ปลายวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงาน เสียงของเธอเย็นชาแต่เต็มไปด้วยความเด็ดขาด “มันมีคนที่พยายามชี้เป้าให้เราไปที่ชาญวิทย์ใช่ไหม” เธอหันไปมองหน้าสารวัตรธงชัยที่นั่งอยู่ตรงข้าม แววตาของสารวัตรบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าจากการสืบสวนที่ยืดเยื้อ แต่ก็ยังคงฉายประกายแห่งความหวัง “ผมก็คิดแบบนั้นครับสารวัตร” สารวัตรธงชัยตอบพลางถอนหายใจ “การที่ชาญวิทย์ออกมาให้การแบบนั้น เหมือนถูกจัดฉากมาอย่างดี รอยแผลที่เขาอ้างถึง และสัญลักษณ์ที่ปรากฏ มันบังเอิญเกินไป” “บังเอิญหรือจงใจ” ปลายเน้นคำ “ถ้าใครสักคนต้องการเบี่ยงเบนความสนใจของเราไปจากเป้าหมายที่แท้จริง เขาจะทำอย่างไร” “ก็สร้างหลักฐานปลอม หรือบิดเบือนข้อเท็จจริงบางส่วน เพื่อชี้เป้าไปที่คนอื่น” สารวัตรธงชัยเสนอ “แต่ในกรณีนี้ ดูเหมือนคนผู้นั้นจะฉลาดกว่านั้น เขาไม่ได้สร้างหลักฐานปลอม แต่เขาใช้ข้อมูลจริงที่ชาญวิทย์มีอยู่ แล้วบิดมันไปในทางที่ต้องการ” ปลายพยักหน้าช้าๆ “แล้วใครล่ะที่มีข้อมูลเกี่ยวกับชาญวิทย์มากพอที่จะทำแบบนี้ได้” “คนใกล้ชิด” สารวัตรธงชัยตอบทันที “คนที่รู้ว่าชาญวิทย์เคยมีปัญหากับท่านทูตคนก่อน หรือคนที่รู้ว่าชาญวิทย์มีรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ หรือคนที่รู้ว่าชาญวิทย์เคยไปที่ไหนมาบ้าง” “ก็เหมือนกับผู้ต้องสงสัยคนอื่นๆ ที่เราจับตาดูอยู่” ปลายขมวดคิ้ว “แต่ที่น่าสงสัยคือ ทำไมต้องเป็นชาญวิทย์ ทำไมเขาถึงถูกเลือกให้เป็นตัวละครหลักในแผนการนี้” “อาจจะเพราะชาญวิทย์เป็นคนนอกวงการเมืองโดยตรง” สารวัตรธงชัยวิเคราะห์ “เขาเป็นนักธุรกิจที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องการเมืองไม่นานนัก ถ้าถูกกล่าวหา เขาก็อาจจะไม่มีเส้นสาย หรืออำนาจมากพอที่จะต่อสู้ได้เหมือนคนอื่นๆ” “แต่การที่เขาให้การซัดทอดถึงท่านทูตคนก่อน ก็หมายความว่าเขามีข้อมูลบางอย่างที่เชื่อมโยงกับคดีนี้โดยตรง” ปลายทุบโต๊ะเบาๆ “เราต้องกลับไปดูที่เกิดเหตุอีกครั้ง” “สารวัตรคิดว่าไงครับ” ปลายหันไปถามลูกน้องคนสนิท “การปรากฏตัวของสัญลักษณ์ และข้อมูลของชาญวิทย์ มันคือกับดัก หรือคือเบาะแส” “ผมว่ามันเป็นกับดักที่ซับซ้อนครับ” ลูกน้องคนสนิทตอบ “ถ้าเราหลงเชื่อตามที่ชาญวิทย์ให้การ เราจะเสียเวลาไปกับการไล่ล่าผู้บริสุทธิ์ หรือคนที่ถูกจัดฉากขึ้นมา” “แล้วเราจะหลุดออกจากกับดักนี้ได้อย่างไร” ปลายถามเสียงเข้ม “เราต้องหาคนที่อยู่เบื้องหลังตัวจริงให้เจอครับ” ลูกน้องคนสนิทกล่าว “คนที่สามารถควบคุมชาญวิทย์ได้ หรือคนที่สามารถสั่งการให้ชาญวิทย์ทำตามแผนได้” “มีใครบ้างที่เรายังไม่ได้ตรวจสอบอย่างละเอียด” ปลายกวาดสายตามองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ “ก็ยังมีอาสาสมัครคนสุดท้ายครับ” ลูกน้องคนสนิทเอ่ยขึ้น “ผู้ช่วยส่วนตัวของท่านทูตที่เสียชีวิตไป คือคุณนลินี” ปลายขมวดคิ้ว “นลินี… ฉันจำได้ว่าเธอเป็นคนที่ดูเรียบร้อย และภักดีต่อท่านทูตมาก” “ใช่ครับ แต่ข้อมูลล่าสุดที่เราได้มา เธอมีประวัติการเงินที่น่าสงสัยมากครับ มีการเคลื่อนไหวของเงินจำนวนมากในช่วงเวลาใกล้เคียงกับการเสียชีวิตของท่านทูต” “แล้วทำไมเราถึงไม่เคยเอะใจกับเธอมาก่อน” ปลายถาม “เธอเก็บตัวเงียบมากครับ แล้วก็ไม่เคยมีประวัติเกี่ยวข้องกับเรื่องผิดกฎหมายมาก่อนเลย” ลูกน้องคนสนิทอธิบาย “จนกระทั่งเราได้ข้อมูลจากแหล่งข่าวที่น่าเชื่อถือ” “แหล่งข่าวที่น่าเชื่อถือ… หมายถึงใคร” ปลายเลิกคิ้ว “ก็คือคนที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางการเงินของอารยัน กรุ๊ป ครับ” ลูกน้องคนสนิทตอบ “เขาบอกว่านลินีคือคนที่รู้ความลับของท่านทูตมากที่สุด” “ถ้าอย่างนั้น เราต้องไปคุยกับคุณนลินี” ปลายตัดสินใจ “เราต้องรู้ให้ได้ว่าเบื้องหลังแผนการทั้งหมดนี้คือใคร” ปลายลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกห้องทำงาน สภาพอากาศกำลังขมุกขมัวเหมือนกับสถานการณ์ในคดีที่เธอกำลังเผชิญอยู่ “คนๆ นั้นฉลาดแกมโกงมาก” เธอพึมพำ “เขากำลังเล่นหมากรุกกับเรา และเรากำลังจะตกอยู่ในตาที่สาม” “เราจะเอาชนะเกมนี้ให้ได้ครับสารวัตร” ลูกน้องคนสนิทกล่าวให้กำลังใจ “ฉันหวังว่าอย่างนั้น” ปลายหันกลับมา “เพราะถ้าเราพลาดเพียงนิดเดียว ทุกอย่างที่เราทำมาจะสูญเปล่า แล้วคนบริสุทธิ์อาจจะต้องมารับผิดแทน” เธอหยิบกระเป๋าเอกสารขึ้นมา “ไปกันเถอะ เรามีนัดกับคุณนลินี” ห้องพักหรูใจกลางเมือง คุณนลินี สุภาพสตรีวัยกลางคนผู้มีใบหน้าเศร้าสร้อย นั่งรออยู่บนโซฟาตัวยาว ผิวของเธอดูซีดเซียว ดวงตาฉายแววเหนื่อยอ่อน เธอสวมชุดกระโปรงสีดำเรียบๆ ที่ดูราวกับชุดไว้ทุกข์ตลอดเวลา ปลายและสารวัตรธงชัยเดินเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิลอยมาแตะจมูก