“คุณคมคะ… พวกเขาจะจับเราได้ไหมคะ” เสียงเล็กๆ ของอรุณีดังขึ้นอย่างสั่นเครือ มือเล็กๆ กำเสื้อเชิ้ตของคมแน่น ดวงตาฉายแววตื่นตระหนก คมเหลือบมองกระจกหลังอีกครั้ง รถตู้สีดำคันนั้นยังคงไล่ตามมาไม่ลดละ ระยะห่างเท่าเดิม เพิ่มเติมคือความดุดันที่มากขึ้น “ใจเย็นๆ อรุณี เราจะหาทางของเรา” เขาตอบ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ฟังดูมั่นคง แต่ในใจก็กำลังประเมินสถานการณ์อย่างหนัก "แต่ว่า... รถพวกนั้นเร็วมากเลยค่ะ" อรุณีพยายามกลั้นน้ำตา "เราหนีไม่พ้นแน่ๆ" "อย่าเพิ่งหมดหวัง" คมพยายามยิ้มให้เธอ "แค่นี้เอง ไม่เคยเจออะไรที่หนักกว่านี้ซะหน่อย" คำพูดของเขาอาจจะฟังดูโอ้อวดไปบ้าง แต่เขาก็พูดความจริง เขาผ่านอะไรมาก็เยอะ แต่สถานการณ์นี้ก็บีบคั้นไม่น้อยเหมือนกัน โดยเฉพาะเมื่อมีเด็กสาวบริสุทธิ์นั่งอยู่ข้างๆ "ถ้าพวกมันอยากได้อะไรนักหนา ทำไมไม่ยอมปล่อยพวกเราไปง่ายๆ ล่ะคะ" อรุณีถามด้วยความไม่เข้าใจ คมถอนหายใจเบาๆ "เพราะพวกมันรู้ว่าเรามีอะไรบางอย่างที่พวกมันต้องการ... หรือไม่ก็พวกมันกลัวว่าเราจะเอาเรื่องของพวกมันไปเปิดโปง" เขาเหลือบมองเอกสารบางอย่างที่ซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อ "ยิ่งเราหนีไปได้ พวกมันก็ยิ่งกังวล" "แล้วเราจะไปไหนคะ" "เราต้องหาที่ที่ปลอดภัยก่อน... ที่ที่พวกมันตามหาเราได้ยากที่สุด" คมคิดถึงสถานที่ต่างๆ ในเมืองที่เขาเคยไปสำรวจ บางที่ก็เต็มไปด้วยอันตราย บางที่ก็อาจจะให้ความคุ้มครองได้ชั่วคราว "รู้ไหมว่าแถวนี้มีที่ไหนที่ค่อนข้างลับตาคนบ้างไหม?" อรุณีใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง "มีค่ะ... เคยมีเพื่อนที่เคยบอกว่า แถวๆ ตรอกที่ทะลุไปตลาดเก่า จะมีโกดังเก่าๆ เก่ามากๆ ที่ไม่ค่อยมีคนเข้าออกเลยค่ะ มันเหมือนจะถูกทิ้งร้างไปแล้ว" "ตลาดเก่า... ตรอกลับๆ" คมทวนคำ "ดีเลย! พาฉันไปที่นั่น!" คมหักเลี้ยวรถกะทันหัน ทำให้รถตู้คันหลังเสียหลักไปเล็กน้อย เป็นโอกาสให้คมเร่งเครื่องแซงขึ้นไปอีก เขาขับวนไปมาหลายครั้ง ทำลายร่องรอยการตามติดของรถตู้คันนั้น แม้จะรู้ดีว่ามันอาจจะไม่ได้ผลมากนัก แต่ก็เป็นการซื้อเวลา "เราจะไปทางไหนคะ" อรุณีถามหลังจากที่รถเคลื่อนที่ไปได้สักพัก "เดี๋ยวฉันจะบอกเอง" คมตอบ เขาขับรถเข้าไปในย่านที่เริ่มจะเปลี่ยว แสงไฟจากเสาไฟฟ้าสาดส่องเป็นระยะๆ บางช่วงก็มืดสนิท "ตลาดเก่าอยู่ไม่ไกลจากที่นี่แล้ว... แต่ทางเข้ามันค่อนข้างซับซ้อน" คมขับรถช้าลง มองหาซอยเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ระหว่างอาคารสองหลัง "ตรงนี้แหละ!" เขาหักพวงมาลัยรถเข้าไปในซอยแคบๆ ที่มีแต่เศษขยะกองอยู่ข้างทาง รถยนต์ของเขาครูดไปกับกำแพงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเคลื่อนที่ต่อไปได้ "เราต้องทิ้งรถคันนี้แล้ว" คมตัดสินใจ "มันใหญ่เกินไป" เขาขับรถเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นทางเข้าโกดังเก่าตามที่อรุณีบอก มันเป็นอาคารขนาดใหญ่ที่ดูทรุดโทรม หลังคาบางส่วนบุบสลาย ผนังปูนกะเทาะออกเผยให้เห็นอิฐด้านใน กลิ่นอับชื้นและฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว "จอดตรงนี้ก่อน" คมจอดรถไว้ในมุมมืด ห่างจากปากทางเข้าโกดังเล็กน้อย เขาดับเครื่องยนต์ทันที ความเงียบเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ลอดผ่านช่องว่างของอาคาร "อรุณี... เธอรออยู่ในรถนะ อย่าเพิ่งลงมา" คมสั่ง "ถ้ามีอะไรผิดปกติ ฉันจะมาเอาเธอ" "ไม่ค่ะ... หนูจะไปด้วย" อรุณีปฏิเสธทันที "หนูไม่อยากอยู่คนเดียว" คมมองเข้าไปในดวงตาของเธอ เห็นความมุ่งมั่นปนกับความหวาดกลัว "ก็ได้... แต่อยู่ใกล้ๆ ฉันนะ ห้ามออกห่างเด็ดขาด แล้วก็เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้" ทั้งสองคนลงจากรถอย่างเงียบเชียบ คมเปิดกระโปรงหลังรถ หยิบอุปกรณ์ที่จำเป็นออกมา มีเพียงไฟฉายกระบอกเล็กๆ และปืนพกคู่ใจของเขาเท่านั้น "ไปกัน" คมกระซิบ เขาเดินนำอรุณีเข้าไปยังปากทางเข้าโกดังร้าง ประตูเหล็กบานใหญ่สนิมเขรอะถูกผลักออกอย่างเชื่องช้า เสียงเสียดสีของเหล็กดังแกรกกรากน่าขนลุก ภายในโกดังมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านช่องหลังคาที่ชำรุดเข้ามาเป็นลำๆ สร้างเงาตะคุ่มที่ดูน่ากลัว ฝุ่นฟุ้งกระจายในอากาศ กลิ่นอับชื้นยิ่งรุนแรงขึ้น "ที่นี่... ดูเหมือนจะไม่มีใครมานานจริงๆ" อรุณีกระซิบ คมพยักหน้า "เราต้องหาที่ที่ปลอดภัยที่สุดในนี้ก่อน" เขาเปิดไฟฉาย ส่องนำทางไปตามซอกมุมต่างๆ ของโกดัง มีแต่ลังไม้เก่าๆ ที่ผุพัง กองเศษเหล็กที่ขึ้นสนิม และเครื่องจักรที่ไร้การใช้งาน "ตรงนั้น..." คมชี้ไปที่มุมหนึ่งของโกดัง "ดูเหมือนจะมีห้องเล็กๆ อยู่หลังเครื่องจักรพวกนั้น" พวกเขาค่อยๆ เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังสะท้อนเป็นระยะๆ จนกระทั่งพบกับห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ ประตูห้องทำจากเหล็กหนา แต่ก็มีร่องรอยของการถูกงัดแงะ "ดูเหมือนเคยมีคนพยายามจะเข้ามา" คมตรวจดูประตูอย่างละเอียด "แต่ก็ยังคงสภาพอยู่" คมลองผลักประตูเบาๆ มันเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องนั้นมีขนาดเล็ก มีเพียงโต๊ะเก่าๆ หนึ่งตัว เก้าอี้สองสามตัว และกล่องกระดาษที่วางซ้อนกันอยู่ "นี่คงพอใช้ได้" คมกล่าว "เราจะอยู่ที่นี่สักพัก" อรุณีมองไปรอบๆ ห้อง "แล้ว... พวกนั้นจะหาเราเจอไหมคะ" "ยากขึ้นเยอะ" คมตอบ "แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทาง" เขาเดินไปปิดประตูห้อง "เราต้องวางแผน... ว่าจะทำยังไงต่อไป" คมนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง วางปืนพกไว้ข้างๆ เขาหยิบเอกสารบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "นี่คือสิ่งที่เราต้องจัดการ" "มันคืออะไรคะ" "ข้อมูลบางอย่างที่สำคัญมาก... ที่พวกมันพยายามจะเอาไปจากฉัน" คมอธิบาย "ถ้าข้อมูลนี้หลุดไปถึงมือคนผิด... ผลที่จะตามมามันเลวร้ายมาก" "แล้ว... มีใครบ้างคะที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้" อรุณีถาม คมชะงักไปครู่หนึ่ง "ฉันยังไม่แน่ใจทั้งหมด... แต่คนนำก็คือ 'แมงป่องดำ' ที่แกเคยพูดถึง" "แมงป่องดำ..." อรุณีทวนคำด้วยน้ำเสียงสั่น "เขาอันตรายมากนะคะ หนูเคยได้ยินเรื่องเล่า... ว่าใครก็ตามที่กลายเป็นศัตรูกับเขา จะไม่เหลือรอดชีวิต" "ฉันรู้" คมตอบ "แต่ฉันไม่กลัว" เขาเงยหน้ามองอรุณี "เราต้องหาทางเปิดโปงพวกมัน... ก่อนที่พวกมันจะทำอะไรที่แย่ไปกว่านี้" "แล้ว... เราจะทำยังไงคะ" "เราต้องรวบรวมหลักฐานให้มากขึ้น" คมกล่าว "และหาทางส่งข้อมูลนี้ให้คนที่ไว้ใจได้... ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" คมหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แต่สัญญาณก็ยังคงขาดหาย "ดูเหมือนที่นี่จะไม่มีสัญญาณเลย" "แย่จังค่ะ" อรุณีถอนหายใจ "ไม่เป็นไร" คมเก็บโทรศัพท์ "เรายังมีเวลา... เราต้องใช้เวลานี้ให้เป็นประโยชน์" คมหยิบเอกสารออกมาจากซอง "นี่คือแผนผังของตึกที่พวกมันใช้เป็นฐานลับ... ที่เราไปเมื่อวาน" เขาชี้ไปที่ภาพวาดคร่าวๆ "ฉันคาดว่าข้อมูลที่พวกมันต้องการน่าจะอยู่ที่นี่" "แล้ว... เราจะเข้าไปที่นั่นอีกครั้งได้ยังไงคะ" "เราจะไปอย่างมีแบบแผนกว่าเดิม" คมกล่าว "เราจะใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ที่เราเจอ" อรุณีมองคมด้วยความสงสัย "แล้ว... คุณคมจะไว้ใจหนูได้ยังไงคะ" คมสบตาเธอ "เพราะฉันเชื่อในตัวเธอ... และฉันก็เห็นว่าเธออยากจะช่วยเหลือ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "แต่ถ้าเธอคิดว่าไม่ไหว... ฉันจะหาทางส่งเธอไปที่ปลอดภัย" "ไม่ค่ะ... หนูจะอยู่กับคุณคม" อรุณีตอบอย่างแน่วแน่ "หนูอยากจะช่วยให้เรื่องนี้จบลง" คมพยักหน้า "งั้น... เรามาเริ่มวางแผนกัน" คมเริ่มอธิบายแผนการอย่างละเอียด เขาชี้ไปตามจุดต่างๆ ในแผนผังที่วาดไว้ อธิบายถึงความเป็นไปได้ จุดที่ต้องระวัง และวิธีการรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ อรุณีตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ ถามคำถามที่สงสัยเป็นระยะๆ "ฉันจะใช้เส้นทางลับที่เราเจอเมื่อวาน" คมชี้ไปที่มุมหนึ่งของแผนผัง "ส่วนเธอ... ถ้าเราต้องแยกกัน เธอต้องไปรอที่จุดนัดพบที่เราตกลงกันไว้" "แล้ว... ถ้าพวกมันจับเราได้ล่ะคะ" อรุณีถามด้วยน้ำเสียงกังวล "เราต้องไม่ให้มันเกิดขึ้น" คมตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เราต้องเตรียมพร้อมรับมือทุกสถานการณ์" เขาใช้เวลาอีกพักใหญ่ในการอธิบายรายละเอียดต่างๆ จนกระทั่งอรุณีเริ่มเข้าใจแผนการทั้งหมด "จำไว้ว่า ความปลอดภัยของเธอสำคัญที่สุด" คมย้ำ "หนูจะจำไว้ค่ะ" อรุณีตอบ "ขอบคุณนะคะคุณคม" "ขอบคุณเหมือนกัน... ที่เธอไม่ทิ้งฉันไปไหน" คมยิ้มให้เธอ "เอาล่ะ... ตอนนี้พักผ่อนก่อน เราจะออกเดินทางอีกครั้งตอนเช้ามืด" ทั้งสองคนใช้เวลาที่เหลืออยู่ในห้องเล็กๆ นั้นอย่างเงียบๆ คมยังคงเฝ้าระวังอยู่ตลอดเวลา พยายามประเมินสถานการณ์ภายนอกผ่านเสียงลมและเสียงสัตว์ที่อาจจะเล็ดลอดเข้ามา "คุณคมคะ..." อรุณีเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนาน "หนู... รู้สึกผิดจริงๆ ค่ะที่ทำให้คุณคมต้องมาลำบาก" คมหันไปมองเธอ "ไม่เลยอรุณี... นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอเลย" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "บางที... การที่เรามาอยู่ที่นี่ อาจจะเป็นโอกาสที่ดีก็ได้" "โอกาส... ในเรื่องอะไรคะ" "โอกาสที่จะได้เห็นสิ่งที่พวกมันพยายามจะปกปิด" คมตอบ "และโอกาสที่จะได้หยุดพวกมัน... ก่อนที่มันจะสายเกินไป" อรุณีมองคมด้วยความซาบซึ้ง เธอไม่เคยคิดว่านักสืบคนนี้จะใจดีและมองโลกในแง่ดีได้ขนาดนี้ แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิตก็ตาม "ฉันจะสู้เพื่อคุณคมนะคะ" อรุณีกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น คมยิ้ม "ฉันก็เหมือนกัน... เราจะสู้ไปด้วยกัน" แสงจันทร์ยังคงส่องผ่านช่องหลังคาที่ชำรุดลงมาในโกดังร้างแห่งนี้ เป็นแสงนำทางให้กับผู้ที่กำลังวางแผนการครั้งใหม่ ภายใต้เงามืดของเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยความลับ และอาชญากรรมที่ซ่อนเร้น