ปลายยืนนิ่ง มองดูเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกมองข้างของรถยนต์ สีหน้าของเธอฉายแววเคร่งเครียด มือข้างหนึ่งยกขึ้นกดวิทยุสื่อสาร “รายงานสถานการณ์” “ทุกอย่างเป็นไปตามแผนครับผู้กอง” เสียงของสารวัตรธงชัยดังลอดออกมาจากลำโพง “เป้าหมายเคลื่อนไหวแล้ว กำลังมุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบ” “ดีมาก” ปลายตอบรับสั้นๆ “รักษาตำแหน่งของพวกคุณเอาไว้ อย่าให้ใครรู้ตัว” “รับทราบครับ” เธอถอนหายใจยาว พลางยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย การรอคอยในความมืดเช่นนี้มันชวนให้ประสาทตึงเครียดเสมอ ยิ่งรู้ว่ากำลังจะมีการส่งมอบหลักฐานชิ้นสำคัญที่อาจนำไปสู่การปิดคดีนี้ได้ ยิ่งทำให้เธอแทบจะกลั้นหายใจรอ แสงไฟจากรถยนต์คันหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้บ้านพักของรองอธิบดีสมศักดิ์ ปลายขมวดคิ้ว เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้ รถคันนี้ไม่ได้จอดอยู่ที่นี่ “นั่นมันรถใคร?” เธอพึมพำกับตัวเอง “ใครกันนะที่จะมาหาท่านรองฯ ในเวลากลางคืนแบบนี้” เสียงของสารวัตรธงชัยดังขึ้นในวิทยุ “ไม่น่าจะใช่คนคุ้นเคย” “ไม่ประมาทเด็ดขาด” ปลายสั่งการ “เตรียมทีมพร้อมเผชิญหน้าทุกสถานการณ์” รถยนต์คันนั้นจอดลงห่างจากบ้านพักราวห้าสิบเมตร ประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นร่างของชายร่างท้วม สวมเสื้อคลุมสีเข้ม ยืนมองไปรอบๆ อย่างระแวง ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในบ้านทันที “เขาเป็นใคร?” ปลายถาม “ไม่ทราบครับผู้กอง” เสียงของเจ้าหน้าที่ทีมสอดแนมดังขึ้น “แต่ดูท่าทางไม่ธรรมดา” ผ่านไปไม่นาน ประตูบ้านก็เปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นรองอธิบดีสมศักดิ์ที่เดินออกมา พร้อมกับชายคนเดิม ทั้งสองเดินไปยังรถยนต์คันนั้น ปลายเห็นเงาของชายลึกลับยื่นอะไรบางอย่างให้กับรองอธิบดีสมศักดิ์ ก่อนที่รองอธิบดีจะรีบเดินกลับเข้าบ้านไป “พวกเราต้องเข้าแล้ว” ปลายตัดสินใจ “แต่ผู้กองครับ” สารวัตรธงชัยทักท้วง “เรายังไม่เห็นหลักฐานชัดๆ เลย” “เราจะรอไม่ได้” ปลายกล่าวเสียงเด็ดขาด “หากเขาเอาเอกสารสำคัญไปซ่อนที่อื่น เราจะเสียโอกาสไปทั้งหมด” เธอปลดล็อครถและสตาร์ทเครื่องยนต์ “ทีมอื่นๆ ถอยออกไปตั้งหลักก่อน ผมจะนำทีมเข้าก่อน” “รับทราบครับผู้กอง” รถของปลายพุ่งทะยานออกไปจากที่ซ่อนอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังบ้านพักของรองอธิบดีสมศักดิ์ แสงไฟหน้ารถสาดส่องไปทั่วบริเวณ เธอจอดรถไว้ห่างจากบ้านพอสมควร แล้วลงจากรถอย่างเงียบเชียบ “สารวัตรธงชัย” ปลายกระซิบผ่านวิทยุ “สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?” “ท่านรองฯ อยู่ในบ้านกับชายคนนั้นครับ” เสียงของสารวัตรตอบกลับมา “แต่ดูเหมือนจะทะเลาะกัน” “ทะเลาะกัน?” ปลายทวนคำ “เรื่องอะไร?” “เราไม่สามารถได้ยินชัดเจนครับผู้กอง