แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกของร้านกาแฟ ‘ริมธาร’ บรรยากาศภายในร้านดูสงบเงียบ มีเพียงเสียงพูดคุยเบาๆ ของลูกค้าไม่กี่คน ปลายเดินเข้ามาในร้านอย่างเงียบเชียบ เธอมองไปรอบๆ จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ชายคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่มุมในสุดของร้าน เขามีใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาฉายแววเหนื่อยล้าและหวาดระแวง ปลายเดินตรงไปยังโต๊ะของชายคนนั้น “คุณ… ใช่ไหมครับ” เธอถามเสียงนุ่ม ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามอง ปลายสังเกตเห็นว่าเขามีลักษณะท่าทางเหมือนคนไม่สบายใจ “ใช่ครับ คุณปลาย” เขาตอบเสียงแหบพร่า “ผมนั่งด้วยได้ไหมครับ” ปลายขอ ชายคนนั้นพยักหน้า ปลายจึงทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามเขา “คุณชื่ออะไรครับ” ปลายถาม “ผม… ชื่อสมชายครับ” ชายคนนั้นบอก “คุณสมชาย คุณบอกว่าคุณมีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับคดีของท่านรัฐมนตรีชาญชัย” ปลายเปิดประเด็น คุณสมชายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “ใช่ครับ ผม… ผมเป็นเลขานุการส่วนตัวของท่านรัฐมนตรีมานานหลายปี ผมรู้เรื่องหลายอย่างที่คนอื่นไม่รู้” “คุณรู้เรื่องอะไรบ้างครับ” ปลายถามต่อ “เรื่องการตายของท่าน… มันไม่ใช่การฆ่าตัวตายอย่างที่ทุกคนเชื่อครับ” คุณสมชายกล่าวเสียงสั่น ปลายเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “คุณแน่ใจหรือครับ” “ผมแน่ใจครับ ผมเห็นบางอย่างในวันนั้น… ในห้องทำงานของท่าน” คุณสมชายตอบ “ผมเห็น… ผมเห็นภาคินออกมาจากห้องทำงานของท่านรัฐมนตรี” ปลายเบิกตากว้าง “ภาคิน… คุณแน่ใจหรือครับ” “ผมแน่ใจครับ ผมซ่อนตัวอยู่ในห้องโถงด้านนอก พอดีผมจะเข้าไปส่งเอกสารให้ท่าน ผมเห็นภาคินเดินออกมาจากห้องทำงานของท่านรัฐมนตรี เขามีท่าทางรีบร้อน และดูเหมือนจะถือถุงเอกสารบางอย่างติดมือมาด้วย” คุณสมชายเล่า “แล้วคุณเห็นอะไรอีก” ปลายถามอย่างกระตือรือร้น “ผม… ผมได้ยินเสียง… เสียงเหมือนคนกำลังทะเลาะกันมาจากในห้องทำงานของท่านรัฐมนตรีครับ แต่ผมไม่เห็นว่าใครอยู่ข้างในบ้าง” คุณสมชายกล่าว “คุณไม่ได้เข้าไปดูหรือครับ” ปลายถาม “ไม่ครับ ผมกลัว… ผมได้ยินเสียงประตูปิดลง ผมจึงรีบเดินออกมา” คุณสมชายตอบ “หลังจากนั้นคุณไปไหน” ปลายถาม “ผมกลับไปที่แผนกของผมครับ ผม… ผมไม่กล้าบอกใคร เพราะผมกลัว” คุณสมชายกล่าว “แล้วทำไมวันนี้คุณถึงตัดสินใจมาบอกผม” ปลายถาม “ผม… ผมทนไม่ได้อีกต่อไปครับ ผมรู้สึกผิดที่เก็บเรื่องนี้ไว้ ผมเชื่อว่าท่านรัฐมนตรีไม่สมควรจะตายแบบนี้” คุณสมชายตอบด้วยน้ำเสียงสะเทือนใจ “คุณสมชาย คุณแน่ใจนะครับว่าคุณเห็นภาคิน” ปลายย้ำอีกครั้ง “ผมแน่ใจครับ ผมจำหน้าเขาได้ดี” คุณสมชายยืนยัน “แล้วถุงเอกสารที่เขาถือออกมานั่น คุณพอจะบอกได้ไหมว่ามันมีลักษณะอย่างไร” ปลายถาม “มันเป็นถุงกระดาษสีน้ำตาลครับ ขนาดพอๆ กับแฟ้มเอกสาร ไม่ใหญ่มาก” คุณสมชายอธิบาย “คุณสมชายครับ ข้อมูลที่คุณให้มามีประโยชน์มาก แต่ผมอยากจะขอให้คุณช่วยให้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับกิจกรรมที่ท่านรัฐมนตรีทำในช่วงหลังๆ นี้หน่อยได้ไหมครับ” ปลายกล่าว คุณสมชายพยักหน้า “ผมจะพยายามนึกครับ ท่านรัฐมนตรีช่วงหลังๆ นี้ดูเหมือนจะเครียดมาก เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องทำงาน และมักจะเรียกผมเข้าไปคุยเรื่องเอกสารต่างๆ” “เอกสารเกี่ยวกับอะไรครับ” ปลายถาม “ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับบริษัท ‘อารยัน กรุ๊ป’ ครับ ท่านรัฐมนตรีมักจะให้ผมช่วยจัดเตรียมเอกสารเกี่ยวกับบริษัทนี้ และบางครั้งก็มีการโอนเงินจำนวนมากจากบัญชีส่วนตัวของท่านไปยังบริษัทนี้” คุณสมชายเล่า “คุณเห็นการโอนเงินด้วยตาตัวเองหรือครับ” ปลายถาม “ใช่ครับ ท่านรัฐมนตรีให้ผมเป็นคนดำเนินการโอนเงินบางส่วนด้วยตัวเอง” คุณสมชายตอบ “คุณสมชาย คุณพอจะจำรายละเอียดเกี่ยวกับบริษัทอื่นๆ ที่ท่านรัฐมนตรีเกี่ยวข้องด้วยได้ไหมครับ” ปลายถาม “มีบริษัทหนึ่งครับ ชื่อ ‘เวิลด์ไวด์ อินเวสท์เม้นท์’ ท่านรัฐมนตรีให้ความสำคัญกับบริษัทนี้มาก และมักจะให้ผมติดต่อกับผู้บริหารของบริษัทนี้อยู่บ่อยครั้ง” คุณสมชายเล่า “คุณสมชาย คุณได้ยินชื่อ ‘ซินธี’ หรือไม่ครับ” ปลายถาม คุณสมชายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่ครับ ผมไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน” “คุณสมชายครับ ผมขอขอบคุณสำหรับข้อมูลที่คุณให้มา ผมหวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือกับเราต่อไปนะครับ” ปลายกล่าว “ผมจะทำทุกอย่างที่ผมทำได้ครับ” คุณสมชายตอบ “ถ้าคุณมีความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องอื่น หรือมีข้อมูลเพิ่มเติม โปรดติดต่อผมทันทีนะครับ” ปลายยื่นนามบัตรให้กับคุณสมชาย คุณสมชายรับนามบัตรมาถือไว้ “ผมจะติดต่อคุณไปครับ” ปลายลุกขึ้นยืน “ผมขอตัวก่อนนะครับ” คุณสมชายมองตามปลายไปจนเธอเดินออกจากร้านไป ความรู้สึกโล่งใจปนเปกับความหวาดกลัวยังคงเกาะกุมอยู่ในใจ เขาหวังว่าการตัดสินใจของเขาในครั้งนี้จะไม่นำพาอันตรายมาสู่ตัวเอง