เดชายิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เขาชอบเห็นคมตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก "ดีมาก คม การเป็นนักสืบที่แท้จริงคือการยอมรับความจริงเสมอ ไม่ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม" เขาเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใกล้ๆ เตียงของอรุณีอย่างไม่เกรงใจ ท่าทีสบายๆ ของเขาขัดกับบรรยากาศตึงเครียดในห้องอย่างสิ้นเชิง "อรุณี... เธอไม่ใช่คนบริสุทธิ์อย่างที่แกคิด" คมยืนนิ่ง ฟังเดชาพูดอย่างตั้งใจ "เธอเป็นลูกสาวของ 'สมศักดิ์' อดีตนักบัญชีของฉันไงล่ะ" คมขมวดคิ้ว "สมศักดิ์? ฉันไม่เคยได้ยินชื่อเขา" "แน่นอน แกคงไม่เคยได้ยิน" เดชายักไหล่ "สมศักดิ์ทำงานให้ฉันมานานหลายปี เขาเป็นคนฉลาดแกมโกง เขาขโมยเงินของฉันไปจำนวนมหาศาล และหายตัวไปพร้อมกับลูกสาวของเขา... ก็คืออรุณีนั่นแหละ" เรื่องราวที่เดชาเล่ามันเกินความคาดหมายของคม เขาไม่เคยรู้เลยว่าโลกใต้ดินที่เขากำลังสืบสวนอยู่นี้ มันมีความซับซ้อนและมีปูมหลังที่เชื่อมโยงกันอย่างคาดไม่ถึง "สมศักดิ์ถูกจับได้ในที่สุด" เดชาเล่าต่อ "แต่ก่อนที่เขาจะถูกกำจัด เขาส่งข้อมูลทั้งหมดให้แก... ผ่านลูกสาวของเขา" "ส่งข้อมูลให้ฉัน?" คมทวนคำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง "ใช่" เดชายกนิ้วชี้ขึ้น "อรุณีเป็นคนติดต่อแกเอง จำได้ไหม? ตอนแรกเธอปลอมตัวเข้ามาเป็นพนักงานในบริษัทคู่แข่งของฉัน เธอต้องการใช้แกเป็นเครื่องมือในการเปิดโปงฉัน เพื่อแก้แค้นให้พ่อของเธอ... และเพื่อเอาเงินที่พ่อของเธอขโมยไปกลับคืนมา" คมนิ่งไป เขาจำได้ว่าอรุณีเคยเข้ามาหาเขาครั้งแรกในคราบของพนักงานบริษัทอื่น เธออ้างว่าต้องการให้เขาช่วยเรื่องธุรกิจ แต่ตอนนั้นเขายังไม่เห็นความผิดปกติอะไร "ตอนแรกฉันคิดว่าเธอเป็นแค่เด็กสาวที่อยากได้เงิน" เดชายักไหล่ "แต่เธอฉลาดกว่าที่ฉันคิด เธอใช้แกอย่างแนบเนียน รวบรวมข้อมูลทุกอย่าง แล้วก็กำลังจะหนีไปพร้อมกับผลประโยชน์ทั้งหมด... แต่เธอพลาด" "พลาด?" คมถาม "ใช่" เดชายิ้ม "พลาดที่คิดว่าจะหนีจากฉันไปได้ง่ายๆ ฉันรู้ทันแผนการของเธอ และส่งคนไปจัดการเธอ... แต่เธอหนีรอดไปได้ และมาจบลงที่สภาพนี้" คมยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ เขาไม่สามารถประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่เดชาป้อนให้ได้ในคราวเดียว อรุณี... คนที่เขาพยายามช่วยเหลือมาตลอด คนที่เขาเชื่อว่าบริสุทธิ์ คือคนที่หลอกใช้เขามาตลอดอย่างนั้นหรือ? "แกกำลังหลอกฉัน" คมกล่าวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลง ความมั่นใจเริ่มสั่นคลอน "ฉันจะหลอกแกไปทำไม คม" เดชาถาม "ฉันบอกความจริงทั้งหมดให้แกฟังแล้วนะ แกควรจะขอบคุณฉันด้วยซ้ำ ที่ทำให้แกได้รู้ความจริง ก่อนที่แกจะไปปกป้อง 'คนผิด'" คมมองหน้าอรุณีอีกครั้ง เธออยู่ตรงนั้น นอนนิ่งราวกับไม่มีชีวิต ความเจ็บปวดในใจของเขาเพิ่มทวีคูณ เขาไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี เดชาคือศัตรูของเขา แต่สิ่งที่เขาพูดมันก็มีเหตุผล มีหลักฐานบางอย่างที่เชื่อมโยงกัน "ข้อมูลที่ฉันมี..." คมพึมพำ "มันมาจากไหนกันแน่?" "แกคิดว่าไงล่ะ" เดชายิ้ม "ก็มาจากพ่อของเธอไง สมศักดิ์ทิ้งร่องรอยไว้เยอะมาก เขารู้ว่าสักวันจะต้องถูกจับได้ เขาจึงเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้า และอรุณี... ลูกสาวผู้แสนดีของเขาก็ทำตามคำสั่งของพ่อ" คมนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เดชา ใบหน้าของเขาซีดเผือด ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้เมื่อคืน ประกอบกับความจริงที่น่าตกใจ ทำให้เขารู้สึกอ่อนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "แล้ว... ทำไมเธอถึงมาบอกฉันล่ะ" คมถาม "ถ้าเธอเป็นคนของแกจริงๆ" "ฉันไม่ได้บอกว่าเธอเป็นคนของฉัน" เดชาแก้ไข "ฉันบอกว่าเธอเป็นลูกสาวของสมศักดิ์ และสมศักดิ์เคยทำงานให้ฉัน... ตอนนี้เขาตายไปแล้ว ส่วนอรุณี... เธอก็ได้รับผลกรรมจากการกระทำของพ่อ" "แล้วแผนการของเธอคืออะไร" คมถาม "เธอต้องการให้ฉันทำอะไร" "ฉันไม่ได้ต้องการให้แกทำอะไร" เดชาตอบ "ฉันแค่ต้องการให้แกได้รู้ความจริง และจะได้เลิกยุ่งกับเรื่องของฉันเสียที" "ฉันจะเลิกยุ่งไม่ได้" คมกล่าว "ไม่ว่าอรุณีจะเป็นคนยังไง ฉันก็ต้องหาคนร้ายที่ทำร้ายเธอให้เจอ" "คนร้ายก็คือฉันไงล่ะ" เดชายิ้ม "แกจะทำอะไรฉันได้?" คมมองเดชา เขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แม้ว่าความจริงจะน่าเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม "ฉันจะเปิดโปงแก" คมกล่าว "ไม่ว่าแกจะเป็นใครก็ตาม" เดชายิ้มอย่างขบขัน "ฝันไปเถอะ คม"