เสียงกึกก้องดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้นทุกขณะ ฝุ่นและเศษหินร่วงหล่นลงมาจากเพดานห้องโถงโบราณจนแทบมองไม่เห็นทาง ธนูและธาวินวิ่งฝ่าฝุ่นควันออกมาอย่างสุดกำลัง "เราต้องหาทางออกให้เร็วที่สุด!" ธาวินตะโกนแข่งกับเสียงอึกทึก "ทางออกอยู่ทางไหน!" ธนูถาม เขาแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย แสงจากคบเพลิงของเขาถูกบดบังด้วยฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย "ทางที่เราเข้ามาไง!" ธาวินตอบ เขาคว้ามือของธนูไว้แน่น "จำทางเดินแคบๆ ที่มีรูปปั้นสลักอยู่สองข้างได้ไหม?" "จำได้!" ธนูพยายามประคองสติ "แต่ฉันไม่แน่ใจว่าเราจะผ่านมันไปได้ไหม... ดูเหมือนว่ากำแพงกำลังจะถล่มลงมา!" ขณะที่พวกเขากำลังวิ่งไปตามทางเดินที่พังทลาย เสียงคำรามอันทรงพลังก็ดังขึ้นมาจากเบื้องลึกของนครโบราณ มันไม่ใช่เสียงของสัตว์ป่า หรือเสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงของพลังงานอันมหาศาลที่กำลังปลดปล่อยออกมา แสงสีขาวสว่างจ้าพลันสาดส่องออกมาจากรอยแตกบนพื้นดิน และทำให้ทุกสิ่งรอบตัวสว่างวาบราวกับกลางวัน "นั่นมันอะไร!" ธนูอุทาน เขาหยุดชะงัก มองไปยังแหล่งกำเนิดแสงด้วยความตกตะลึง "ผม... ผมไม่รู้!" ธาวินตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น "แต่มันคือพลังงานที่ผมรู้สึกได้... พลังงานที่ถูกผนึกไว้... มันกำลังถูกปลดปล่อยออกมา!" แสงสีขาวสว่างจ้าทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนยากที่จะทนมอง ผิวของแผ่นดินเริ่มปริแยกออกเป็นวงกว้าง เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องล่าง ซึ่งเป็นกลุ่มพลังงานสีขาวบริสุทธิ์ที่กำลังหมุนวนอย่างรุนแรง ราวกับดวงดาวที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้น "เราต้องไป!" ธาวินออกแรงดึงธนูให้วิ่งต่อไป "ถ้าเราอยู่ที่นี่ต่อไป... เราจะถูกกลืนกินไปกับพลังนั้น!" ทั้งสองคนวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เมื่อพวกเขาวิ่งมาถึงทางเข้าอุโมงค์ที่นำไปสู่โลกภายนอก ประตูหินขนาดใหญ่ที่เคยปิดสนิท บัดนี้กำลังถูกดันเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ราวกับมีบางสิ่งกำลังพยายามจะออกมาจากนครโบราณแห่งนี้ "ไปเร็ว!" ธนูตะโกน เขามองย้อนกลับไปยังทิศทางของนครโบราณ ที่ซึ่งแสงสว่างสีขาวอันทรงพลังยังคงสาดส่องออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง "ฉันรู้สึกได้ถึง... พลังที่เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง... มันกำลังจะเกิดขึ้น!" เมื่อพวกเขาพุ่งตัวออกจากอุโมงค์ สู่แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่สาดส่องลงมา ธนูและธาวินก็หอบหายใจอย่างหนัก พวกเขาล้มตัวลงนอนบนพื้นหญ้า มองไปยังท้องฟ้าที่เคยสงบสุข บัดนี้กลับมีกลุ่มเมฆสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับสัญญาณแห่งภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึง "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" ธาวินถาม เสียงของเขาแหบพร่า "พลังที่ถูกปลดปล่อยออกมา... มันคืออะไร?" "ฉันไม่แน่ใจ..." ธนูตอบ เขามองไปยังกลุ่มเมฆที่กำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว "แต่ฉันรู้สึกได้ว่า... โลกของเรา... กำลังจะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล" เสียงแตรดังสนั่นหวั่นไหวมาจากที่ใดที่หนึ่งบนท้องฟ้า ราวกับเป็นสัญญาณเตือนถึงยุคสมัยใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น กลุ่มเมฆสีดำทะมึนเริ่มแผ่ปกคลุมผืนแผ่นดินอย่างรวดเร็ว บดบังแสงอาทิตย์จนทำให้บรรยากาศรอบตัวมืดมิดลงอย่างน่าประหลาด "นี่มัน... สัญญาณของอะไร?" ธาวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันไม่รู้..." ธนูตอบ พลางลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล "แต่ฉันคิดว่า... 'ผู้ที่ถูกลืม'... อาจจะไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด... สิ่งที่น่ากลัวที่สุด... อาจจะเป็น... 'พลังแห่งสมดุล' ที่แท้จริง... พลังที่สามารถสร้าง... และทำลาย... ได้ในคราวเดียวกัน" ทันใดนั้นเอง สายฟ้าสีดำสนิทก็ฟาดเปรี้ยงลงมาจากกลุ่มเมฆทะมึน มันไม่ได้มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวเหมือนสายฟ้าปกติ แต่กลับเป็นเสียงเสียดสีที่แหบพร่า น่าขนลุก ราวกับเสียงกรีดร้องของปีศาจที่กำลังปลดปล่อยพลังอำนาจที่แท้จริงออกมา "ระวัง!" ธาวินตะโกน เขาดึงธนูให้หลบหลีก สายฟ้าสีดำพาดผ่านไปเหนือศีรษะของพวกเขา ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของพลังงานอันเย็นยะเยือกที่ทำให้ขนลุก "นี่มันไม่ใช่ธรรมชาติ... นี่มันคือ... พลังงานที่ถูกสร้างขึ้น!" ธนูอุทาน "ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้?" "ผมคิดว่า... เรากำลังจะได้รู้คำตอบ... ในไม่ช้า" ธาวินกล่าว ดวงตาของเขาสะท้อนถึงความมุ่งมั่น "เราต้องหยุดยั้งเรื่องนี้... ก่อนที่มันจะสายเกินไป" ธนูพยักหน้าเห็นด้วย แม้ว่าพวกเขาจะเพิ่งผ่านพ้นการต่อสู้ที่โหดร้ายมาหมาดๆ แต่ภารกิจของพวกเขาก็ยังไม่จบสิ้น การค้นพบโบราณวัตถุ การเสียชีวิตของศาสตราจารย์ธนู และการปรากฏตัวของ 'เงา' ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของปริศนาที่ใหญ่กว่า "เราต้องกลับไปที่เมืองหลวง... เราต้องแจ้งทางการ... และเราต้องหาทางอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้" ธนูพูด "แล้ว 'ผู้ที่ถูกลืม'... กับ 'พลังแห่งสมดุล' ล่ะ?" ธาวินถาม "ฉันไม่แน่ใจว่าเราจะสามารถหยุดยั้งมันได้หรือไม่" ธนูตอบ "แต่เราต้องพยายาม... เราต้องไม่ยอมให้พลังที่น่ากลัวนี้... มาทำลายโลกของเรา" ทั้งสองมองหน้ากัน ด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง แม้ว่าภารกิจจะอันตรายเพียงใด พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน แม้ว่าเบื้องหลังความสับสนวุ่นวายนี้ อาจจะมี 'มหาอำนาจ' ที่ถูกลืม กำลังเฝ้ามองอยู่ พวกเขาก็จะไม่ยอมแพ้ "ไปกันเถอะ" ธนูพูด พลางยื่นมือไปช่วยพยุงธาวินให้ลุกขึ้นยืน "เรายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำ" เมื่อทั้งสองเริ่มออกเดินทางกลับสู่เมืองหลวง พวกเขาก็ได้แต่หวังว่าการค้นพบครั้งนี้ จะไม่นำมาซึ่งจุดจบของโลกใบนี้ แต่เป็นการเริ่มต้นของความเข้าใจใหม่... ความเข้าใจในพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าที่พวกเขาเคยจินตนาการ.