แต่ดูจากท่าทางแล้ว ไม่น่าจะใช่เรื่องดี” ปลายพยักหน้า “ผมจะเข้าไปดู” เธอค่อยๆ ย่องไปที่หน้าต่างห้องนั่งเล่นของบ้านพัก มองเข้าไปข้างใน เห็นรองอธิบดีสมศักดิ์ยืนโต้เถียงกับชายร่างท้วมคนเมื่อครู่ สีหน้าของทั้งคู่ฉายแววโกรธจัด “แกคิดจะทำอะไร!” รองอธิบดีตะคอกใส่ “นี่มันมากเกินไปแล้ว!” “ผมก็แค่ทำตามหน้าที่” ชายคนนั้นตอบเสียงเย็นชา “และตอนนี้ คุณเองก็กำลังจะทำผิดหน้าที่เสียเอง” “หน้าที่อะไรของแก!” รองอธิบดีเสียงดังขึ้น “ฉันเป็นคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมด! ถ้าฉันบอกใครไป แกจะไม่มีที่ยืน!” “ผมไม่กลัว” ชายคนนั้นยืนกราน “เพราะผมมีสิ่งที่สำคัญกว่านั้น” ปลายขมวดคิ้ว "สิ่งที่สำคัญกว่า" คืออะไรกันแน่? เธอรู้สึกว่าสถานการณ์กำลังพลิกผันไปจากที่คาดไว้ “แกมันบ้า!” รองอธิบดีตะโกน “เอกสารพวกนั้นเป็นของฉัน! ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมายุ่ง!” “ถึงตอนนี้ เอกสารพวกนั้นก็ไม่ใช่ของคุณแล้ว” ชายคนนั้นกล่าว “มันเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะเปิดโปงทุกอย่าง” ทันใดนั้น รองอธิบดีสมศักดิ์ก็คว้าแจกันที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างๆ ปาเข้าใส่ชายคนนั้น ชายคนนั้นหลบได้ทัน แจกันแตกกระจายบนพื้น เสียงดังสนั่นหวั่นไหว “แย่แล้ว!” สารวัตรธงชัยตะโกนผ่านวิทยุ “เสียงดังมาก! พวกเรากำลังจะเข้าไป!” ปลายรู้ดีว่าเธอต้องรีบทำอะไรบางอย่าง เธอตัดสินใจพังประตูเข้าไปในห้อง “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ปลายตะโกนเสียงดัง พร้อมกับชักปืนออกมา รองอธิบดีสมศักดิ์และชายคนนั้นหันมามองเธอด้วยความตกใจ รองอธิบดีหน้าซีดเผือด ส่วนชายคนนั้นกลับยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “ผู้กองปลาย” รองอธิบดีเอ่ยเสียงสั่น “คุณมาทำไมที่นี่?” “มาจับคนร้ายไงคะ” ปลายตอบพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้ “และดูเหมือนว่าคนร้ายจะอยู่ตรงหน้าฉันนี่แหละ” “คุณเข้าใจผิดแล้ว” ชายคนนั้นกล่าว “ผมต่างหากที่กำลังจะช่วยคุณ” “ช่วยฉัน?” ปลายเลิกคิ้ว “แล้วเรื่องเอกสารที่อยู่ในมือคุณล่ะ?” “เอกสารนั่น…” ชายคนนั้นชะงักเล็กน้อย “ผมกำลังจะมอบให้คุณ” เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มให้กับปลาย ปลายรับมาด้วยความระแวง ก่อนจะหันไปมองรองอธิบดีสมศักดิ์ที่ยืนตัวสั่น “เป็นไปไม่ได้!” รองอธิบดีร้องเสียงหลง “แก… แกทรยศฉัน!” “ผมไม่ได้ทรยศใคร” ชายคนนั้นกล่าว “ผมแค่เลือกข้างที่ถูกต้อง” สารวัตรธงชัยและทีมก็เข้ามาในห้องพอดี ทุกคนมองเหตุการณ์ด้วยความประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้นครับผู้กอง?” สารวัตรถาม “ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลายค่ะสารวัตร” ปลายตอบพลางมองไปยังซองเอกสารในมือ “นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เราตามหา”