แสงจากคบเพลิงที่ธนูชูขึ้นแทบจะถูกกลืนหายไปกับความมืดมิดและฝุ่นควันที่คลุ้งอยู่ทั่วบริเวณ แรงสั่นสะเทือนยังคงไม่หยุดหย่อน การทรุดตัวของนครโบราณแห่งนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับโลกกำลังจะแตก ธนูพยายามเพ่งมองไปข้างหน้า สัมผัสได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามาทุกขณะ "ธาวิน! ทางนี้!" เสียงของธนูตะโกนแข่งกับเสียงอันน่าสะพรึงกลัว เขาเห็นช่องว่างเล็กๆ ทางด้านขวา ซึ่งอาจเป็นทางออกเดียวที่จะพาพวกเขาออกจากขุมนรกแห่งนี้ได้ ธาวินที่วิ่งตามมาติดๆ ตอบรับด้วยเสียงหอบเหนื่อย "เห็นแล้ว! เกือบไปแล้วไหมล่ะ!" พวกเขาพุ่งตัวเข้าไปในช่องทางนั้นทันที ความแคบของทางเดินทำให้พวกเขาต้องคลานเข่าไปข้างหน้า ขณะที่ด้านหลังเสียงถล่มทลายดังไม่หยุดหย่อน ราวกับว่านครแห่งนี้กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ภายใน "นี่มันบ้าชัดๆ! เราไม่น่ากลับเข้ามาอีกเลย" ธาวินพึมพำเสียงแผ่วเบา "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโทษกัน ธาวิน เราต้องหาทางออกให้ได้ก่อนที่นี่จะถล่มทับเราไปซะก่อน" ธนูตอบ เขาเร่งความเร็วในการคลาน รู้สึกได้ถึงอากาศที่เริ่มถ่ายเทมากขึ้นเล็กน้อย "รู้สึกเหมือนมีลมเย็นๆ มาจากข้างหน้า" ธนูบอก "จริงเหรอ? หวังว่ามันจะไม่ใช่ลมจากนรกก็แล้วกัน" ธาวินตอบติดตลก แม้ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ เขาก็ยังคงมีอารมณ์ขันอยู่เสมอ เมื่อคลานไปได้อีกไม่นาน ช่องทางก็เริ่มกว้างขึ้นพอที่จะให้พวกเขาลุกยืนได้ เพดานที่เคยต่ำเตี้ยเริ่มยกสูงขึ้น และมีแสงสว่างรำไรๆ ส่องลอดเข้ามา "ดูเหมือนเราจะใกล้ทางออกแล้ว" ธนูพูดพลางชะเง้อคอมองไปข้างหน้า "หวังว่าจะเป็นอย่างที่นายว่านะ" ธาวินกล่าวเสริม เขาปัดฝุ่นที่เกาะอยู่บนใบหน้าออก "แต่ทำไมนครแห่งนี้ถึงได้พังทลายลงแบบนี้? มันไม่น่าจะเกิดขึ้นง่ายๆ นะ" "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" ธนูตอบ "แต่หลังจากที่เราได้ปลดปล่อยพลังสมดุลออกมา บางทีมันอาจจะเกิดปฏิกิริยาอะไรบางอย่างกับโครงสร้างของนครแห่งนี้ก็เป็นได้" เขาครุ่นคิด "หรือบางที...อาจจะมีใครบางคนเข้ามาแทรกแซง?" คำพูดสุดท้ายของธนูทำเอาธาวินชะงัก "นายหมายถึงใคร? พวกเงา? หรือว่า..." "ฉันไม่รู้" ธนูส่ายหน้า "แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไป หลังจากที่พวกเราได้เห็น 'คัมภีร์แห่งดวงดาว' และ 'วัตถุแห่งสมดุล' การล่มสลายของที่นี่ก็เริ่มขึ้นอย่างฉับพลัน" พวกเขาเดินออกจากช่องทางแคบๆ นั้น สู่โถงทางเดินที่กว้างขึ้น แต่ยังคงเต็มไปด้วยฝุ่นและเศษหิน เสียงสั่นสะเทือนเริ่มเบาลง แต่ก็ยังคงมีเสียงครืนครั่นดังมาจากเบื้องล่าง "ดูนั่นสิ" ธาวินชี้ไปที่ปลายทางเดิน "นั่นมัน...