ปลายยืนอยู่หน้ากระจกเงาขนาดใหญ่ในห้องทำงานของเธอ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกข้างหนึ่งกำลังหมุนปากกาอย่างใช้ความคิด ภาพสะท้อนของใบหน้าที่อ่อนล้าแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นปรากฏอยู่บนกระจก “ฉันไม่เชื่อว่าชาญวิทย์จะจำสัญลักษณ์นั้นได้เอง” ปลายพึมพำกับตัวเอง “มันต้องมีใครบางคน… ที่ต้องการให้เราเห็นสิ่งนั้น” ก้องเดินเข้ามาในห้องทำงานของเธอพร้อมกับเอกสารกองหนึ่ง “ปลาย… ฉันได้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสัญลักษณ์นกอินทรีพร้อมสวัสดิกะมาแล้ว” ปลายหันไปมองก้องทันที “ว่ามา” “จากข้อมูลที่ฉันสืบค้น… สัญลักษณ์นี้ถูกใช้โดยกลุ่มนีโอนาซีบางกลุ่มในยุโรป… แต่มันก็เคยถูกกลุ่มหัวรุนแรงทางการเมืองในบางประเทศนำมาใช้เช่นกัน… เพื่อสื่อถึงความแข็งแกร่งและการกวาดล้าง” ก้องอธิบาย “แต่ที่น่าสนใจคือ… มีบางกลุ่มที่นำสัญลักษณ์นี้มาดัดแปลง… เพื่อใช้ในการเข้ารหัสข้อมูลลับ… หรือเพื่อใช้เป็นเครื่องหมายในการระบุตัวตนของสมาชิกในองค์กรใต้ดิน” “เข้ารหัสข้อมูลลับ…” ปลายทวนคำ “แล้วมีข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มอารยัน กรุ๊ป ที่ใช้สัญลักษณ์นี้โดยตรงไหม” “เท่าที่ฉันหาได้… ไม่มีข้อมูลที่ยืนยันชัดเจนว่าอารยัน กรุ๊ป อย่างเป็นทางการใช้สัญลักษณ์นี้” ก้องตอบ “แต่… มีข่าวลือเกี่ยวกับกลุ่ม ‘ผู้พิทักษ์อารยัน’… ซึ่งเป็นกลุ่มติดอาวุธใต้ดินที่อ้างตัวว่าเป็นผู้สืบทอดเจตนารมณ์ของอารยัน กรุ๊ป… พวกเขาถูกกล่าวหาว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับอาชญากรรมหลายอย่าง… และมีรายงานว่าพวกเขาใช้สัญลักษณ์คล้ายๆ กันนี้” “ผู้พิทักษ์อารยัน…” ปลายพึมพำชื่อนั้น “มันอาจจะเป็นไปได้ว่า… คนที่เรากำลังตามหา… ไม่ใช่แค่คนในอารยัน กรุ๊ป… แต่อาจจะเป็นสมาชิกของกลุ่มนี้” “แล้วเราจะแน่ใจได้อย่างไรว่าข้อมูลที่ชาญวิทย์ให้มา… ไม่ใช่การล่อลวง” ก้องถาม “นั่นคือปัญหา” ปลายถอนหายใจ “ถ้ามันเป็นการล่อลวง… มันก็หมายความว่า… คนที่บงการเราอยู่… ฉลาดมาก… และรู้ว่าเรากำลังตามหาอะไร” “แล้วเราจะทำอย่างไรดีครับ” “เราต้องเดินหน้าต่อ” ปลายกล่าว “แต่เราต้องเดินหน้าด้วยความระมัดระวัง… เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์” ปลายหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เธอพิมพ์ข้อความบางอย่างอย่างรวดเร็ว “ฉันจะส่งข้อความนี้ไปให้ ‘แหล่งข่าว’ ของเรา… ให้พวกเขาช่วยตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับ ‘ผู้พิทักษ์อารยัน’… แล้วก็… ให้พวกเขาช่วยหาเบาะแสเกี่ยวกับสัญลักษณ์นี้… โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… หากมีใครบางคนกำลังพยายามจะ ‘ยัดเยียด’ ข้อมูลเกี่ยวกับสัญลักษณ์นี้ให้เรา” “คุณหมายถึง… ถ้ามีคนกำลังจัดฉาก?” ก้องถาม “ใช่” ปลายตอบ “ถ้ามีใครบางคนกำลังจัดฉาก… เราก็จะใช้ฉากนั้น… ให้เป็นประโยชน์กับเรา” ปลายวางแผนการบางอย่างในใจ เธอต้องการที่จะทดสอบสมศักดิ์ และทดสอบแผนการของเขา “ก้อง… เราจะสร้าง ‘ข่าวปลอม’ ขึ้นมา” ปลายกล่าว “เราจะปล่อยข่าวว่า… เราได้เบาะแสที่ชัดเจนเกี่ยวกับ ‘ผู้พิทักษ์อารยัน’… และเรากำลังจะบุกเข้าไปใน ‘ฐานที่มั่น’ ของพวกเขา… ในค่ำคืนนี้” “ข่าวปลอม?” ก้องเลิกคิ้ว “แล้วมันจะได้ผลหรือครับ” “ถ้าสมศักดิ์กำลังจับตาดูเราอยู่… และถ้าเขาต้องการจะเบี่ยงเบนความสนใจของเรา… เขาก็จะเชื่อข่าวนี้… แล้วก็จะเคลื่อนไหว” ปลายอธิบาย “เราจะแกล้งทำเป็นว่าเราจะบุกเข้าไปในสถานที่แห่งหนึ่ง… ที่เรา ‘รู้’ ว่าเป็นฐานของ ‘ผู้พิทักษ์อารยัน’… แต่จริงๆ แล้ว… เราจะไปอีกที่หนึ่ง” “แล้วเราจะไปที่ไหนครับ” “เราจะไปที่ ‘เป้าหมายที่แท้จริง’ ของเรา” ปลายกล่าว “ที่ที่เราคิดว่า… เป็นที่ที่สมศักดิ์กำลังซ่อนหลักฐานชิ้นสำคัญ… หรือเป็นที่ที่เขาใช้เป็น ‘สำนักงานใหญ่’ ที่แท้จริง… ที่เขาไม่ได้เปิดเผย” “แต่เราจะรู้ได้อย่างไรว่าที่ไหนคือเป้าหมายที่แท้จริง” “ฉันมีไอเดีย” ปลายกล่าว “จากข้อมูลทั้งหมดที่เรามี… จากการวิเคราะห์เส้นทางการเงิน… จากความเชื่อมโยงกับอารยัน กรุ๊ป… ฉันคิดว่า… มีความเป็นไปได้สูงที่… สำนักงานใหญ่ที่แท้จริง… หรือที่เก็บข้อมูลสำคัญ… จะอยู่ที่… โกดังสินค้าเก่าแห่งหนึ่ง… ที่ถูกทิ้งร้าง… ใกล้ท่าเรือ… มันเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การซ่อนตัว… และเป็นจุดที่สามารถขนส่งสิ่งของได้อย่างสะดวก” “คุณหมายถึงโกดังที่… อยู่ในโซนท่าเรือเก่า?” ก้องถาม “ใช่” ปลายพยักหน้า “ฉันจะให้ข่าวปลอมนี้กระจายออกไป… โดยผ่าน ‘แหล่งข่าว’ ของเรา… ให้แน่ใจว่าข่าวจะไปถึงหูสมศักดิ์… แล้วเราก็จะเตรียมกำลังของเรา… เพื่อไปที่โกดังแห่งนั้น… ในขณะที่สมศักดิ์กำลังวุ่นวายกับการ ‘ป้องกัน’ ฐานปลอมของเรา” “นี่เป็นแผนที่เสี่ยงมากนะครับปลาย” ก้องกล่าว “ทุกแผนการมีความเสี่ยงเสมอ ก้อง” ปลายตอบ “แต่ถ้าเราไม่ลอง… เราก็ไม่มีทางรู้” เมื่อตกเย็นวันนั้น ปลายได้ส่งข้อความลับไปยังแหล่งข่าวของเธอ ข้อความนั้นกล่าวถึงการค้นพบ ‘ฐานลับ’ ของกลุ่ม ‘ผู้พิทักษ์อารยัน’ ที่กำลังจะถูกเปิดโปงในคืนนี้ ไม่นานนัก ข่าวสารก็แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไฟลามทุ่งในหมู่ผู้มีอิทธิพลบางกลุ่ม ขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานของสมศักดิ์ ผู้ช่วยของเขาก็ةนำข่าวนี้มาแจ้ง “ท่านรองครับ… มีข่าวว่าทีมของคุณปลายกำลังจะบุกเข้าจับกุม ‘ผู้พิทักษ์อารยัน’ ในคืนนี้… ที่โกดังร้างแถวท่าเรือเก่าครับ” สมศักดิ์ยิ้มมุมปาก “ในที่สุด… เจ้าหมากตัวน้อยก็เดินมาถึงทางตันเสียที” “ท่านรองจะให้เรา… เข้าไปขัดขวางพวกเขาไหมครับ” “ไม่จำเป็น” สมศักดิ์ตอบ “เราจะปล่อยให้พวกเขาไป… ปล่อยให้พวกเขาเสียเวลา… ปล่อยให้พวกเขาค้นหาในที่ที่ไม่มีอะไร… ในขณะที่เรา… จะใช้โอกาสนี้… ไปจัดการกับ ‘ความลับ’ ที่แท้จริง… ที่อยู่ที่ ‘อีกแห่งหนึ่ง’… ซึ่งไม่ใช่โกดังแห่งนั้น” “ท่านรองจะไปที่ไหนครับ” “ที่ที่เราวางแผนไว้ตั้งแต่แรก… ที่ที่ ‘นายใหญ่’ สั่งให้ฉันจัดการ” สมศักดิ์กล่าว “ส่งคนของเราไป ‘เฝ้า’ โกดังแห่งนั้น… ให้แน่ใจว่าคุณปลายจะไม่มีวันได้พบกับ ‘ความจริง’ ที่แท้จริง… แล้วก็… เตรียมพร้อม… สำหรับการ ‘ปิดปาก’ ใครบางคน… ที่อาจจะรู้มากเกินไป” สมศักดิ์ลุกขึ้นยืน มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟจากเมืองที่สว่างไสวราวกับกำลังรอคอยการตัดสินใจครั้งสำคัญ “ถึงเวลาแล้ว… ที่จะต้องเดินหมากตัวสุดท้าย” สมศักดิ์กล่าว “เกมนี้… จะต้องจบลง… ด้วยชัยชนะของพวกเรา” ปลายและก้องเตรียมพร้อมสำหรับการปฏิบัติการครั้งสำคัญ พวกเขาไม่รู้ว่าแผนการของสมศักดิ์กำลังดำเนินไปอย่างไร แต่พวกเขามั่นใจว่ากำลังจะเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นทุกที การเผชิญหน้าครั้งใหญ่กำลังจะอุบัติขึ้น… โดยที่ทั้งสองฝ่ายต่างมีแผนการซ้อนแผนของตนเอง