แพรวารู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เมื่อรู้ว่าพี่ชายต่างมารดาของเธออาศัยอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ ข้อมูลนี้เป็นเหมือนกุญแจดอกสำคัญที่จะไขไปสู่ความเข้าใจในอดีต และอาจจะนำมาซึ่งความสัมพันธ์ใหม่ๆ ในอนาคต "แม่คะ เราไปเชียงใหม่กันเถอะค่ะ" แพรวาพูดขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น แม่มองแพรวาแล้วยิ้ม "แม่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกันลูก" การตัดสินใจเดินทางไปเชียงใหม่ครั้งนี้ ไม่ได้เป็นเพียงการตามหาพี่ชาย แต่ยังเป็นการเดินทางของหัวใจ เพื่อเยียวยารอยร้าวในครอบครัวที่ถูกซ่อนเร้นมานาน "เราจะไปหาพี่ธามยังไงดีคะแม่" แพรวาถามขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมตัวเดินทาง "เราอาจจะลองหาข้อมูลจากที่พักเก่าของคุณพ่อ หรือลองสอบถามจากคนรู้จักเก่าๆ ของพ่อดูนะ" แม่เสนอ "ดีเลยค่ะแม่" แพรวาตอบรับ "แล้วเราจะลองไปที่มูลนิธิเด็กที่ยายสมรเคยเล่าว่าพ่อเคยบริจาคให้ดูนะคะ เผื่อว่าจะมีข้อมูลอะไรหลงเหลืออยู่" ไม่นานนัก แพรวากับแม่ก็ออกเดินทางสู่จังหวัดเชียงใหม่ ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวลปะปนกันไป เมื่อเดินทางถึงเชียงใหม่ พวกเธอเริ่มจากการไปเยี่ยมมูลนิธิเด็กที่ยายสมรเคยกล่าวถึง แพรวาได้พบกับเจ้าหน้าที่ของมูลนิธิที่ให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น "สวัสดีครับ มีอะไรให้ผมช่วยเหลือครับ" เจ้าหน้าที่หนุ่มกล่าว "สวัสดีค่ะ" แพรวาตอบ "คือ ดิฉันอยากจะสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับผู้บริจาคเก่าท่านหนึ่งค่ะ" "ไม่ทราบว่าคุณลูกค้ามีชื่อของผู้บริจาคไหมครับ" "มีค่ะ ชื่อ... คุณพ่อของดิฉันค่ะ ชื่อคุณวิโรจน์ค่ะ" แพรวาบอกชื่อพ่อของเธอ เจ้าหน้าที่เปิดดูฐานข้อมูลเก่าด้วยความรวดเร็ว "คุณวิโรจน์... มีบันทึกไว้ครับ บริจาคเมื่อหลายปีที่แล้ว" "พอจะทราบไหมคะว่ามีข้อมูลเพิ่มเติมอะไรเกี่ยวกับท่านบ้างคะ" แพรวาถามอย่างมีความหวัง "ข้อมูลส่วนตัวของผู้บริจาค ทางเราไม่สามารถเปิดเผยได้นะครับ ต้องขออภัยด้วยครับ" เจ้าหน้าที่ตอบอย่างสุภาพ "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวาเข้าใจ "แต่พอจะทราบไหมคะว่าท่านเคยกล่าวถึงใครเป็นพิเศษ หรือมีกิจกรรมอะไรกับทางมูลนิธิบ้างคะ" เจ้าหน้าที่ใช้เวลาค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "เท่าที่ดูจากบันทึกเก่าๆ นะครับ... คุณวิโรจน์เคยกล่าวถึงบุตรชายที่เขาไม่ค่อยได้มีโอกาสดูแลเท่าที่ควรครับ และท่านก็แสดงความประสงค์ว่าอยากให้มูลนิธิช่วยดูแลเด็กๆ ที่ขาดโอกาสเหมือนกับลูกชายของท่านครับ" คำพูดนี้ทำให้แพรวารู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างมาก เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกผิดและความรักที่พ่อมีต่อพี่ชายของเธอ "ขอบคุณมากค่ะ" แพรวากล่าวขอบคุณเจ้าหน้าที่ แล้วออกเดินทางต่อพร้อมกับแม่ พวกเธอใช้เวลาอีกหลายวันในการสืบหาข้อมูล จากการสอบถามคนรู้จักเก่าๆ ของพ่อ รวมถึงการเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ ที่พ่อเคยอาศัยอยู่ แต่ก็ยังไม่พบเบาะแสที่ชัดเจน จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่พวกเธอกำลังนั่งพักอยู่ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในตัวเมือง แพรวาเหลือบไปเห็นป้ายประชาสัมพันธ์งานศิลปะที่จัดขึ้นในแกลเลอรี่ใกล้ๆ "แม่คะ ดูนี่สิคะ" แพรวาชี้ไปที่ป้าย "งานศิลปะ... คุณพ่อเคยชอบวาดรูปนะ" "จริงด้วยสิ" แม่มองตาม "ลองไปดูกันไหม" เมื่อไปถึงแกลเลอรี่ พวกเธอได้พบกับผลงานศิลปะมากมายที่จัดแสดง แพรวาเดินชมไปเรื่อยๆ ด้วยความสนใจ แต่ก็ยังไม่พบอะไรที่เกี่ยวข้องกับพ่อของเธอ ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นภาพวาดภาพหนึ่ง ที่มีลายเซ็นต์กำกับไว้ด้านล่าง "ธาม..." แพรวาอ่านชื่อนั้นช้าๆ ภาพวาดนั้นเป็นภาพทิวทัศน์ของธรรมชาติที่สวยงาม เต็มไปด้วยสีสันที่ดูอบอุ่นและอ่อนโยน แพรวาจ้องมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ตีบตันอยู่ในอก "แม่คะ..." แพรวาเรียกแม่เสียงสั่น แม่เดินเข้ามาดูใกล้ๆ เมื่อเห็นภาพวาดและลายเซ็นต์ เธอก็ถึงกับหลับตาลงช้าๆ "ธาม... ใช่เขาแน่ๆ" แม่พึมพำ แพรวาก้มลงมองข้อมูลเล็กๆ ที่ติดอยู่ใต้ภาพ "ศิลปิน: ธาม วัฒนากุล" "ธาม วัฒนากุล..." แพรวาทวนคำ "นี่คือพี่ชายของเราจริงๆ สินะคะ" หลังจากได้ข้อมูลนี้ พวกเธอก็รีบสอบถามกับทางแกลเลอรี่ และได้ทราบว่าศิลปินผู้นี้อาศัยอยู่ที่เชียงใหม่นี่เอง วันรุ่งขึ้น แพรวาและแม่ตัดสินใจเดินทางไปยังที่อยู่ของธาม ซึ่งเป็นสตูดิโอศิลปะเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในซอยที่เงียบสงบ หัวใจของแพรวาเต้นแรง เมื่อเธอเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูสตูดิโอ เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไร ไม่รู้ว่าพี่ชายของเธอจะยินดีต้อนรับเธอหรือไม่ เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วเคาะประตู เสียงเปิดประตูดังขึ้น เผยให้เห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่มีใบหน้าคล้ายกับพ่อของเธออย่างมาก "มีอะไรให้ช่วยครับ" ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แพรวาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตา "คุณ... คุณธามคะ" ธามมองแพรวาด้วยความสงสัย "ครับ ผมธาม มีอะไรหรือเปล่าครับ" "ดิฉัน... ดิฉันแพรวาค่ะ" แพรวาพูดเสียงสั่น "เป็นน้องสาวต่างมารดาของคุณค่ะ" เมื่อได้ยินคำพูดของแพรวา ธามก็ถึงกับนิ่งไป ดวงตาของเขามองแพรวาด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันไปมองแม่ของแพรวาที่ยืนอยู่ข้างๆ "แม่..." ธามเอ่ยเรียกแม่ของแพรวาด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจ แม่ของแพรวายิ้มให้ธามอย่างอ่อนโยน "สวัสดีจ้ะธาม" ในที่สุด การเดินทางของพวกเธอก็มาถึงจุดเริ่มต้นของการประสานใจ การเผชิญหน้ากับความจริง และการเปิดประตูสู่ความสัมพันธ์ที่เคยถูกซ่อนเร้น กำลังจะนำมาซึ่งบทใหม่ของครอบครัวที่เต็มไปด้วยความหวัง