หลังจากวันนั้น บรรยากาศภายในบ้านของแม่ก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แม่ของแพรวายังคงมีท่าทีซึมเศร้าอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้แสดงออกถึงความเจ็บปวดรุนแรงเหมือนวันแรกที่รู้ความจริง แพรวาพยายามใช้เวลาอยู่กับแม่ให้มากขึ้น ชวนแม่คุย ชวนแม่ทำกิจกรรมต่างๆ ที่เคยทำร่วมกัน แต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงกำแพงบางๆ ที่กั้นอยู่ระหว่างพวกเธอ "แม่คะ วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ" แพรวาถามขณะกำลังจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อกลางวัน "อะไรก็ได้ลูก แม่กินได้หมด" แม่ตอบเสียงเรียบ โดยที่สายตายังคงเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง แพรวารู้ดีว่าแม่กำลังคิดถึงเรื่องราวในอดีต กำลังประมวลผลความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ การปิดบังของพ่อตลอดหลายปี คงทิ้งบาดแผลที่ลึกเกินกว่าจะหายได้ในเวลาอันสั้น "แม่คะ... แพรวาอยากจะลองไปหาพี่ชายดูค่ะ" แพรวาตัดสินใจเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน แม่หันมามองแพรวาด้วยความประหลาดใจ "หาพี่ชาย... แพรวาหมายถึงลูกของคุณพ่อเหรอ" "ค่ะแม่" แพรวาพยักหน้า "ยายสมรบอกว่าพี่ชายของแพรวาเขาเคยอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้ไปอยู่ที่อื่นแล้ว แพรวาแค่อยากลองตามหาดูค่ะ เผื่อว่า... เผื่อว่าเขาจะอยากรู้จักแพรวาบ้าง" "แต่... เราจะตามหาเขาได้ยังไงล่ะลูก" แม่ถามอย่างกังวล "เราไม่มีข้อมูลอะไรเลย" "แพรวาคิดว่า... เราอาจจะลองถามยายสมรดูอีกครั้งค่ะ" แพรวาตอบ "หรือบางที... เราอาจจะลองไปที่บ้านเก่าของคุณพ่อดูค่ะ เผื่อจะมีใครพอจะจำได้" แม่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้า "ถ้าแพรวาอยากจะทำ แม่ก็จะไปด้วย" "จริงเหรอคะแม่" แพรวาดีใจจนแทบจะกระโดด "อืม" แม่ยิ้มบางๆ "ถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะทำให้แม่เสียใจ แต่แม่ก็อยากรู้... อยากรู้จักลูกอีกคนของสามีที่แม่เคยรัก" แพรวารู้สึกตื้นตันใจที่แม่ของเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงและก้าวต่อไป วันต่อมา แพรวาและแม่จึงตัดสินใจไปเยี่ยมยายสมรที่บ้าน เพื่อสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับพี่ชายของเธอ "ยายสมรคะ" แพรวาเอ่ยทักทายเมื่อเห็นยายกำลังนั่งตากลมอยู่ที่หน้าบ้าน "อ้าว แพรวา มากับใครจ๊ะ" ยายสมรทักทายด้วยรอยยิ้ม "มากับแม่ค่ะยาย" แพรวาตอบ ยายสมรหันไปมองแม่ของแพรวาด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย "อ้าว มาด้วยเหรอจ๊ะ" "ค่ะ ยายสมร" แม่ของแพรวากล่าวทักทายอย่างสุภาพ หลังจากที่นั่งลงและพูดคุยกันเล็กน้อย แพรวาก็เอ่ยเรื่องที่เธอต้องการจะถาม "ยายสมรคะ คือแพรวาอยากจะรบกวนหน่อยค่ะ คือว่า... แพรวาอยากจะลองตามหาพี่ชายของแพรวาดูค่ะ ยายสมรพอจะทราบไหมคะว่าเขาอยู่ที่ไหน" ยายสมรนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "เรื่องนี้... มันก็เป็นความลับมานานแล้วนะ" "แพรวาเข้าใจค่ะยาย" แพรวาพยักหน้า "แต่แพรวาอยากรู้จักเขาค่ะ แล้ว... แม่ก็ด้วย" แม่ของแพรวาพยักหน้าเห็นด้วย ยายสมรครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบ "เท่าที่ยายจำได้นะ... ตอนที่พ่อของแพรวาแต่งงานกับแม่ของเขา คนนั้นชื่อว่า... ปรางค์นะ" "คุณปรางค์" แม่ของแพรวาทวนคำ ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด "ใช่จ้ะ" ยายสมรเล่าต่อ "หลังจากมีลูกชายด้วยกัน ลูกเขาก็ชื่อ... ธาม" "ธาม..." แพรวาพึมพำชื่อนั้น "แล้วหลังจากนั้นล่ะคะยาย" "หลังจากนั้นไม่นาน... พ่อของแพรวากับคุณปรางค์ก็แยกทางกันไป" ยายสมรเล่า "คุณปรางค์พาลูกชายคือธาม ย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด ทางใต้โน่นนะ... จังหวัดอะไรก็จำไม่ได้แล้ว" "แล้วพวกเขาก็ไม่เคยกลับมาอีกเลยเหรอคะ" แพรวาถาม "ไม่เคยจ้ะ" ยายสมรตอบ "นานๆ ทีพ่อของแพรวาถึงจะส่งข่าวคราวไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยได้เจอกันอีกเลย" "แล้วคุณปรางค์... เขาเป็นคนยังไงคะ" แม่ของแพรวาถามเสียงสั่น "คุณปรางค์เป็นคนเรียบร้อยนะ... ดูเป็นคนมีความคิดดี" ยายสมรตอบ "แต่ก็ดูเศร้าๆ นะ... เหมือนมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ตลอดเวลา" "น่าสงสารจังเลยค่ะ" แม่ของแพรวาพึมพำ "แล้ว... มีเบาะแสอะไรอีกไหมคะยาย" แพรวาถามอย่างมีความหวัง ยายสมรครุ่นคิดอีกครั้ง "เอ่อ... จำได้ว่าสมัยก่อนนะ... คุณปรางค์เขาชอบมาซื้อของที่ตลาดแถวบ้านพ่อของแพรวาบ่อยๆ เขาชอบคุยกับป้าสมศรีที่ขายผักน่ะ" "ป้าสมศรี" แพรวาจดชื่อไว้ในใจ "อยู่ที่ไหนคะยาย" "ก็อยู่แถวนี้แหละจ้ะ... ถ้าอยากรู้จริงๆ ก็ลองไปถามแกดูนะ" ยายสมรชี้ทาง แพรวาและแม่ของเธอขอบคุณยายสมร แล้วรีบเดินทางไปยังตลาดที่ยายสมรกล่าวถึง เมื่อไปถึงตลาด พวกเธอตรงไปยังร้านขายผักของป้าสมศรี ซึ่งเป็นหญิงชราท่าทางใจดี "สวัสดีค่ะป้าสมศรี" แพรวาเอ่ยทัก "สวัสดีจ้ะ หนูกับแม่ มาหาอะไรทานเหรอ" ป้าสมศรีถาม "คือ... หนูอยากจะสอบถามเรื่องๆ หนึ่งค่ะ" แพรวาเริ่มเล่า "เมื่อก่อน... ป้าเคยรู้จักผู้หญิงคนหนึ่ง ชื่อคุณปรางค์ไหมคะ" ป้าสมศรีทำหน้าครุ่นคิด "คุณปรางค์... ชื่อนี้คุ้นๆ นะ" "เขาเคยอยู่แถวนี้ค่ะ แล้วก็เคยมาซื้อของที่ตลาดนี้บ่อยๆ ค่ะ" แพรวาเสริม "อ๋อ! ปรางค์! จำได้แล้วจ้ะ" ป้าสมศรีอุทาน "ผู้หญิงสวยๆ ผมยาวๆ น่ะเหรอ" "ใช่ค่ะป้า" แพรวาตอบ "เขาก็มาซื้อของที่นี่บ่อยๆ นะ" ป้าสมศรีเล่าต่อ "คุยกันบ่อยอยู่ แต่หลังๆ มานี่ก็ไม่เห็นแกมาอีกเลย" "แล้วป้าพอจะทราบไหมคะว่าเขาไปอยู่ที่ไหน" แพรวาถามด้วยความหวัง ป้าสมศรีส่ายหน้า "ไม่รู้สิจ๊ะ... แกก็ไม่เคยเล่าอะไรละเอียดๆ ให้ฟังเลย" "แต่... มีอยู่วันหนึ่งนะ" ป้าสมศรีนึกขึ้นได้ "แกมาบอกว่าจะย้ายไปอยู่กับญาติที่... จังหวัดเชียงใหม่น่ะ" "เชียงใหม่!" แพรวากับแม่มองหน้ากันด้วยความตื่นเต้น "ใช่จ้ะ... จังหวัดเชียงใหม่" ป้าสมศรีพยักหน้ายืนยัน "หลังจากนั้นก็ไม่เคยเห็นแกมาอีกเลย" ถึงแม้จะยังไม่สามารถตามหาพี่ชายเจอได้ในทันที แต่ข้อมูลจากป้าสมศรีก็เป็นเหมือนแสงสว่างที่ส่องนำทางให้แพรวาและแม่ได้ แพรวารู้สึกมีความหวังมากขึ้น เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องตามหาพี่ชายคนนี้ให้เจอให้ได้ เพื่อเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปของครอบครัว