“ต้องเร็วเข้า!” ชายชราตะโกน เขายังคงจ้องมองไปยังกลุ่มสัญลักษณ์บนแท่งหินโบราณ พลางพึมพำคำพูดบางอย่างเป็นภาษาโบราณที่ยากจะเข้าใจ “การผนึก... การปลดปล่อย... สมดุล...” ธาวินยืนนิ่งราวกับรูปปั้น เขาหลับตาลง สัมผัสได้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัว ‘ผู้พิทักษ์’ พลังแห่งความกล้าหาญ พลังแห่งการปกป้อง... มันกระตุ้นให้เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง “ข้าจะปกป้อง!” เขาพึมพำกับตัวเอง ก้องเองก็เช่นกัน มือของเขากุม ‘สัญลักษณ์แห่งการหลอมรวม’ ไว้อย่างมั่นคง เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงระหว่างแสงและความมืด ความสมดุลที่เปราะบาง “ข้าจะรักษาสมดุลนี้ไว้!” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เงาดำที่ถูกผลักดันโดยพลังของ ‘ผู้พิทักษ์’ เริ่มมีอาการอ่อนแรงลง มันกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะหาทางหลุดพ้นจากการถูกกักขัง แสงสีทองเองก็ส่องสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง “มันกำลังจะสิ้นสุดลง!” ชายชราตะโกน “แต่เราต้องแน่ใจว่า... มันจะสิ้นสุดลงอย่างถูกต้อง!” เขาก้าวเข้าไปใกล้แท่งหินโบราณอีกครั้ง มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “หากเราปล่อยให้ ‘ผู้กลืนกิน’ ชนะ... โลกจะถูกความมืดกลืนกิน... หากเราใช้พลังของ ‘ผู้พิทักษ์’ มากเกินไป... แสงสว่างจะเผาผลาญทุกสิ่ง... เราต้องให้ ‘การหลอมรวม’ ทำหน้าที่ของมัน!” “แล้วเราจะชี้ทางให้มันได้อย่างไร!” ธาวินถาม “ด้วยเจตจำนงของเรา!” ชายชราตอบ “ธาวิน... ส่ง ‘พลังแห่งความหวัง’ เข้าไป! ก้อง... ส่ง ‘พลังแห่งการยอมรับ’ เข้าไป!” ธาวินนึกถึงใบหน้าของทุกคนที่เขารัก นึกถึงอนาคตที่สดใสที่เขาอยากจะเห็น... ความหวังหล่อหลอมขึ้นเป็นพลังอันบริสุทธิ์ที่ไหลผ่านตัวเขาไปยัง ‘ผู้พิทักษ์’ ก้องนึกถึงความจริงที่ว่า... ทุกสิ่งย่อมมีทั้งด้านสว่างและด้านมืด... ความเป็นจริงที่ว่า... การยอมรับในทุกสิ่งคือหนทางสู่ความสงบ... เขาส่งพลังแห่งการยอมรับไปยัง ‘สัญลักษณ์แห่งการหลอมรวม’ ทันใดนั้นเอง! พลังจาก ‘ผู้พิทักษ์’ และ ‘สัญลักษณ์แห่งการหลอมรวม’ ก็เชื่อมโยงกันอย่างสมบูรณ์! เกิดเป็นลำแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่สาดส่องออกไป! เงาดำที่เคยน่าสะพรึงกลัว บัดนี้ถูกชำระล้างด้วยแสงนั้น! มันไม่ได้รับความเสียหาย... แต่กลับถูก ‘ผนึก’ เข้าไปใน ‘สัญลักษณ์แห่งการหลอมรวม’! “มันสำเร็จแล้ว!” ชายชราถอนหายใจอย่างโล่งอก “การผนึกกลับคืนสู่สมดุล... ได้สำเร็จ!” เงาดำหายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง! แสงสีทองจาก ‘ผู้พิทักษ์’ ก็ค่อยๆ จางลง จนกลับคืนสู่สภาพเดิมของหินโบราณ! รอบตัวกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง... มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านซากปรักหักพัง... แต่ความรู้สึกตึงเครียดที่เคยมี บัดนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยความสงบ... และความโล่งใจ “เราทำได้...” ก้องกล่าวเสียงเบาหวิว เขาทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ธาวินเองก็เช่นกัน เขาแทบจะยืนไม่อยู่ แต่ก็ยังคงตั้งสติได้ “ท่านอาจารย์ครับ... แล้ว... แล้ววัตถุโบราณชิ้นนั้นล่ะครับ” “วัตถุโบราณที่ว่า... คือ ‘กุญแจ’... กุญแจที่จะปลดปล่อย ‘ผู้กลืนกิน’... แต่ตอนนี้... เมื่อ ‘ผู้กลืนกิน’ ถูกผนึกไว้แล้ว... กุญแจดอกนั้น... ก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป” ชายชราตอบ “แต่... การผนึกนี้... จะคงอยู่ได้นานแค่ไหน... นั่นก็ขึ้นอยู่กับ... ความแข็งแกร่งของ ‘สัญลักษณ์แห่งการหลอมรวม’... และ... เจตจำนงของมนุษย์” “หมายความว่า... มันอาจจะกลับมาได้อีก...” ธาวินเอ่ย “ทุกอย่าง... ล้วนมีวัฏจักรของมัน... แต่เราได้ทำหน้าที่ของเราแล้ว... ในตอนนี้... เราได้ปกป้องโลกไว้ได้อีกครั้ง” ชายชราเดินเข้าไปหาธาวินและก้อง “พวกเจ้า... ทำได้ดีมาก” เขาค่อยๆ วางมือลงบนบ่าของธาวิน “อาจารย์ธนู... คงภูมิใจในตัวเจ้ามาก” ธาวินมองหน้าชายชรา... เขารู้สึกถึงความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา... ความผูกพันที่เกิดจากการต่อสู้เพื่อสิ่งเดียวกัน “ผม... แค่ทำในสิ่งที่ต้องทำครับ” ธาวินกล่าว “การกระทำเช่นนี้... คือวีรกรรม... ไม่ใช่แค่หน้าที่” ชายชรากล่าว “แต่... เรายังไม่จบสิ้นแค่นี้... ความจริงเกี่ยวกับการตายของอาจารย์ธนู... และเบื้องหลังทั้งหมด... ยังรอเราอยู่” “ท่านอาจารย์... หมายความว่า... คนที่ฆ่าอาจารย์ธนู... ก็คือ... คนที่ต้องการ ‘วัตถุโบราณ’ นั้น?” ก้องถาม “ใช่... และคนที่อยู่เบื้องหลัง... ยังคงอันตราย... และพวกมัน... อาจจะยังไม่รู้ว่า... เราได้ผนึก ‘ผู้กลืนกิน’ ไว้ได้แล้ว” ชายชรากล่าว “พวกมันอาจจะยังคงตามหา... และเมื่อพวกมันรู้... พวกมันจะมาหาเรา” ธาวินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขามีประกายแห่งความมุ่งมั่นอีกครั้ง “ถ้าพวกมันคิดจะทำร้ายใครอีก... ผมจะหยุดพวกมันให้ได้” “ข้ารู้... ว่าเจ้าจะทำ” ชายชรากล่าว “แต่ครั้งนี้... เราต้องระวังให้มากกว่าเดิม... เพราะศัตรูของเรา... ไม่ใช่แค่คนธรรมดา... พวกมันอาจจะเกี่ยวข้องกับ... พลังที่อยู่เบื้องหลัง ‘ผู้กลืนกิน’” “ท่านอาจารย์... แล้ว ‘คัมภีร์’ ที่เราอ่าน... มันเกี่ยวกับเรื่อง ‘ผู้กลืนกิน’ นี้โดยตรงเลยหรือครับ” ก้องถาม “คัมภีร์นั้น... คือบันทึก... ของผู้ที่เคยเผชิญหน้ากับ ‘ผู้กลืนกิน’ มาก่อน... และได้ค้นพบวิธีผนึกมัน... ซึ่งก็คือ... ‘สัญลักษณ์แห่งการหลอมรวม’... และ... ‘ผู้พิทักษ์’... ที่เราปลุกขึ้นมา” ชายชราอธิบาย “แต่ที่น่าเป็นห่วงกว่านั้น... คือ... มีบางส่วนที่ขาดหายไป... และบางส่วนที่ถูกบิดเบือน... ซึ่งอาจจะมาจาก... ‘ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง’... พวกมันพยายามจะทำให้เราเข้าใจผิด... หรือ... ทำให้เราไปในทิศทางที่ผิด” “แล้วเราจะหาข้อมูลส่วนที่ขาดหายไปได้จากไหนครับ” ธาวินถาม “ข้าเชื่อว่า... อาจารย์ธนู... ได้ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้... เราต้องกลับไปที่พิพิธภัณฑ์... และค้นหาในสิ่งที่เขา... ซ่อนไว้” ชายชรากล่าว “แต่ก่อนอื่น... เราต้องพักผ่อน... และเตรียมตัว... สำหรับการเดินทางครั้งใหม่” เขาหันไปมองรอบๆ บริเวณลานกว้างอีกครั้ง “ที่นี่... คือจุดเริ่มต้น... และอาจจะเป็น... จุดสิ้นสุด... ของอดีต... แต่... การต่อสู้ของเรา... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น” ธาวินมองไปยังท้องฟ้า... เมฆฝนที่เคยปกคลุม เริ่มจางหายไป... เผยให้เห็นแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องลงมา... เป็นสัญญาณของการเริ่มต้นใหม่... “เราจะไปกันเมื่อไหร่ครับ” ธาวินถาม “เมื่อเจ้าพร้อม... และเมื่อข้าพร้อม” ชายชราตอบ “แต่จำไว้... ศัตรูของเรา... กำลังรอเราอยู่... และพวกมัน... ไม่ได้มีแค่ ‘ผู้กลืนกิน’... แต่ยังมี... ‘ผู้ที่ควบคุม’ ‘ผู้กลืนกิน’ นั้นอยู่...” เสียงของชายชราค่อยๆ แผ่วเบาลง... แต่คำพูดของเขายังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของธาวินและก้อง... การผจญภัยครั้งนี้... ยังอีกยาวไกล... และอันตราย... ก็ยิ่งทวีคูณขึ้น... “เราต้องกลับไปที่พิพิธภัณฑ์...” ธาวินกล่าว “เราต้องหาความจริง... ที่อาจารย์ธนู... ซ่อนไว้...” “ใช่...” ก้องเห็นด้วย “เราจะไขปริศนาทั้งหมด... และนำความยุติธรรม... กลับคืนมา...” การเดินทางของพวกเขา... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น... บนเส้นทางที่เต็มไปด้วยปริศนา... และอันตราย... ที่เชื่อมโยงจากอดีตอันไกลโพ้น... สู่ปัจจุบัน... ที่กำลังคุกคาม... ชายชรามองไปยังทั้งสอง... รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า... เขาเชื่อมั่น... ในเจตจำนง... และความกล้าหาญ... ของนักสืบหนุ่ม... และเพื่อนคู่ใจ... ที่กำลังจะก้าวเดิน... สู่บทต่อไป... ของตำนาน...