คมค่อยๆ ผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเข้าไป ภาพที่เห็นคืออรุณีนอนนิ่งอยู่บนเตียง สัญญาณชีพเต้นอ่อนแรง แพทย์สองคนกำลังก้มลงตรวจอาการของเธออย่างเร่งรีบ ท่าทีของพวกเขามีความเคร่งเครียดแฝงอยู่ ใบหน้าคมเปื้อนเหงื่อและคราบเลือดจางๆ ที่ยังไม่ได้รับการทำความสะอาดอย่างสมบูรณ์ สภาพอิดโรยจากการต่อสู้และการหลบหนีเมื่อคืนยังคงปรากฏชัด แต่แววตาของเขายังคงฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น ความกังวลของคมมีมากกว่าอาการบาดเจ็บของตนเอง เขาเดินเข้าไปใกล้เตียงของอรุณีอย่างช้าๆ "เธอเป็นยังไงบ้างครับ" คมเอ่ยถามเสียงแหบพร่า พยายามระงับความตื่นตระหนกที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจ แพทย์คนหนึ่งเงยหน้าขึ้นมาสบตาคม ใบหน้าซีดเซียวบ่งบอกถึงความเหนื่อยอ่อน "อาการของเธอทรงตัวครับ แต่สมองได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง มีเลือดออกในสมองบางส่วน และ... เธออยู่ในภาวะโคม่า" คำว่า 'โคม่า' กระแทกเข้าใส่คมราวกับมีใครบางคนใช้ค้อนทุบลงกลางศีรษะ เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงขั้นนี้ ภาพใบหน้าอ่อนโยนของอรุณีที่เขาเคยเห็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เธอจะหายตัวไป วาบขึ้นมาในความทรงจำ ยิ่งทำให้รู้สึกผิดและเจ็บปวด "ผม... ผมทำอะไรได้บ้างครับ" คมถามต่อ น้ำเสียงสั่นเครือ มือของเขากำแน่นจนข้อกระดูกขาวไปหมด แพทย์อีกคนถอนหายใจเบาๆ "ตอนนี้เราทำได้แค่ประคับประคองอาการตามขั้นตอนทางการแพทย์ครับ การตอบสนองของสมองเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะบอกอะไรได้แน่ชัด" คมพยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเขาทอดมองไปยังใบหน้าซีดเซียวของอรุณี เส้นผมสีดำยาวของเธอแผ่กระจายอยู่บนหมอนราวกับปีกนกสีดำ ร่างกายที่เคยเต็มไปด้วยพลังและความสดใส บัดนี้กลับอ่อนแอจนน่าใจหาย เขาไม่รู้ว่าการที่เขามาเจอเธอในสภาพนี้ จะเป็นการช่วยเหลือ หรือเป็นการตอกย้ำความเจ็บปวดให้เธอมากไปกว่าเดิม "แล้ว... พวกที่ทำร้ายเธอ... พวกคุณพอจะทราบอะไรบ้างไหม" คมถาม ดวงตาของเขามีประกายแห่งความโกรธฉายชัดขึ้นมา แพทย์คนหนึ่งชะงักเล็กน้อย มองหน้าคมอย่างระแวดระวัง "เรื่องนั้น... ผมไม่ทราบรายละเอียดครับ ทางโรงพยาบาลได้รับตัวเธอมาจากหน่วยกู้ชีพฉุกเฉิน โดยแจ้งว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่สภาพบาดแผล... มันไม่เหมือนอุบัติเหตุทั่วไปเลยครับ" คมกัดฟันแน่น เขาเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับอรุณีไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ยิ่งรู้ว่าเธอถูกทำร้าย ยิ่งทำให้เขามีแรงผลักดันที่จะต้องค้นหาความจริงให้ได้ เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปจับมือของอรุณีเบาๆ ผิวของเธอเย็นเฉียบจนน่าใจหาย "อรุณี... ผมมาแล้วนะ" คมพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ผมจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายคุณได้อีก" ขณะที่คมกำลังจมอยู่กับห้วงความคิด มีเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดิน เขาหันไปมอง ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง ปรากฏร่างของ 