แสงตะวัน!" แสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาจากรอยแยกบนเพดานด้านหนึ่งของโถงทางเดิน ดูเหมือนจะเป็นทางออกที่แท้จริง พวกเขารีบวิ่งตรงไปยังจุดนั้น ท่ามกลางเศษซากปรักหักพังที่รายล้อม เมื่อไปถึงจุดที่แสงส่องลงมา พวกเขาพบว่ามันคือปากทางออกที่ถูกปิดทับด้วยหินขนาดใหญ่ แต่โชคดีที่หินก้อนนั้นเกิดการปริแตกจากการสั่นสะเทือน ทำให้มีช่องว่างพอที่มนุษย์จะลอดผ่านออกไปได้ "เยี่ยมเลย!" ธาวินร้องด้วยความดีใจ "เราไปกันเถอะ!" เขาพยายามเบียดตัวลอดผ่านช่องว่างนั้นไปก่อน ธนูมองย้อนกลับไปในโถงทางเดินที่กำลังจะถูกกลืนกินด้วยความมืดและความพินาศ ภาพของนครโบราณที่เคยยิ่งใหญ่ บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่กำลังจะหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ "เราได้เห็นสิ่งที่ไม่มีใครเคยเห็น" ธนูพึมพำกับตัวเอง "และได้สัมผัสกับพลังที่อยู่เหนือกาลเวลา" เขาสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะรีบเบียดตัวลอดผ่านช่องว่างนั้นออกไป เมื่อออกมาสู่ภายนอก ธนูและธาวินพบว่าตัวเองอยู่บนเนินเขาที่มองเห็นทิวทัศน์ของป่าทึบเบื้องหน้า ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆครึ้ม แต่ก็ยังมีแสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดออกมา "เราออกมาได้แล้ว!" ธาวินตะโกนก้อง เขากระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ "ฉันไม่คิดเลยว่าเราจะรอดมาได้" ธนูมองย้อนกลับไปยังทางเข้าที่พวกเขาเพิ่งออกมา มันเป็นเพียงรอยแตกเล็กๆ บนพื้นดินที่ดูเหมือนไม่สำคัญอะไรเลย "นครโบราณแห่งนั้น...ได้หายไปแล้ว" เขากล่าวเสียงแผ่วเบา "ใช่... แต่เรายังอยู่" ธาวินเดินเข้ามาตบบ่าธนู "และเรามีคำตอบที่เราต้องการแล้ว ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นต่อไป... เราค่อยว่ากัน" "นายแน่ใจนะว่าเรามีคำตอบทั้งหมด?" ธนูถาม "เราได้เห็น 'วัตถุแห่งสมดุล' เราได้เรียนรู้เกี่ยวกับ 'พลังสมดุล' และเราได้ไขปริศนาของ 'เงา' ที่ตามล่าเรา" ธาวินอธิบาย "แต่ทำไม 'มหาอำนาจที่ถูกลืม' ถึงได้ต้องการสิ่งเหล่านี้? และใครคือ 'ผู้เฝ้ามอง' ที่แท้จริง? เรื่องพวกนี้ยังค้างคาอยู่ในใจฉัน" "ฉันเข้าใจ" ธนูพยักหน้า "แต่ตอนนี้ เราต้องจัดการกับสถานการณ์เฉพาะหน้าก่อน" เขาชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง "ฉันคิดว่าเราควรจะกลับไปยังจุดที่เรามา" "ไปหา ดร.เอลล่า งั้นเหรอ?" ธาวินถาม "ใช่" ธนูตอบ "เธออาจจะมีข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น หรืออาจจะช่วยเราหาคำอธิบายเกี่ยวกับ 'มหาอำนาจที่ถูกลืม' ได้" ขณะที่พวกเขากำลังจะออกเดินทาง จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของธาวินก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู "เบอร์แปลก?" ธาวินขมวดคิ้ว "ใครจะโทรมาตอนนี้?" เขาตัดสินใจกดรับสาย "ฮัลโหล?" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา เสียงนั้นแหบแห้ง และฟังดูเหมือนมาจากที่ไกลแสนไกล "การเดินทางของพวกเจ้า...ยังไม่จบสิ้น..."