บ่งบอกถึงการดูแลต้นไม้ในห้องอย่างพิถีพิถัน “สวัสดีค่ะ คุณนลินี” ปลายกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง “ขอบคุณที่ให้เราเข้ามาพบค่ะ” “เชิญนั่งค่ะ” คุณนลินีผายมือไปยังเก้าอี้อีกตัวหนึ่ง เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย “ฉันเข้าใจดีว่าช่วงเวลานี้คงเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากสำหรับคุณ” ปลายกล่าว “แต่เราจำเป็นต้องสอบถามข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับท่านทูต” คุณนลินีพยักหน้าช้าๆ “ค่ะ ฉันยินดีให้ความร่วมมือค่ะ” “คุณนลินีคะ ท่านทูตท่านมีศัตรูมากไหมคะ” ปลายเริ่มถามคำถามแรก คุณนลินีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงแผ่ว “ท่านทูตเป็นคนตรงไปตรงมาค่ะ บางทีอาจจะทำให้ใครไม่พอใจได้บ้าง แต่ฉันไม่เคยคิดว่าจะมีใครคิดร้ายถึงชีวิต” “แล้วเรื่องการเมืองภายในประเทศล่ะคะ ท่านทูตมีส่วนเกี่ยวข้องมากน้อยแค่ไหน” ปลายถามต่อ “ท่านทูตเป็นนักการทูตค่ะ เขาต้องรักษาความเป็นกลาง แต่ท่านก็สนใจสถานการณ์ในประเทศเสมอ” คุณนลินีตอบ เลี่ยงที่จะให้รายละเอียด “แล้วคุณนลินีทราบเรื่องเกี่ยวกับ ‘อารยัน กรุ๊ป’ บ้างไหมคะ” ปลายเปลี่ยนหัวข้อ “บริษัทนี้เคยติดต่อกับท่านทูตบ้างไหม” ใบหน้าของคุณนลินีซีดเผือดลงเล็กน้อย “อารยัน กรุ๊ป… ฉันเคยได้ยินชื่อค่ะ แต่ไม่เคยเห็นท่านทูตติดต่อกับบริษัทนี้โดยตรงนะคะ” “แล้วคุณนลินีเคยเห็นท่านทูตติดต่อกับ ‘ภาคิน’ บ้างไหมคะ” ปลายถามชื่อนักธุรกิจที่กำลังเป็นที่ต้องสงสัย ดวงตาของคุณนลินีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “ภาคิน… ฉันไม่เคยเห็นท่านทูตพบปะกับคุณภาคินเป็นการส่วนตัวนะคะ” “แต่เรามีข้อมูลที่ระบุว่าท่านทูตเคยพบปะกับภาคินเมื่อไม่นานมานี้” ปลายกล่าวอย่างแน่วแน่ “คุณนลินีแน่ใจหรือคะ” คุณนลินีหลับตาลงครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ “อาจจะ… อาจจะมีการพบปะกันบ้างเล็กน้อยในงานเลี้ยงทางการทูตค่ะ แต่ฉันไม่ทราบรายละเอียด” “คุณนลินีคะ” ปลายโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “เราได้รับข้อมูลว่าคุณนลินีมีประวัติการเงินที่น่าสงสัยในช่วงนี้ มีการเคลื่อนไหวของเงินจำนวนมาก คุณสามารถอธิบายเรื่องนี้ได้ไหมคะ” สีหน้าของคุณนลินีเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอเริ่มมีอาการประหม่า