แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมายังพื้นที่รกร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา ท่าเรือเก่าแห่งนี้เต็มไปด้วยซากอาคารที่ผุพังและเรือที่จอดทิ้งร้างมานานหลายปี บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งเป็นระยะๆ คมจอดมอเตอร์ไซค์ไว้ห่างจากบริเวณท่าเรือประมาณหนึ่งร้อยเมตร ก่อนจะค่อยๆ เดินเท้าเข้าไปอย่างเงียบเชียบ เขาซ่อนตัวอยู่หลังกองเศษไม้ใหญ่ หลบสายตาจากถนนที่ตัดผ่านไปไม่ไกลนัก "โกดังร้าง..." คมพึมพำกับตัวเอง "มีโอกาสเป็นไปได้สูง" เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวไปตามเงามืดของอาคารต่างๆ สายตาของเขากวาดสอดส่องไปทั่วทุกทิศทาง พยายามมองหาร่องรอยของความผิดปกติ สัญญาณไฟ หรือเสียงที่บ่งบอกถึงกิจกรรมบางอย่าง หลังจากเดินสำรวจอยู่นานราวครึ่งชั่วโมง คมก็พบกับโกดังหลังหนึ่งที่ดูแตกต่างจากอาคารอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างอย่างเห็นได้ชัด แม้ภายนอกจะดูทรุดโทรมเหมือนกัน แต่ที่ประตูโกดังมีรอยเท้าใหม่ๆ ที่เพิ่งเหยียบย่ำลงไปบนพื้นดินที่ปกคลุมด้วยฝุ่นหนา นอกจากนี้ ยังมีรอยขีดข่วนเล็กๆ น้อยๆ บนพื้นผิวของประตูเหล็ก ซึ่งอาจเกิดจากการขนย้ายสิ่งของ คมเดินเข้าไปใกล้โกดังอย่างระมัดระวัง เขาใช้หูแนบกับประตูเหล็กหนา พยายามฟังเสียงจากภายใน แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ "เงียบเกินไป" เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เขาตัดสินใจที่จะบุกเข้าไป เขาค่อยๆ ดึงมีดพกออกมาจากซองที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ แล้วค่อยๆ สอดปลายมีดเข้าไปที่ช่องว่างระหว่างประตูเหล็กกับวงกบ คมออกแรงงัดอย่างช้าๆ โดยพยายามไม่ให้เกิดเสียงดัง "แกรก..." เสียงโลหะเสียดสีกันดังขึ้นเพียงเบาๆ แต่ก็มากพอที่จะทำให้คมหยุดชะงัก เขาเงี่ยหูฟังอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เมื่อประตูเปิดออกได้เล็กน้อย คมก็ค่อยๆ สอดตัวเข้าไป เขาพบว่าภายในโกดังเต็มไปด้วยความมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหักเข้ามาเพียงเล็กน้อย กลิ่นอับชื้นของความเก่าแก่ปะปนกับกลิ่นบางอย่างที่คมไม่คุ้นเคย เขาค่อยๆ เดินสำรวจไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนา รองเท้าบูทของเขากลบเสียงฝีเท้าได้อย่างดี สายตาของคมพยายามปรับให้เข้ากับความมืด เขาสัมผัสได้ถึงวัตถุขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กระจัดกระจายอยู่ทั่วโกดัง บางอย่างมีผ้าคลุมสีดำปิดไว้ ขณะที่เขากำลังจะเดินสำรวจต่อไป เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านในของโกดัง ทำให้คมต้องรีบหาที่หลบซ่อน เขาตัดสินใจมุดเข้าไปหลบอยู่หลังลังกระดาษใบใหญ่ "นี่แกทำความสะอาดเสร็จแล้วใช่ไหม" เสียงห้าวๆ ดังขึ้นมา "ให้มันเงียบกว่านี้หน่อยสิ" "เรียบร้อยแล้วครับนาย" เสียงอีกคนตอบ "ไม่มีใครเห็นอะไรทั้งนั้น" คมแอบมองลอดช่องว่างระหว่างลังกระดาษ เขาเห็นร่างของชายสองคนเดินเข้ามา พวกเขามีท่าทางเหมือนคนคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ มือข้างหนึ่งของชายคนหนึ่งถือไฟฉายส่องไปรอบๆ "ดีมาก" ชายคนแรกกล่าว "พรุ่งนี้เช้าจะมีของมาลงอีกชุดหนึ่ง อย่าให้พลาด" "รับรองครับนาย" ชายคนที่สองตอบ "เด็กพวกนั้นจะถูกส่งไปตามที่ต้องการ" คมรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นมา เขาพยายามจดจำลักษณะใบหน้าของชายทั้งสองคนให้ได้มากที่สุด เขาได้ยินคำว่า "เด็ก" ซึ่งยิ่งตอกย้ำความเชื่อของเขาว่าที่นี่คือแหล่งที่พวกแก๊งค้ามนุษย์ใช้เป็นที่กักตุนเด็ก ทันใดนั้นเอง ไฟฉายของชายคนหนึ่งก็ส่องมาทางที่คมหลบอยู่ ดวงตาของคมเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาพยายามขยับตัวหลบ แต่ก็ช้าเกินไป "เฮ้ย! นั่นมันใครวะ!" ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้น คมรู้ตัวว่าถูกจับได้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องต่อสู้ เขาพุ่งตัวออกจากที่หลบซ่อนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยกปืนพกขึ้นเล็ง "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" คมตะโกนเสียงดัง ชายทั้งสองคนตกใจ แต่ก็ไม่ยอมจำนน พวกเขากระโดดถอยหลังไปคนละทิศละทาง ชายคนแรกชักปืนพกออกมาจากเอว ส่วนชายคนที่สองคว้าท่อนเหล็กที่วางอยู่ใกล้ๆ "อยากตายรึไง!" ชายคนแรกตะคอก ก่อนจะลั่นไกปืนใส่คม คมหลบวิถีกระสุนได้อย่างฉิวเฉียด เขายิงสวนกลับไปหนึ่งนัด ทำให้ชายคนแรกเซถอยหลังไป แต่ก็ยังยืนหยัดอยู่ได้ การต่อสู้เริ่มขึ้นภายในโกดังร้างที่มืดมิด เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนไปทั่วบริเวณ คมใช้ความคล่องแคล่วของเขาหลบหลีกการโจมตี พร้อมกับพยายามจับกุมคนร้ายให้ได้ แต่พวกเขาก็มีประสบการณ์ในการต่อสู้ไม่น้อย ในขณะที่คมกำลังต่อสู้กับชายคนแรก ชายคนที่สองที่ถือท่อนเหล็กอยู่ ก็พุ่งเข้ามาโจมตีคมจากด้านหลัง "ระวัง!" เสียงตะโกนดังมาจากที่ไหนสักแห่ง คมหันกลับไปมอง แต่ก็ช้าเกินไป ท่อนเหล็กฟาดเข้าที่ศีรษะของเขาอย่างจัง ทำให้เขารู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ "หมอนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ" ชายคนที่สองพูดพลางชักปืนออกมาบ้าง "จัดการมันซะ" คมรู้ตัวว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย เขาพยายามรวบรวมสติที่กำลังเลือนลาง เขาต้องหาทางเอาตัวรอด และต้องนำข้อมูลนี้กลับไปให้ได้