ธาวินเดินเข้าไปในห้องปฏิบัติการที่ทันสมัย แสงไฟสีขาวสว่างจ้าสะท้อนกึกก้องไปทั่วห้อง เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานหลายคนกำลังง่วนอยู่กับการทำงานของตนเอง เขาเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานที่มีอุปกรณ์วิเคราะห์ต่างๆ วางเรียงรายอยู่ "ไงหมอ" ธาวินทักทายนักนิติวิทยาศาสตร์หญิงร่างเล็ก ใบหน้าคมคายที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับกล้องจุลทรรศน์ "ว่าไงสารวัตร" หมอตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้น "เอาของมาให้ฉันแล้วเหรอ?" "ครับ" ธาวินวางกล่องไม้ที่มีแผ่นจารึกโบราณอยู่ข้างในลงบนโต๊ะ "ช่วยวิเคราะห์แผ่นนี้ให้ละเอียดหน่อยนะหมอ โดยเฉพาะเรื่องรอยขีดข่วนที่ดูเหมือนถูกเขียนทับลงไป" หมอเงยหน้าขึ้นมองธาวิน ดวงตาประกายด้วยความสนใจ "แน่นอน" เธอกล่าว "ฉันจะตรวจสอบองค์ประกอบของหิน อายุ และรอยที่เกิดขึ้นด้วย" ธาวินยืนมองหมอทำงานไปเรื่อยๆ เขาเห็นเธอสวมถุงมือยาง และใช้เครื่องมือเล็กๆ ค่อยๆ ทำความสะอาดแผ่นจารึก จากนั้นจึงนำไปวางไว้ใต้กล้องจุลทรรศน์ "ข้อมูลเบื้องต้นเป็นยังไงบ้างหมอ?" ธาวินถามหลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง หมอเงยหน้าขึ้น ยิ้มบางๆ "น่าทึ่งมากสารวัตร" เธอกล่าว "หินที่ใช้ทำแผ่นจารึกนี้ เป็นหินชนิดที่ไม่พบในแถบนี้เลย และดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นมาด้วยเทคโนโลยีที่…ล้ำสมัยมาก" "ล้ำสมัย?" ธาวินทวนคำ "หมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า การแกะสลักสัญลักษณ์พวกนี้ มันมีความละเอียดแม่นยำเกินกว่าเครื่องมือของมนุษย์ในยุคโบราณจะทำได้" หมอตอบ "และที่สำคัญกว่านั้น ฉันพบว่ามีสารประกอบบางอย่างที่ถูกผสมลงไปในเนื้อหิน เพื่อให้มันคงทนต่อสภาพแวดล้อมต่างๆ" ธาวินขมวดคิ้ว "แล้วเรื่องรอยขีดข่วนที่ถูกเขียนทับล่ะ?" "อันนั้นน่าสนใจกว่า" หมอกล่าวต่อ "ฉันตรวจสอบด้วยเครื่องสแกนแบบพิเศษแล้ว พบว่ารอยพวกนั้นเป็นภาษาโบราณที่แตกต่างออกไปจากภาษาหลักบนแผ่นจารึก" "ภาษาอื่น?" ธาวินอุทาน "แล้วคุณพอจะแปลได้ไหม?" "ฉันกำลังพยายามอยู่" หมอตอบ "แต่ดูเหมือนจะเป็นภาษาที่หายากมาก ฉันกำลังเปรียบเทียบกับฐานข้อมูลภาษาโบราณของฉันอยู่" ขณะที่หมอกำลังทำงาน ธาวินก็นึกถึงชายร่างสูงใหญ่ที่ก้องกล่าวถึง เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง และเปิดดูรูปถ่ายที่ได้มาจากที่เกิดเหตุอีกครั้ง "สารวัตรครับ" เสียงของหมอดังขึ้นอีกครั้ง "ฉันเจอแล้ว!" ธาวินรีบเดินกลับไปหาหมอ "เจออะไรครับ?" "รอยขีดข่วนที่ถูกเขียนทับไว้" หมอตอบพลางชี้ไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงภาพสัญลักษณ์ที่ซับซ้อน "ฉันสามารถถอดรหัสบางส่วนได้แล้ว" ธาวินมองหน้าจอด้วยความสนใจ "มันแปลว่าอะไรบ้าง?" "มันเป็นข้อความเตือนครับ" หมอกล่าว "ประมาณว่า 'ผู้ใดที่บังอาจเปิดเผยความลับนี้ จะต้องพบกับจุดจบอันน่าสยดสยอง'" ธาวินอึ้งไป "คำเตือน? หรือมันเป็นคำสาป?" "ก็อาจจะเป็นได้ทั้งสองอย่าง" หมอตอบ "แต่ที่แน่ๆ คือ ผู้ที่เขียนข้อความนี้ขึ้นมา ต้องการปกป้องบางสิ่งบางอย่าง" ธาวินครุ่นคิด เขาหันกลับไปมองภาพถ่ายของอาจารย์ธนูที่นอนเสียชีวิตอยู่บนพื้น "จุดจบอันน่าสยดสยอง… มันช่างตรงกับสภาพศพของอาจารย์ธนูเสียจริง" "แล้ว…คุณพอจะบอกได้ไหมว่าภาษาที่เขียนทับนั้น เป็นภาษาอะไร?" ธาวินถามต่อ หมอลังเลเล็กน้อย "มันเป็นภาษาโบราณที่หายากมาก" เธอตอบ "ฉันเคยเห็นมันแค่ในเอกสารโบราณบางฉบับเท่านั้น ฉันค่อนข้างมั่นใจว่ามันคือภาษาของชนเผ่าโบราณเผ่าหนึ่งที่สูญหายไปนานแล้ว" "ชนเผ่าโบราณ?" ธาวินทวนคำ "ชนเผ่าไหน?" "ชนเผ่า 'อัสนี'" หมอตอบ "พวกเขาเคยมีอารยธรรมที่รุ่งเรืองมากในอดีต แต่ก็สูญสลายไปอย่างลึกลับ" ธาวินจดบันทึกข้อมูลสำคัญลงในสมุดเล่มเล็กของเขา ชนเผ่าอัสนี… ชื่อนี้ไม่คุ้นหูเขาเลย แต่จากคำพูดของหมอ มันบ่งบอกถึงประวัติศาสตร์ที่ยาวนานและเต็มไปด้วยปริศนา "มีอะไรอีกไหมหมอ?" ธาวินถาม "มีครับ" หมอตอบ "ฉันพบรอยนิ้วมือบางส่วนบนแผ่นจารึกด้วย" "แล้วเป็นรอยนิ้วมือของใคร?" ธาวินถามอย่างกระตือรือร้น "เป็นรอยนิ้วมือของอาจารย์ธนูแน่นอน" หมอตอบ "แต่…ยังมีรอยนิ้วมืออีกชุดหนึ่ง ที่ไม่ตรงกับของอาจารย์" "รอยนิ้วมือของใคร?" ธาวินถามเสียงเข้ม "ฉันกำลังตรวจสอบอยู่" หมอตอบ "แต่เบื้องต้น ดูเหมือนจะเป็นรอยนิ้วมือของผู้ชาย" ธาวินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่สำคัญมากกำลังจะถูกเปิดเผย เขารู้สึกว่าคดีนี้กำลังพาเขาดำดิ่งสู่โลกที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน โลกที่เต็มไปด้วยความลับจากอดีตอันไกลโพ้น และอันตรายที่มองไม่เห็น