มือไม้อ่อนแรงลง “ดิฉัน… ดิฉันแค่… ต้องการจะ… ซื้อบ้านใหม่ค่ะ” เธออ้ำอำนวย “บ้านใหม่?” ปลายเลิกคิ้ว “แต่จำนวนเงินที่เคลื่อนไหว มันมากกว่าราคาบ้านทั่วไปมากนักนะคะ” “มัน… มันเป็นเงินเก็บของดิฉันค่ะ” คุณนลินีตอบเสียงสั่นเครือ “เงินเก็บ?” ปลายย้ำ “แต่เราตรวจสอบแล้ว เงินก้อนนี้ไม่ได้มาจากแหล่งรายได้ปกติของคุณนลินี” คุณนลินีเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า “ดิฉัน… ดิฉันขอโทษค่ะ” “ขอโทษเรื่องอะไรคะ” ปลายถามอย่างใจเย็น “ดิฉัน… ดิฉันไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ค่ะ” คุณนลินีตอบ “มัน… มันจะทำให้ดิฉันตกอยู่ในอันตราย” “คุณนลินีคะ” สารวัตรธงชัยกล่าวเสริม “การที่คุณไม่ให้ความร่วมมือ อาจจะทำให้คุณตกอยู่ในความเสี่ยงมากขึ้นนะคะ” “ดิฉัน… ดิฉันรู้ค่ะ” คุณนลินีพยายามกลั้นน้ำตา “แต่… ท่านทูตเคยเตือนดิฉันไว้แล้ว เขาบอกว่า… ถ้ามีใครมาถามเรื่องการเมือง หรือเรื่องธุรกิจของเขา ให้ดิฉันปฏิเสธทุกอย่าง” “ท่านทูตเตือนเรื่องใครคะ” ปลายถามอย่างรวดเร็ว “เขา… เขาไม่ได้บอกชื่อค่ะ” คุณนลินีส่ายหน้า “แต่เขาบอกว่า… ให้ระวังตัวให้มาก” “แล้วรอยแผลเป็นที่ท่านทูตมีล่ะคะ คุณนลินีเคยเห็นรอยแผลเป็นนั้นมาก่อนไหม” ปลายถามถึงเบาะแสสำคัญอีกอย่างหนึ่ง คุณนลินีลังเลเล็กน้อย “รอยแผลเป็น… ฉัน… ฉันไม่เคยเห็นท่านทูตมีรอยแผลเป็นนะคะ” “แน่ใจหรือคะ” ปลายจ้องเข้าไปในดวงตาของคุณนลินี “เรามีหลักฐานที่บ่งชี้ว่าท่านทูตมีรอยแผลเป็นจากการต่อสู้” คุณนลินีหลับตาลงอีกครั้ง “ดิฉัน… ดิฉันไม่ทราบจริงๆ ค่ะ” ปลายถอนหายใจ “ดูเหมือนว่าคุณนลินีจะถูกข่มขู่” เธอหันไปมองสารวัตรธงชัย “เราคงต้องใช้วิธีอื่น” “แต่สารวัตรครับ” สารวัตรธงชัยกล่าว “ข้อมูลจากแหล่งข่าวของเรา บอกว่าคุณนลินีรู้เรื่องที่ซับซ้อนกว่านั้น” “ผมทราบครับ” ปลายตอบ “แต่เธอคงไม่ยอมเปิดปากง่ายๆ” เธอหันกลับไปหาคุณนลินี “คุณนลินีคะ ถ้าคุณยังคงปิดปากเงียบเช่นนี้ เราอาจจะไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องดำเนินคดีตามกฎหมายกับคุณในข้อหาให้การเท็จ และให้การขัดขวางการสืบสวน” คุณนลินีตกใจอย่างเห็นได้ชัด “ไม่นะคะ! ดิฉันไม่ได้ให้การเท็จ! ดิฉันแค่… กลัว” “คุณกลัวใครคะ” ปลายถาม “ดิฉัน… ดิฉันกลัวคนที่อยู่เบื้องหลังค่ะ” คุณนลินีตอบ “เขา… เขาเป็นคนที่ทรงอิทธิพลมาก” “ทรงอิทธิพลแค่ไหนคะ” ปลายถาม “เขา… เขาสามารถทำให้คนหายตัวไปได้ง่ายๆ ค่ะ” คุณนลินีตัวสั่น “ท่านทูตเคยเล่าให้ฟังว่า… มีคนพยายามจะ… รีดไถเงินจากเขา แต่… แต่ท่านไม่ยอม” “แล้ว… ท่านทูตถูกฆาตกรรม เพราะเรื่องนั้นหรือคะ” ปลายถาม คุณนลินีพยักหน้าช้าๆ “ดิฉันคิดว่า… เป็นไปได้ค่ะ” “แล้วสัญลักษณ์ที่พบในห้องปิดตายล่ะคะ คุณนลินีเคยเห็นสัญลักษณ์นั้นมาก่อนไหม” ปลายถามถึงสัญลักษณ์ปริศนา คุณนลินีส่ายหน้า “ไม่เคยเห็นเลยค่ะ” “คุณนลินีคะ” ปลายโน้มตัวเข้าหา “ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลัง? ใครคือคนที่คุณกลัว?” คุณนลินีหลับตาลงอีกครั้ง น้ำตาไหลอาบแก้ม “ดิฉัน… ดิฉันบอกไม่ได้จริงๆ ค่ะ” “แต่ถ้าคุณไม่บอก เราก็ไม่สามารถปกป้องคุณได้” ปลายกล่าว “แล้วคุณก็อาจจะตกเป็นเป้าหมายต่อไป” คุณนลินีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจลึกๆ “… รองอธิบดีสมศักดิ์ ค่ะ” ปลายและสารวัตรธงชัยมองหน้ากัน พวกเขารู้สึกประหลาดใจ แต่ก็ไม่ถึงกับคาดไม่ถึง “รองอธิบดีสมศักดิ์?” ปลายทวนคำ “คุณแน่ใจหรือคะ” คุณนลินีพยักหน้า “ท่านทูตเคยเล่าให้ฟังว่า… ท่านกำลังจะเปิดโปงความลับบางอย่างเกี่ยวกับรองอธิบดีสมศักดิ์ เป็นเรื่องเกี่ยวกับการทุจริตในโครงการใหญ่ของรัฐ” “แล้ว… สัญลักษณ์นั่นล่ะคะ” ปลายถาม “มันเกี่ยวข้องกับรองอธิบดีสมศักดิ์ ด้วยหรือเปล่า” “ฉันไม่ทราบค่ะ” คุณนลินีส่ายหน้า “แต่… รองอธิบดีสมศักดิ์ เป็นคนที่น่ากลัวมากจริงๆ ค่ะ” “แล้วเงินจำนวนมากที่คุณนลินีได้รับมาล่ะคะ” ปลายถาม “เป็นเงินจากรองอธิบดีสมศักดิ์ หรือเปล่า” คุณนลินีเงียบไปอีกครั้ง “ดิฉัน… ดิฉันรับเงินนั้นมา เพื่อแลกกับการ… เงียบ” “เงียบเรื่องอะไรคะ” ปลายถาม “เรื่อง… เรื่องที่ท่านทูตกำลังจะเปิดโปงค่ะ” คุณนลินีตอบ “รองอธิบดีสมศักดิ์ จ้างให้ดิฉันปิดปาก” “แล้วทำไมคุณนลินีถึงตัดสินใจมาบอกเราในวันนี้” ปลายถาม “เพราะ… เพราะดิฉันรู้สึกผิดค่ะ” คุณนลินีตอบ “แล้ว… แล้วดิฉันก็กลัวว่า… ถ้าดิฉันไม่พูดอะไรเลย… อาจจะเกิดเรื่องร้ายแรงกว่านี้กับตัวดิฉันเอง” “คุณนลินีคะ” ปลายกล่าว “เราจะปกป้องคุณเอง” คุณนลินีมองปลายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “เราจะหาหลักฐานเพิ่มเติม และเราจะจัดการกับรองอธิบดีสมศักดิ์ ให้ได้” ปลายกล่าวด้วยความมั่นใจ