว่างเพื่อโจมตี “ท่านอาจารย์ครับ! ผมกำลังจะรับมือไม่ไหวแล้ว!” ก้องร้องบอก เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เกือบแล้ว! เกือบแล้ว!” ชายชราพึมพำ เขาจ้องมองไปยังสัญลักษณ์ ‘การหลอมรวม’ ที่อยู่ใกล้กับ ‘ผู้พิทักษ์’ “แล้วเราจะปลุก ‘ผู้พิทักษ์’ ได้อย่างไร!” ธาวินตะโกนถามขณะที่หลบหลีกการโจมตีที่มองไม่เห็น “เราต้องใช้ ‘พลังแห่งความหวัง’... และ ‘พลังแห่งความกล้าหาญ’!” ชายชราตอบ “ธาวิน! เจ้าต้องเชื่อมั่นในสิ่งที่เจ้ากำลังปกป้อง! ก้อง! เจ้าต้องกล้าเผชิญหน้ากับความกลัว!” ธาวินนึกถึงหน้าอาจารย์ธนู นึกถึงความยุติธรรมที่เขาต้องไข่... นึกถึงผู้บริสุทธิ์ที่อาจต้องตกเป็นเหยื่อ... เขาตั้งสมาธิ... จ้องมองไปยังสัญลักษณ์ ‘ผู้พิทักษ์’... “ข้าจะปกป้อง!” ก้องที่กำลังต่อสู้อย่างสุดกำลัง สบตาธาวิน... เขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเพื่อน... “ข้าไม่กลัว!” ทันใดนั้นเอง! สัญลักษณ์ ‘ผู้พิทักษ์’ บนแท่งหินโบราณก็สว่างวาบขึ้น! แสงสีทองสาดส่องออกมาอย่างรุนแรง! คลื่นพลังงานมหาศาลแผ่กระจายออกไป! เงาดำส่งเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด! มันถอยร่นกลับไปช้าๆ! “สำเร็จแล้ว!” ชายชราตะโกน “นี่คือ ‘การปลุก’... แต่ยังไม่จบแค่นั้น!” แสงสีทองจาก ‘ผู้พิทักษ์’ สาดส่องไปยัง ‘สัญลักษณ์แห่งการหลอมรวม’... แล้วแสงนั้นก็เชื่อมโยงกัน! เกิดเป็นลำแสงที่ทรงพลัง! “ตอนนี้! ‘สัญลักษณ์แห่งการหลอมรวม’ กำลังจะชี้ขาด!” ชายชราเร่ง “มันจะพยายามเชื่อมโยง ‘ผู้พิทักษ์’ และ ‘ผู้กลืนกิน’... เพื่อหา ‘สมดุล’... ซึ่งอาจหมายถึงการผนึก... หรือการหายนะ!” เงาดำพยายามจะพุ่งเข้ามาอีกครั้ง! แต่มันถูกต้านทานด้วยพลังของ ‘ผู้พิทักษ์’! ทั้งสองฝ่ายกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด! “เราต้องเลือก! เราต้องเลือก!” ชายชราตะโกน “จะให้ ‘ผู้กลืนกิน’ กลืนกิน ‘ผู้พิทักษ์’... หรือให้ ‘ผู้พิทักษ์’ ขับไล่ ‘ผู้กลืนกิน’!” “ไม่! เราต้องหาทาง ‘คืนสู่สมดุล’!” ธาวินร้องบอก “ถ้าเราเลือกข้างใดข้างหนึ่ง... อีกฝ่ายก็จะแข็งแกร่งขึ้น!” “ถูกต้อง!” ชายชราเห็นด้วย “เราต้องให้ ‘สัญลักษณ์แห่งการหลอมรวม’ ทำงาน... โดยที่ ‘ผู้พิทักษ์’ ยังคงมีพลัง... และ ‘ผู้กลืนกิน’ ถูกกักขัง!” “แล้วเราจะทำได้อย่างไร!” ก้องถาม เขากำลังเหนื่อยอ่อน แต่ก็ยังคงยืนหยัดต่อสู้ “เราต้องใช้ ‘สัญลักษณ์แห่งเจตจำนง’... เพื่อชี้นำพลัง!” ชายชรากล่าว “ธาวิน! ข้าขอฝาก ‘ผู้พิทักษ์’ ไว้กับเจ้า! ก้อง! ข้าขอฝาก ‘การหลอมรวม’ ไว้กับเจ้า!” “ผมจะทำ!” ธาวินตอบรับ เขาเพ่งสมาธิไปที่ ‘ผู้พิทักษ์’ พยายามส่งพลังแห่งความมุ่งมั่นเข้าไป “ผมจะทำให้มันสมดุล!” ก้องตอบรับ เขาก็เพ่งสมาธิไปที่ ‘สัญลักษณ์แห่งการหลอมรวม’ เงาดำและแสงสีทองกำลังปะทะกันอย่างรุนแรง! อากาศรอบตัวสั่นสะเทือน! “ต้องเร็วเข้า!” ชายชราตะโกน