'เดชา' หัวหน้าแก๊งแมงป่องดำ เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา "คม... ฉันคิดว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน" เดชาเอ่ยขึ้น เสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ คมชักมือกลับจากมือของอรุณี ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเดชา "ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน" แพทย์ทั้งสองคนดูตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น พวกเขาไม่ทราบว่าบุคคลทั้งสองเป็นใคร แต่บรรยากาศที่แผ่กระจายออกมาจากทั้งคู่บ่งบอกถึงอันตราย "เธอรู้ดีว่าฉันตามหาอะไร" คมกล่าว น้ำเสียงหนักแน่น "และเธอรู้ว่าฉันจะเอาคืน" เดชายิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงถึงความยินดี แต่เป็นการเยาะเย้ย "แกนี่มันดื้อจริงๆ นะคม ฉันเตือนแกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าอย่ามายุ่งกับเรื่องของฉัน" "เธอต่างหากที่มาทำเรื่องวุ่นวายจนผู้หญิงบริสุทธิ์ต้องมานอนอยู่ในสภาพนี้" คมตะคอก เสียงของเขาสั่นสะท้านด้วยความโกรธ "บริสุทธิ์เหรอ" เดชายกมุมปากอีกครั้ง "เธอคิดว่าอรุณีบริสุทธิ์งั้นเหรอ? ฮ่าๆๆ แกคิดผิดแล้วล่ะคม" คำพูดของเดชาทำให้คมรู้สึกประหลาดใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเดชาถึงพูดเช่นนั้น "อรุณี... เธอเป็นคนของฉัน" เดชาพูดต่อ ดวงตาของเขาสบตาคมอย่างท้าทาย "เธอทำงานให้ฉันมาตลอด แกไม่รู้เลยเหรอว่าเธอเป็นใคร" คมนิ่งอึ้งไป เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าอรุณีจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับแก๊งแมงป่องดำ ความจริงที่เดชาเปิดเผยมันพลิกผันทุกอย่างที่เขาเคยเชื่อมา "โกหก" คมพูดเสียงลอดไรฟัน "เธอไม่ใช่คนของแก" "จริงเหรอ" เดชาเดินเข้ามาใกล้คมมากขึ้น "แกแน่ใจเหรอ? แล้วข้อมูลทั้งหมดที่แกได้มาล่ะ? ใครเป็นคนปล่อยให้แก? คิดสิคม คิดให้ดี" คมนึกย้อนกลับไป เขาได้ข้อมูลมากมายที่ช่วยให้เขามาถึงจุดนี้ได้ ข้อมูลเหล่านั้นมาจากไหน? ใครกันแน่ที่อยากจะเปิดโปงแก๊งแมงป่องดำ? แล้วอรุณี... เธอมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างไร? "ฉันไม่เชื่อ" คมยืนกราน "อรุณีเป็นเหยื่อ เธอไม่เคยทำอะไรผิด" "เหยื่อเหรอ" เดชายิ้มเยาะ "แกดูเหมือนเด็กน้อยจริงๆ นะคม อรุณีไม่ใช่เหยื่อ แต่เป็นนักต้มตุ๋นตัวฉกาจต่างหาก เธอใช้ประโยชน์จากแกเพื่อเข้าถึงข้อมูลของฉัน แล้วก็หนีไป แต่โชคไม่ดีที่ครั้งนี้เธอซวย" คมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา เขาไม่สามารถยอมรับความจริงที่เดชาพูดได้ เขาเชื่อในความดีของอรุณีเสมอมา "แกกำลังหลอกฉัน" คมกล่าว "ฉันไม่ได้หลอกแก" เดชาตอบ "แต่ฉันกำลังจะบอกความจริงทั้งหมดให้แกฟัง... ถ้าแกอยากรู้" คมมองหน้าเดชา สลับกับมองร่างของอรุณีบนเตียง ความขัดแย้งถาโถมเข้ามาในใจ เขาไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี ระหว่างเดชาที่เขาเกลียดชัง กับอรุณีที่เขาเคยไว้ใจ "ฉันมีเวลาไม่มาก" เดชาพูดต่อ "แกต้องเลือกว่าจะเชื่อฉัน หรือจะเชื่อผู้หญิงที่กำลังจะตายตรงหน้าแก" คมหลับตาลงช้าๆ พยายามตั้งสติ เขาต้องหาทางคลี่คลายความสับสนนี้ให้ได้ "บอกมา" คมกล่าว "บอกความจริงทั้งหมด"