ภายใต้ความมืดมิดของค่ำคืน รถยนต์สีดำคันหนึ่งแล่นมาจอดอย่างเงียบเชียบข้างตึกสำนักงานเก่าแก่แห่งหนึ่ง ปลายลงจากรถอย่างรวดเร็ว เธอสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มที่ปิดบังรูปร่าง ทำให้เธอดูลึกลับน่าเกรงขาม ก้องเดินตามเธอมาติดๆ “คุณแน่ใจนะว่านี่คือสถานที่” ปลายถามก้อง “จากข้อมูลที่ได้มา มันควรจะเป็นที่นี่ครับ” ก้องตอบ พลางชี้ไปยังหน้าต่างชั้นบนสุดของตึก “มีคนบอกว่าภาคินมักจะเข้ามาที่นี่บ่อยๆ ในเวลากลางคืน” “คนบอก… ใครบอก” ปลายถามอย่างระแวง “เป็นสายข่าวของผมครับ เป็นคนในวงการที่รู้จักกับภาคิน” ก้องตอบ “เราจะเข้าไปยังไง” ปลายถาม “ผมจัดการเรื่องระบบรักษาความปลอดภัยไว้แล้วครับ เราสามารถเข้าไปได้โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว” ก้องบอก ทั้งสองคนเดินอ้อมไปทางด้านหลังของตึก เข้าไปยังประตูเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้ความมืด ปลายเปิดประตูเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ภายในอาคารมีเพียงแสงไฟสลัวๆ ส่องสว่าง “นี่มัน… ที่เก็บเอกสารนี่” ปลายอุทานเมื่อเห็นกองเอกสารจำนวนมากที่ถูกวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ “ใช่ครับ ผมคิดว่าภาคินใช้ที่นี่เป็นที่ซ่อนเอกสารสำคัญ” ก้องกล่าว “เขาทำเพื่ออะไร” ปลายถาม “บางทีเขาอาจจะกำลังเตรียมการบางอย่างอยู่ก็ได้ครับ” ก้องตอบ ทั้งสองคนเดินสำรวจไปเรื่อยๆ สายตาของปลายกวาดมองไปยังเอกสารต่างๆ ที่วางอยู่บนชั้น เธอมองเห็นชื่อบริษัทที่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนปกแฟ้มหลายเล่ม “อารยัน กรุ๊ป… เวิลด์ไวด์ อินเวสท์เม้นท์…” ปลายอ่านชื่อบริษัทเหล่านั้นออกมาเสียงเบา “พวกนี้คือบริษัทที่เกี่ยวข้องกับท่านรัฐมนตรีชาญชัยใช่ไหมครับ” ก้องถาม “ใช่… และฉันคิดว่าภาคินเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับบริษัทเหล่านี้ด้วย” ปลายตอบ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากทางบันได ปลายและก้องชะงักทันที ทั้งสองรีบหาที่หลบซ่อนอย่างรวดเร็ว “มีคนมา” ก้องกระซิบ ปลายพยักหน้า เธอหลบอยู่หลังกองเอกสารสูง พลางชักปืนพกออกมาเตรียมพร้อม เงาหนึ่งเงาปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าห้องเก็บเอกสาร เขาคือภาคิน ภาคินเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ เขาถือไฟฉายส่องไปรอบๆ ราวกับกำลังมองหาบางสิ่งบางอย่าง “อยู่ไหนนะ… ฉันแน่ใจว่าฉันเก็บไว้ที่นี่” ภาคินพึมพำกับตัวเอง ปลายแอบมองภาคิน เธอสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเขาดูเครียดและวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด “เขาคงกำลังหาเอกสารบางอย่างอยู่” ปลายบอกก้อง “เอกสารที่สำคัญมากแน่ๆ” ก้องตอบ ภาคินเดินตรงไปยังมุมหนึ่งของห้อง ซึ่งเป็นที่ที่เขาวางกองเอกสารไว้เมื่อครู่ เขาเริ่มรื้อค้นเอกสารเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง “หาไม่เจอ… ทำไมหาไม่เจอ!” ภาคินตะโกนเสียงดังอย่างหัวเสีย ทันใดนั้น ปลายก็ก้าวออกมาจากที่ซ่อน “หาอะไรอยู่หรือ ภาคิน” ภาคินสะดุ้งสุดตัว เขาหันขวับมามองปลายด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้าง “คุณ… คุณมาทำอะไรที่นี่” ภาคินถามเสียงตะกุกตะกัก “ฉันต่างหากที่ต้องถามคุณ” ปลายกล่าวเสียงเย็น “คุณกำลังหาเอกสารอะไรอยู่” “ผม… ผมไม่ได้กำลังหาอะไร” ภาคินพยายามปฏิเสธ “อย่าโกหกฉัน ภาคิน ฉันเห็นคุณกำลังรื้อค้นเอกสารพวกนี้” ปลายยืนกราน “คุณ… คุณจะทำอะไร” ภาคินถามเสียงสั่น “ฉันอยากรู้ความจริง ภาคิน ความจริงเกี่ยวกับเรื่องทุกอย่าง” ปลายตอบ “ผม… ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร” ภาคินพยายามทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “คุณรู้ดี ภาคิน คุณรู้ดีว่าท่านรัฐมนตรีชาญชัยตายเพราะอะไร และคุณก็รู้ว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” ปลายกล่าว ภาคินเงียบไป เขากลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ “ผม… ผมไม่ได้ฆ่าท่านรัฐมนตรี” ภาคินกล่าวเสียงแผ่ว “แต่คุณมีส่วนเกี่ยวข้องใช่ไหม” ปลายถาม ภาคินหลบสายตาของปลาย “ผม… ผมแค่ทำตามคำสั่ง” “คำสั่งของใคร” ปลายถาม “ผม… ผมบอกไม่ได้” ภาคินตอบ “คุณต้องบอก ภาคิน ตอนนี้คุณไม่มีทางเลือกแล้ว” ปลายกล่าว ภาคินมองไปที่ปลาย สลับกับมองไปที่ก้อง เขารู้สึกจนมุม “ผม… ผมถูกบังคับ” ภาคินกล่าว “ผมต้องทำตามที่เขาบอก” “ใครบังคับคุณ” ปลายถาม “ผม… ผมบอกไม่ได้จริงๆ” ภาคินตอบ “ถ้าคุณไม่บอก ฉันก็จำเป็นต้องใช้มาตรการอื่น” ปลายกล่าว ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเข้าไปหาภาคิน ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้น!