ก่อนรุ่งสางไม่นาน คมและอรุณีก็เตรียมตัวออกเดินทางอีกครั้ง อากาศยามเช้ามืดเย็นยะเยือก แต่ภายในใจของทั้งสองคนกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น คมได้วางแผนการแทรกซึมเข้าไปในฐานลับของพวกแมงป่องดำอย่างละเอียด โดยอาศัยข้อมูลที่ได้มาจากแผนผังและประสบการณ์ของเขา "จำแผนที่เราคุยกันได้นะอรุณี" คมกระซิบขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินออกจากที่ซ่อนในโกดังร้าง "ถ้ามีอะไรผิดพลาด เธอต้องไปตามทางที่ฉันบอก" "ค่ะคุณคม หนูจำได้" อรุณีตอบเสียงเบา ดวงตาของเธอมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง แม้ว่าอากาศจะยังมืดมิด แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่อาจกำลังจับจ้องมาจากที่ใดที่หนึ่ง คมนำทางอรุณีไปยังเส้นทางที่เขาสำรวจไว้เมื่อวาน เส้นทางนั้นค่อนข้างอันตรายและถูกปกปิดไว้เป็นอย่างดี การเดินทางเต็มไปด้วยอุปสรรค ทั้งซอกแคบๆ ที่ต้องคลานเข่าผ่าน กำแพงสูงที่ต้องปีนป่าย และแสงไฟสลัวๆ ที่สาดส่องเข้ามาเป็นระยะๆ "เราต้องเงียบที่สุด" คมเตือน "เสียงเพียงเล็กน้อยก็อาจทำให้พวกมันรู้ตัว" พวกเขาเดินลึกเข้าไปในย่านอุตสาหกรรมที่ถูกทิ้งร้าง อาคารเก่าแก่และโกดังขนาดใหญ่ตั้งเรียงรายอยู่รอบตัว สร้างบรรยากาศที่อึมครึมและน่าหวาดผวา "อีกไม่ไกลแล้ว" คมบอก "ฐานลับของพวกมันอยู่หลังอาคารโรงงานเก่าตรงนั้น" คมชี้ไปยังอาคารขนาดใหญ่ที่ดูทรุดโทรมที่สุดในบริเวณนั้น มีรั้วเหล็กสูงล้อมรอบและมีกล้องวงจรปิดติดตั้งอยู่หลายจุด "ดูเหมือนจะมีเวรยามด้วย" อรุณีสังเกตเห็นเงาร่างของคนสองคนที่กำลังเดินตรวจตราอยู่บริเวณประตูทางเข้าหลัก "นั่นคือปัญหา" คมกล่าว "เราจะเข้าไปทางประตูหน้าไม่ได้" คมพาอรุณีอ้อมไปยังด้านหลังของอาคาร ซึ่งเป็นจุดที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างมานาน ผนังปูนกะเทาะออกเผยให้เห็นโครงสร้างเหล็กด้านใน "ฉันเคยสำรวจเส้นทางนี้มาแล้ว" คมบอก "มีช่องระบายอากาศเก่าๆ ช่องหนึ่งที่น่าจะพอให้เราเข้าไปได้" เขาเดินไปยังจุดที่คาดว่าเป็นช่องระบายอากาศ พบว่ามันถูกปิดด้วยตะแกรงเหล็กที่ขึ้นสนิม "อันนี้... ดูแข็งแรงดีนะคะ" อรุณีเอ่ย "ไม่ต้องห่วง" คมยิ้ม "ฉันเตรียมเครื่องมือมาแล้ว" คมหยิบเครื่องมือตัดเหล็กขนาดเล็กออกมา เขาเริ่มทำงานอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว เสียงตะแกรงเหล็กถูกตัดดังแกรกกรากเบาๆ ท่ามกลางความเงียบของยามค่ำคืน "เสร็จแล้ว!" คมกล่าว "อรุณี... เธอเข้าไปก่อน" อรุณีลังเลเล็กน้อย "แต่ว่า..." "อย่าห่วงฉัน" คมย้ำ "ฉันจะตามเข้าไปทันที" อรุณีสูดหายใจลึกๆ แล้วค่อยๆ มุดตัวเข้าไปในช่องระบายอากาศที่คมเปิดไว้ ภายในนั้นแคบและเต็มไปด้วยฝุ่น เธอต้องคลานไปอย่างทุลักทุเล "เป็นไงบ้าง?" เสียงคมดังมาจากด้านนอก "แคบมากเลยค่ะ... แต่ก็พอไปได้" อรุณีตอบ คมมุดตัวตามเข้าไปทันที เขารู้สึกได้ถึงความอึดอัดและกลิ่นอับชื้นที่ปะปนมากับฝุ่นผง "เราต้องไปตามทางนี้" คมชี้นำ "มันจะพาเราไปยังชั้นใต้ดิน" พวกเขาคลานไปตามช่องระบายอากาศที่คดเคี้ยวไปมา บางช่วงก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเคลื่อนที่ผ่านไป "คุณคมคะ... หนูได้ยินเสียงคนค่ะ" อรุณีกระซิบ คมหยุดนิ่ง พยายามเงี่ยหูฟัง "ได้ยินเหมือนกัน... ดูเหมือนจะอยู่ไม่ไกลจากเรา" คมเปิดไฟฉายขนาดเล็ก ส่องนำทางไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียง เสียงไฟฉายที่ส่องไปกระทบกับผนังโลหะสะท้อนกลับมาเป็นประกาย "ทางนี้!" คมบอก "น่าจะเป็นช่องทางออกไปยังภายในอาคาร" พวกเขาคลานออกมาจากช่องระบายอากาศ สู่โถงทางเดินที่มืดมิด มีเพียงแสงสลัวๆ จากหลอดไฟฉุกเฉินที่เปิดอยู่เป็นระยะๆ "เราอยู่ที่ชั้นใต้ดิน" คมกระซิบ "ตามแผน... เราต้องหาห้องเก็บเอกสารหลัก" คมหยิบแผนผังออกมาดูอีกครั้ง เขาชี้ไปยังจุดหนึ่ง "น่าจะอยู่ตรงนั้น" ทั้งสองคนค่อยๆ เดินไปตามโถงทางเดินอย่างเงียบเชียบ เสียงฝีเท้าของพวกเขากระทบพื้นคอนกรีตเบาๆ แต่ก็ยังคงดังพอที่จะได้ยินได้ในความเงียบ "ระวัง!" คมจับแขนอรุณีไว้ "มีคนกำลังเดินมา" ทั้งสองคนรีบหลบเข้าไปหลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ เงาร่างของชายชุดดำสองคนเดินสวนไป พวกเขาสวมชุดสีดำสนิทและพกปืนไว้ที่เอว "โชคดีจริงๆ" คมถอนหายใจเบาๆ เมื่อชายทั้งสองคนเดินจากไป "พวกเขากำลังตามหาเราอยู่หรือเปล่าคะ" อรุณีถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ไม่น่าจะรู้ว่าเราเข้ามาทางนี้" คมตอบ "แต่ก็ประมาทไม่ได้" พวกเขาเดินต่อไปจนกระทั่งถึงห้องที่คมคาดว่าเป็นห้องเก็บเอกสารหลัก ประตูห้องเป็นเหล็กหนา มีระบบล็อคอิเล็กทรอนิกส์ "เราจะเข้าไปที่นี่ได้ยังไงคะ" อรุณีถาม คมมองไปที่แผงควบคุม "ฉันคิดว่า... ฉันพอจะแฮกมันได้" คมหยิบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า เขาเริ่มเชื่อมต่อสายเข้ากับแผงควบคุม ใช้เวลาไม่นานนัก หน้าจอแสดงผลก็เปลี่ยนไป "เกือบสำเร็จแล้ว" คมพึมพำ "แค่รอสักครู่" ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน! "อะไรกัน!" คมอุทานด้วยความตกใจ "เราโดนจับได้แล้วเหรอคะ!" อรุณีถามเสียงตื่น "ไม่รู้สิ!" คมรีบดึงอุปกรณ์เชื่อมต่อออก "ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ!" เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาจากหลายทิศทาง คมรู้ดีว่าพวกเขาไม่มีเวลาแล้ว "อรุณี! วิ่งไปตามทางที่เราเข้ามา!" คมตะโกน "ฉันจะถ่วงเวลาให้!" "ไม่ค่ะ! หนูจะไม่ทิ้งคุณคมไป!" อรุณีปฏิเสธ "นี่ไม่ใช่เวลามาประท้วง!" คมผลักเธอเบาๆ "ไปเถอะ! รีบไป!" คมชักปืนพกออกมา เขายืนประจันหน้ากับทางเดิน เตรียมพร้อมรับมือกับศัตรูที่กำลังจะเข้ามา "ถ้าฉันไม่กลับมา... ไปหาที่ปลอดภัยนะ" คมกล่าว "คุณคม..." อรุณีมองคมด้วยน้ำตาคลอ "ระวังตัวด้วยนะคะ" เธอหันหลังวิ่งกลับไปยังทางที่พวกเขาเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทิ้งคมไว้เพียงลำพังท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่น คมได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามาเรื่อยๆ เขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เขาต้องหาทางออกจากที่นี่ไปให้ได้ ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อปกป้องอรุณีและข้อมูลสำคัญที่เขาครอบครองอยู่ "มาเลย!" คมตะโกนท้าทาย "พวกแกจะเอาอะไรไปจากฉัน!" คมยิงปืนสวนออกไป เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วฐานลับแห่งนั้น เป็นการเริ่มต้นการต่อสู้อันดุเดือดในค่ำคืนที่มืดมิด