“คุณพลเอกครับ” ปลายเริ่มต้นการสอบสวนด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความไม่พอใจเจือปน แต่พยายามควบคุมให้เป็นกลางมากที่สุด “ท่านทราบดีว่าการให้การเท็จมีผลตามกฎหมาย เรากำลังพูดถึงคดีฆาตกรรม การให้การที่เป็นประโยชน์ต่อรูปคดีอาจเป็นทางเลือกเดียวของท่านในตอนนี้” พลเอก สุรชัย นั่งนิ่ง สายตาเหม่อลอยเหมือนกำลังมองผ่านกำแพงห้องสอบสวนที่ทึบแสงตรงหน้า ใบหน้าซูบซีดปราศจากสีเลือด เครื่องแบบนายทหารยศสูงที่เคยสง่างาม บัดนี้กลับดูราวกับชุดที่หลวมโพรกเกินกว่าจะปกปิดความอับอายและความพ่ายแพ้ได้ สารวัตรธงชัย นั่งฝั่งตรงข้าม ปรายตามองไปยังพลเอกอย่างพิจารณา เขายังคงเชื่อในสัญชาตญาณของตนเอง ว่าชายตรงหน้านี้คือฟันเฟืองสำคัญในเครือข่ายอาชญากรรมที่พวกเขาเพิ่งจะสาวไปถึง แต่ก็ไม่ใช่ตัวการใหญ่ เขาเป็นแค่หมากอีกตัวที่ถูกผลักดันไปข้างหน้า “ผม… ผมได้ทำผิดไปแล้ว” เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอของพลเอก เป็นคำสารภาพแรกที่ดังขึ้นอย่างอ้อมแอ้ม “ผม… ไม่ได้มีเจตนาจะฆ่าคุณวิวัฒน์จริงๆ” ปลายเหลือบมองสารวัตรธงชัยเป็นเชิงสัญญาณ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “แล้วเจตนาของท่านคืออะไรครับ? การบุกเข้าไปในห้องทำงานของรองอธิบดี การข่มขู่ การนำเสนอหลักฐานปลอม เพื่ออะไรกันแน่?” พลเอกสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมกำลังใจที่เหลืออยู่ทั้งหมด “ผม… ผมถูกบีบ ผมถูกใช้เป็นเครื่องมือ” “ใครบีบท่านครับ?” ปลายถามต่อทันที น้ำเสียงเฉียบขาดราวกับหิน “ผม… ผมไม่สามารถเอ่ยชื่อเขาได้” พลเอกส่ายหน้าช้าๆ “อำนาจของเขา… มันกว้างขวางเกินกว่าที่ผมจะจินตนาการถึง มันไม่ใช่แค่ในวงการการเมือง หรือกองทัพ มันแผ่ขยายไปทุกหย่อมหญ้า” สารวัตรธงชัยขมวดคิ้ว “ถ้าท่านไม่ให้ชื่อ เราจะช่วยท่านได้อย่างไร? ท่านกำลังจะแบกรับความผิดทั้งหมดไว้คนเดียว ทั้งที่ท่านบอกเองว่าท่านถูกบีบ” “ผมรู้… ผมรู้” พลเอกพึมพำ “แต่ผมกลัว ผมกลัวจริงๆ หากชื่อนั้นหลุดออกไป ผมคงไม่เหลือแม้แต่ชีวิต” “ท่านกลัวตายอย่างนั้นหรือครับ?” ปลายตั้งคำถาม “แต่ท่านก็ยืนอยู่ตรงนี้แล้วในสภาพที่ใกล้ตาย เต็มไปด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะรอดพ้นจากความผิดมหันต์นี้ ท่านคิดว่าการปกป้องใครบางคนที่ไม่เคยเห็นค่าชีวิตของท่านเลย มันคุ้มค่าแล้วหรือ?” คำพูดของปลายเหมือนมีดกรีดลึกเข้าไปในจิตใจของพลเอก แววตาที่เคยฉายความหวังพลันหม่นหมองลงไปอีกครั้ง เขาหลับตาลงช้าๆ ก่อนจะลืมขึ้นมาใหม่ คราวนี้แววตามีประกายบางอย่างที่เปลี่ยนไป “ผม… ผมเข้าใจแล้ว” เขาพูดเสียงเบาลง “ผมอาจจะไม่สามารถบอกชื่อเขาได้ตรงๆ แต่ผมจะบอกท่านถึง ‘สิ่งที่’ เขาต้องการ ‘สิ่งที่’ เป็นแรงจูงใจเบื้องหลังทุกอย่าง” ปลายและสารวัตรธงชัยมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจนัก แต่ก็พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้เขาพูดต่อ “คุณวิวัฒน์… ท่านเป็นคนดีเกินไป” พลเอกเริ่มเล่า “ท่านไม่ยอมรับเงินใต้โต๊ะ ไม่ยอมเซ็นอนุมัติโครงการที่เต็มไปด้วยการทุจริต ท่านพยายามเปิดโปงเรื่องเหล่านี้มาตลอด และนั่น… เป็นสิ่งที่ ‘เขา’ ทนไม่ได้” “‘เขา’ หมายถึงใคร?” ปลายถามย้ำ “ผมหมายถึง… เครือข่ายที่อยู่เบื้องหลัง” พลเอกกล่าว “มันไม่ใช่แค่คนคนเดียว แต่มันคือกลุ่มคนที่กุมอำนาจที่แท้จริงไว้ พวกเขาควบคุมการเมือง ควบคุมเศรษฐกิจ และแน่นอน… ควบคุมกองทัพด้วย” “แล้วคุณวิวัฒน์ไปล่วงรู้ความลับอะไรของพวกเขา?” สารวัตรธงชัยถาม “ท่านกำลังจะเปิดโปง ‘โครงการสร้างเขื่อน’ แห่งใหม่” พลเอกอธิบาย “โครงการนี้มีมูลค่ามหาศาล เป็นเงินที่มาจากภาษีประชาชน แต่ในความเป็นจริง… เงินจำนวนมากถูกยักยอกไปตั้งแต่ยังไม่เริ่มโครงการด้วยซ้ำ คุณวิวัฒน์ได้หลักฐานบางส่วนมาแล้ว และกำลังจะใช้มันเพื่อเปิดโปงเครือข่ายนี้ทั้งหมด” “แล้วท่าน… ถูกใช้ให้ไปจัดการคุณวิวัฒน์?” ปลายคาดเดา พลเอกพยักหน้าช้าๆ “ใช่… ผมถูกสั่งให้ไป ‘เตือน’ คุณวิวัฒน์ ไปข่มขู่เขา ให้ยุติการสืบสวน แต่เมื่อผมไปถึง… เขาไม่ยอม เขาบอกว่าถ้าเขาตายไป จะมีคนอื่นสานต่อ เขาเตรียมเอกสารทั้งหมดไว้แล้ว พร้อมที่จะส่งมอบให้สื่อมวลชนในวันรุ่งขึ้น” “นั่นคือที่มาของการเสียชีวิตอย่างนั้นหรือ?” สารวัตรธงชัยถาม “ผม… ผมพลาด” พลเอกสารภาพ “ผมพยายามจะแย่งเอกสารจากมือเขา แต่เขาต่อสู้ ผมผลักเขาไป เขาเสียหลักล้มลง ศีรษะกระแทกกับมุมโต๊ะอย่างแรง… ผมตกใจมาก ไม่คิดว่ามันจะรุนแรงถึงขนาดนั้น” “แล้วท่านทำอย่างไรต่อ?” ปลายถามเสียงเย็น “ผม… ผมตกใจเกินกว่าจะทำอะไรได้ ผมรีบเก็บเอกสารบางส่วนที่กระจัดกระจายไป แล้วหนีออกมา ผมคิดว่า… มันอาจจะเป็นอุบัติเหตุ หรืออาจจะไม่มีใครสงสัยในตัวผม” พลเอกกล่าวเสียงแผ่วเบา “ผมไม่รู้จริงๆ ว่าภายหลังจะมีคนเข้าไปในห้องนั้นอีก” “ท่านกำลังพูดถึง ‘ภาคิน’ ใช่ไหม?” ปลายถาม พลเอกชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า “ผม… ผมเห็นเขาในข่าว เขาเป็นคนที่ ‘พวกเขา’ ส่งไปจัดการเรื่องนี้ต่อจากผมอีกที เขาอาจจะเข้าไปหลังจากผมออกมา เพื่อเก็บหลักฐานทั้งหมด หรือเพื่อ… เพื่อจัดฉากให้ทุกอย่างดูเหมือนการฆาตกรรมภายในห้องปิดตาย” “หมายความว่าท่านไม่ได้เป็นคนฆ่าคุณวิวัฒน์ แต่ท่านเป็นคนทำให้คุณวิวัฒน์เสียชีวิตโดยไม่ได้ตั้งใจ และภาคินคือคนที่เข้ามาจัดการที่หลัง?” สารวัตรธงชัยสรุป “ผม… ผมทำพลาดในการต่อสู้ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเขาเลยจริงๆ” พลเอกยืนยัน “ส่วนภาคิน… ผมไม่รู้ว่าเขาทำอะไรบ้าง ผมเห็นเขาในข่าวตอนที่ถูกจับกุม ผมรู้ว่าเขาคือคนที่ ‘พวกเขา’ ใช้เป็นเครื่องมือสุดท้าย” “แล้วหลักฐานที่คุณเก็บไปล่ะครับ?” ปลายถาม พลเอกเงียบไปครู่หนึ่ง “ผม… ผมให้ภาคินไปแล้ว ผมคิดว่าเขาจะนำไปทำลาย แต่ดูเหมือนว่า… เขาจะเก็บไว้” “ภาคินเก็บเอกสารเกี่ยวกับโครงการเขื่อนไว้?” ปลายถามด้วยความประหลาดใจ “ใช่… ผมเห็นเขากำลังถือกล่องเอกสารใบนั้นตอนที่ผมหนีออกมา ผมคิดว่าเขาจะนำไปกำจัด แต่ถ้าเขาถูกจับกุมพร้อมกับคุณพลเอก… ผมก็ไม่แน่ใจว่าเอกสารนั้นอยู่ที่ไหน” “หรือว่า… เอกสารนั้นอยู่ที่คุณ?” ปลายถามเสียงเข้ม พลเอกส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ไม่… ผมไม่ได้เก็บอะไรมาเลยจริงๆ นอกจากเอกสารบางส่วนที่ตกอยู่บนพื้น ซึ่งผมก็มอบให้ภาคินไปทั้งหมดแล้ว” “ท่านแน่ใจหรือ?” สารวัตรธงชัยถาม “แน่ใจครับ… ผมกลัว ผมต้องการจะหนีไปให้พ้นจากที่นั่นให้เร็วที่สุด” พลเอกตอบ ปลายถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน การสารภาพของพลเอกเปิดเผยข้อมูลใหม่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าเดิม มันทำให้เห็นว่าคดีนี้มีความซับซ้อนกว่าที่คิด เครือข่ายที่แท้จริงไม่ใช่แค่กลุ่มนักการเมืองหรือนายทหารระดับสูงที่เกี่ยวข้องกับการทุจริต แต่เป็นกลุ่มก้อนที่ใหญ่กว่านั้นมาก และพวกเขามีวิธีการจัดการกับปัญหาที่เกินกว่าที่ปลายจะคาดคิด “แล้ว ‘เขา’ คือใครกันแน่?” ปลายถามคำถามเดิมอีกครั้ง พลเอกมองมาที่ปลาย ดวงตาของเขาฉายแววความสิ้นหวัง “ผมบอกไม่ได้จริงๆ ครับ… ถ้าผมพูดชื่อเขาออกไป ชีวิตผมก็จบสิ้น” “ท่านกำลังเลือกที่จะปกป้องคนที่ทำให้ท่านตกอยู่ในสภาพนี้ หรือท่านกำลังเลือกที่จะมีชีวิตรอดและต่อสู้กับความอยุติธรรมนี้?” ปลายยิงคำถามสุดท้าย พลเอกหลับตาลงอีกครั้ง บรรยากาศในห้องสอบสวนเต็มไปด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังอยู่เบาๆ ปลายรู้ดีว่าการได้ข้อมูลจากพลเอกอาจจะถึงจุดสิ้นสุดแล้ว เขาจะให้ข้อมูลได้เพียงเท่าที่เขาจะให้ได้ โดยไม่เปิดเผยตัวตนของ “เขา” ผู้ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด “ผม… ผมอยากจะขอความคุ้มครอง” พลเอกพูดขึ้นมาในที่สุด “ถ้าผมให้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเครือข่ายนี้ ผมขอให้ท่านคุ้มครองชีวิตผม” “เราจะพิจารณา แต่ท่านต้องให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์อย่างแท้จริง” ปลายตอบรับ “ตอนนี้… เราขอให้ท่านเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้น ตั้งแต่ที่ท่านได้รับคำสั่งให้ไปพบคุณวิวัฒน์ จนถึงวินาทีที่ท่านหนีออกจากห้องนั้น” พลเอกพยักหน้า เขาเริ่มเล่าเรื่องราวอย่างละเอียดอีกครั้ง โดยเน้นรายละเอียดที่เขาอาจจะมองข้ามไปในครั้งแรก ปลายและสารวัตรธงชัยตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ พยายามจับทุกคำพูด ทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาที่ซับซ้อนนี้