หลังจากส่งวัตถุโลหะที่พบให้กับก้องเพื่อนำไปวิเคราะห์ ธาวินก็ตัดสินใจที่จะสำรวจบริเวณปากโพรงให้ละเอียดยิ่งขึ้น เขาหยิบอุปกรณ์บางอย่างที่เตรียมมา เช่น เชือก ไฟฉายคาดศีรษะ และเครื่องมือขนาดเล็ก เขาให้ก้องรออยู่ด้านบน และกำชับให้คอยระวังความปลอดภัย “พี่แน่ใจนะว่าจะลงไปคนเดียว” ก้องถามด้วยความเป็นห่วง “มันอันตรายเกินไป” “ฉันต้องลงไป” ธาวินตอบเสียงหนักแน่น “นี่อาจเป็นที่เดียวที่จะไขปริศนาทั้งหมดได้ รออยู่ตรงนี้ และอย่าให้ใครเข้ามาใกล้บริเวณนี้เด็ดขาด” เมื่อได้คำตอบที่แน่วแน่ ก้องก็จำต้องยอมทำตาม ธาวินผูกเชือกเข้ากับต้นไม้ใหญ่ที่แข็งแรง ก่อนจะเริ่มหย่อนตัวลงไปในโพรงนั้นอย่างช้าๆ แสงไฟจากไฟฉายคาดศีรษะของเขาส่องนำทางไปตามทางเดินแคบๆ ที่ทอดลึกลงไปใต้ดิน ผนังหินของทางเดินนั้นดูแปลกตาจริงๆ มีลักษณะพรุน และดูดซับเสียงที่เกิดขึ้นภายใน ทำให้บรรยากาศยิ่งเงียบสงัดและน่าอึดอัด เมื่อลงไปได้ระยะหนึ่ง ทางเดินก็เริ่มกว้างขึ้น และนำเขาไปสู่ห้องโถงใต้ดินขนาดเล็กแห่งหนึ่ง ผนังของห้องโถงนี้ถูกปกคลุมไปด้วยแร่ชนิดหนึ่งที่มีสีเข้มและสะท้อนแสงเป็นประกายระยิบระยับ ธาวินส่องไฟฉายไปรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ เขาไม่เคยเห็นแร่แบบนี้มาก่อนเลย “นี่มัน...” ธาวินพึมพำ ทันใดนั้นเอง เขาสังเกตเห็นบางอย่างที่มุมห้องโถง มันเป็นแท่นหินขนาดเล็กที่ตั้งอยู่กลางห้อง บนแท่นนั้นมีวัตถุบางอย่างวางอยู่ ธาวินค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เมื่อเข้าไปใกล้ เขาก็เห็นว่าวัตถุนั้นคือ… แผ่นจารึก! มันคือแผ่นจารึกที่เหมือนกับชิ้นที่เขาได้เห็นที่ห้องปฏิบัติการทุกประการ! สัญลักษณ์โบราณที่สลักอยู่บนนั้นดูคุ้นตา แต่คราวนี้ ธาวินสังเกตเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไป สัญลักษณ์บางตัวบนแผ่นจารึกนี้ดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ราวกับว่ามันกำลัง ‘เติบโต’ หรือ ‘เคลื่อนไหว’ “เป็นไปไม่ได้...” ธาวินกล่าว เขาสัมผัสแผ่นจารึกอย่างระมัดระวัง ความเย็นเยียบแผ่ซ่านเข้ามาในมืออีกครั้ง แต่คราวนี้มันมีความรู้สึกที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่แค่ความเย็น แต่มีความรู้สึกราวกับมีพลังงานบางอย่างแฝงอยู่ ทันใดนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างบนพื้นผิวของแผ่นจารึกนั้น รอยเล็กๆ ที่ดูคล้ายกับ… รอยจิก! มันเหมือนกับรอยจิกที่พบในศพของอาจารย์ธนู “รอยจิก… แล้ววัตถุที่พบด้านบน…” ความคิดของธาวินเริ่มเชื่อมโยงกันอย่างสมบูรณ์ เขาปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน อาจารย์ธนูค้นพบแผ่นจารึกนี้ และบางที… แผ่นจารึกนี้ไม่ใช่แค่วัตถุโบราณธรรมดา มันอาจจะเป็นสิ่งมีชีวิต หรือเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่มีลักษณะพิเศษ รอยจิกบนแผ่นจารึก อาจเกิดจากการที่มันพยายามจะ ‘กิน’ หรือ ‘ดูดซับ’ อะไรบางอย่าง แล้ววัตถุโลหะที่พบด้านบน… มันอาจจะเป็นเครื่องมือที่อาจารย์ธนูใช้ในการขุดค้น หรืออาจจะเป็นชิ้นส่วนของ ‘มัน’ ที่หลุดออกมา แต่ใครล่ะคือฆาตกร? ใครที่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับแผ่นจารึกนี้ และพยายามจะปกปิดมัน? ธาวินเหลือบมองผนังห้องโถงอีกครั้ง แร่สีเข้มที่สะท้อนแสงระยิบระยับ… มันดูคล้ายกับเศษผงละเอียดที่พบใต้เล็บของอาจารย์ธนูอย่างมาก! “ที่นี่คือแหล่งกำเนิด…” ธาวินสรุป “แผ่นจารึกนี้… มันไม่ใช่แค่ของโบราณ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่อาศัยอยู่ใต้ดิน และอาจารย์ธนูบังเอิญไปค้นพบมัน” เขาหยิบกล้องถ่ายรูปออกมาและเริ่มบันทึกภาพทุกอย่างที่เห็นอย่างละเอียด เขาต้องเก็บหลักฐานให้ได้มากที่สุด เขาตัดสินใจว่าจะต้องนำแผ่นจารึกนี้ขึ้นไปวิเคราะห์อย่างเร่งด่วน ขณะที่เขากำลังจะเริ่มปีนกลับขึ้นไป เสียงประหลาดก็ดังขึ้นจากทางเดินที่เขาเข้ามา เสียงนั้นดังมาจากที่ไกลๆ แต่ก็ฟังดูชัดเจนในความเงียบสงัดของใต้ดิน “อะไรน่ะ” ธาวินพึมพำ เขารีบดับไฟฉายและซ่อนตัวอยู่หลังแท่นหิน เสียงนั้นค่อยๆ ดังใกล้เข้ามา มันเป็นเสียงเหมือนมีบางอย่างกำลังเคลื่อนที่ไปตามทางเดิน เสียงขูดขีดกับผนังหินดังเบาๆ และมีเสียงเหมือนลมหายใจที่หนักหน่วง ธาวินหัวใจเต้นแรง เขาจับปืนพกที่พกติดตัวไว้แน่น เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าห้องโถง มันเป็นร่างของมนุษย์ แต่ดูเหมือนจะผิดปกติไปจากเดิม ร่างนั้นก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงก่ำในความมืด “ใครน่ะ!” ธาวินตะโกนถามพร้อมกับชักปืนออกมา ร่างนั้นหยุดนิ่ง มันหันมามองทางธาวินอย่างช้าๆ และค่อยๆ ยกมือขึ้น ธาวินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขาจำใบหน้าของชายคนนั้นได้… มันคือ… “คุณก้อง!” ธาวินอุทานอย่างไม่เชื่อสายตา