เสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์คำรามลั่นท่าเรือร้าง อรุณีซุกหน้าเข้ากับอกของคม ตัวยังคงสั่นเทา แต่แววตาของเธอฉายประกายแห่งความหวังที่คมเพิ่งจุดประกายขึ้นมา "วิ่ง! วิ่งให้เร็วเลยคม!" เธอพึมพำข้างหูเขา คมหันไปมองด้านหลัง เห็นชายสองคนกำลังวิ่งตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงตะโกนด่าทออย่างหยาบคาย "ไอ้เวร! แกคิดว่าหนีพ้นหรือไง!" "ปล่อยเด็กมาซะดีๆ!" คมบิดคันเร่งสุดกำลัง มอเตอร์ไซค์คู่ใจพุ่งทะยานออกไปจากท่าเรือ ทิ้งความมืดมิดและเสียงปืนนัดแรกที่ดังขึ้นมาให้จางหายไปกับสายลม "เขาไม่น่าจะยิงนะ...แต่ก็ไม่แน่" คมคิดในใจ เขาไม่ต้องการให้อรุณีต้องตกอยู่ในอันตรายมากกว่านี้ "อรุณี จับแน่นๆ นะ" เขาบอกเธอ "ค่ะลุงคม" เธอตอบเสียงสั่น ถนนริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ปกติค่อนข้างเปลี่ยวในยามวิกาล ยิ่งดูน่ากลัวขึ้นเมื่อมีรถตู้ทึบสีดำคันหนึ่งปรากฏขึ้นที่ด้านหลัง ห่างจากพวกเขาไม่มากนัก "ไอ้พวกบ้านั่น! ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เลยแฮะ" คมสบถ รถตู้คันนั้นเร่งความเร็วขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มันพยายามเบียดมอเตอร์ไซค์ของคมให้ตกถนน "ระวังนะลุงคม!" อรุณีร้องด้วยความตกใจ คมหักหลบอย่างฉิวเฉียด เขาเห็นเงาของผู้หญิงคนหนึ่งโผล่ออกมาจากหน้าต่างรถตู้ มือถือปืนเล็งมาทางเขา "บ้าไปแล้ว! พวกมันเอาจริง!" คมตัดสินใจหักเลี้ยวเข้าตรอกแคบๆ ที่อยู่ทางซ้ายมือหวังจะใช้ความคล่องตัวของมอเตอร์ไซค์ให้เป็นประโยชน์ รถตู้คันใหญ่ไม่สามารถตามเข้ามาได้ทัน เสียงคำรามของเครื่องยนต์ของรถตู้ดังอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ จางหายไป "รอดมาได้หวุดหวิด" คมถอนหายใจโล่งอก เขาแอบมองไปข้างหลังอีกครั้ง ไม่มีวี่แววของรถตู้แล้ว "อรุณี เป็นอะไรไหม?" เขาถาม "ไม่ค่ะ...แค่ตกใจนิดหน่อย" อรุณีตอบ แม้จะยังดูหวาดกลัว แต่เธอก็พยายามทำใจดีสู้ "ดีแล้ว...เราต้องรีบไปสถานีตำรวจนะ" คมขับรถต่อไปยังสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุด เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ผู้กำกับฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่การเจอเบาะแสในโกดัง การบุกเข้าไปช่วยอรุณี ไปจนถึงการถูกไล่ล่า "ไอ้พวกนี้มันเหิมเกริมจริงๆ นะคม" ผู้กำกับกล่าวเสียงเข้ม "ฉันจะส่งทีมไปที่โกดังนั่นทันที แล้วก็ให้ตำรวจสายตรวจช่วยกันตามหารถตู้คันนั้นด้วย" "ผมว่ามันไม่ใช่แค่พวกขนของเถื่อนแน่ๆ ครับท่าน" คมพูด "พวกเขาพูดถึง 'พวกนายหน้า' และ 'ของล็อตใหม่' มันดูเหมือนเครือข่ายใหญ่" "เข้าใจแล้วคม" ผู้กำกับพยักหน้า "เธอทำงานได้ดีมาก คม ที่พาเด็กคนนี้กลับมาได้อย่างปลอดภัย" อรุณีถูกพาไปอยู่ในห้องที่ปลอดภัย เจ้าหน้าที่กำลังพยายามติดต่อผู้ปกครองของเธอ คมมองดูเธอด้วยความโล่งใจ "ขอบคุณมากค่ะลุงคม" อรุณีพูดขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังจะพาเธอไป "ไม่ต้องขอบคุณหรอกอรุณี นี่คืองานของลุง" คมยิ้มให้เธอ "จำไว้ว่าไม่มีใครทำร้ายหนูได้อีกแล้ว" หลังจากเสร็จธุระที่สถานีตำรวจ คมก็ขับรถกลับอพาร์ตเมนต์ของเขา แสงสว่างของเมืองหลวงยามเช้ามืดสาดส่องเข้ามาในรถ เขาเหนื่อยล้า แต่ก็รู้สึกพอใจที่ได้ช่วยเหลือเด็กคนหนึ่ง "แต่เรื่องนี้ยังไม่จบแค่นี้แน่ๆ" เขาคิด เขากลับมาถึงห้องทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาอีกครั้ง เขาเริ่มรวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่เขามี ทั้งคดีเด็กหายก่อนหน้านี้ ข้อมูลจากสว่าง และเรื่องราวจากโกดังร้าง "เครือข่ายนี้มันใหญ่กว่าที่คิด" เขาพึมพำ "ต้องหาทางสาวไปให้ถึงตัวการใหญ่ให้ได้" เขานั่งทำงานต่อไป จนกระทั่งแสงแดดเริ่มสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของเขา