"ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณแพรวา" เสียงทุ้มนุ่มของกวินท์ดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูจริงใจ แพรวาตอบรับด้วยรอยยิ้มที่ยังมีความประหม่าเจืออยู่เล็กน้อย "เช่นกันค่ะ คุณกวินท์" เธอรู้สึกว่าบรรยากาศภายในบ้านไร่ที่เคยอบอุ่นเป็นกันเองเมื่อมีคุณยายอยู่ด้วย กลับดูอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อมีบุคคลที่สามเข้ามา การปรากฏตัวของกวินท์นั้นดูเหมือนจะเปลี่ยนมิติบางอย่างไป คุณยายมองดูทั้งสองคนด้วยความเอ็นดู "มาค่ะ นั่งก่อนนะ คุณกวินท์ ดื่มน้ำก่อนนะจ๊ะ ยายเพิ่งชงชาสมุนไพรไว้ หอมชื่นใจดี" คุณยายผายมือเชิญไปนั่งที่โซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่กลางห้องรับแขก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรลอยแตะจมูก แพรวาจึงเลือกนั่งลงข้างคุณยาย ปล่อยให้กวินท์นั่งอีกฝั่งหนึ่งของโซฟา "ขอบคุณครับคุณยาย" กวินท์รับแก้วชามาวางไว้บนโต๊ะข้างตัว ก่อนจะหันมามองแพรวาอีกครั้ง "คุณยายเล่าให้ผมฟังเยอะเลยครับว่าคุณแพรวาเป็นคนยังไง" แพรวาหันไปมองคุณยายด้วยความสงสัย "คุณยายเล่าเรื่องอะไรให้คุณกวินท์ฟังเหรอคะ" คุณยายยิ้มเอ็นดู "ก็เล่าเรื่องที่เราอยู่ด้วยกันมาไงจ๊ะ เล่าว่าแพรวาตอนเด็กๆ ดื้อแค่ไหน ขี้อ้อนแค่ไหน แล้วก็เก่งเรื่องทำขนมมากแค่ไหน" "โอ้โห คุณยายขา นั่นมันนานมาแล้วนะคะ" แพรวาแก้เขิน พลางเหลือบมองกวินท์ที่กำลังยิ้มอย่างอ่อนโยน "แล้วคุณกวินท์ล่ะคะ คุณยายไม่เคยเล่าเรื่องของคุณกวินท์ให้ฟังเลย" "ผมก็เป็นแค่คนธรรมดาครับ" กวินท์ตอบ "ผมทำงานเกี่ยวกับด้านการเกษตรตามที่คุณยายทราบ แล้วก็... ผมเป็นคนไม่ค่อยมีเรื่องเล่าอะไรมากนักครับ" "อย่าถ่อมตัวไปเลยน่า" คุณยายแทรกขึ้น "คุณกวินท์เป็นคนดีมากเลยนะ แพรวา ยายรู้จักกับครอบครัวคุณกวินท์มานานแล้ว เป็นครอบครัวที่น่ารักและมีจิตใจดี" คำพูดของคุณยายทำให้แพรวารู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง แต่ความสงสัยและความประหม่ายังคงมีอยู่ เธอพยายามนึกถึงใบหน้าของกวินท์ที่เคยเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ ของคุณพ่อ แต่มันก็เลือนลางเหลือเกิน ตอนนี้ใบหน้าตรงหน้าชัดเจนกว่ามาก ดวงตาของเขามีประกายที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด "คุณกวินท์ทราบเรื่อง... เรื่องของคุณพ่อของแพรวาแล้วใช่ไหมคะ" แพรวาตัดสินใจถามออกไปตรงๆ เธออยากรู้ว่าเขาเข้ามาในชีวิตของเธอและครอบครัวด้วยเหตุผลอะไรกันแน่ กวินท์พยักหน้าช้าๆ "ครับ ผมทราบแล้ว คุณทนายสมเกียรติได้อธิบายให้ผมฟังทั้งหมดแล้วครับ" "แล้ว... คุณกวินท์รู้สึกอย่างไรบ้างคะ" แพรวาถามต่อ เธออยากเห็นปฏิกิริยาของเขา อยากรู้ว่าเขาเข้าใจเจตนาของคุณพ่อของเธอมากแค่ไหน "ผม... รู้สึกประหลาดใจครับ" กวินท์ยอมรับตรงๆ "ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณพ่อของคุณแพรวาจะ... จะคิดถึงผมในลักษณะนี้" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด "แต่ผมก็รู้สึก... ซาบซึ้งใจมากครับ" "ซาบซึ้งใจ" แพรวาทวนคำ "หมายความว่ายังไงคะ" "หมายความว่า... ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากครับที่คุณพ่อของคุณแพรวาเชื่อมั่นในตัวผม และเห็นว่าผมเป็นคนที่สามารถ... เป็นส่วนหนึ่งในการดูแลคุณยายและคุณแพรวาได้" กวินท์มองตาแพรวาอย่างตรงไปตรงมา "ผมไม่ทราบว่าคุณพ่อของคุณแพรวาคาดหวังอะไรจากผมกันแน่ แต่ผมพร้อมที่จะรับฟังและทำความเข้าใจครับ" คำพูดของกวินท์ทำให้แพรวารู้สึกทึ่ง เธอไม่แน่ใจว่าเขาเข้าใจความหมายทั้งหมดของคำว่า "ผู้ที่ถูกเลือก" ในพินัยกรรมหรือไม่ แต่การแสดงออกของเขาดูจริงใจและมีความรับผิดชอบ "คุณพ่อของแพรวา... ท่านรักพวกเรามากนะคะ" แพรวาเริ่มเล่า "ท่านอาจจะมองเห็นอะไรบางอย่างในตัวคุณกวินท์ ที่ทำให้ท่านไว้ใจฝากฝัง... ฝากฝังพวกเราไว้" "ผมรับทราบครับ" กวินท์กล่าว "ผมจะพยายามทำความเข้าใจเจตนาของคุณพ่อให้ได้มากที่สุดครับ" คุณยายมองดูหลานสาวและแขกหนุ่มด้วยรอยยิ้ม "จริงๆ แล้ว ตอนที่พ่อของแพรวายังมีชีวิตอยู่ ท่านก็เคยพูดถึงคุณกวินท์อยู่บ่อยๆ นะ" แพรวาและกวินท์หันไปมองคุณยายพร้อมกัน "พูดถึงเรื่องอะไรเหรอคะคุณยาย" แพรวาถาม "ท่านบอกว่าคุณกวินท์เป็นคนหนุ่มที่น่ารัก ฉลาด และมีความรับผิดชอบ" คุณยายเล่า "ท่านชื่นชมการทำงานของคุณกวินท์ แล้วก็บอกว่ามีอะไรบางอย่างในตัวคุณกวินท์ที่ทำให้ท่านรู้สึกสบายใจ" "คุณพ่อเคยพูดถึงผมด้วยเหรอครับ" กวินท์ถามด้วยความประหลาดใจ "ใช่สิ" คุณยายพยักหน้า "ท่านบอกว่าถ้ามีโอกาสก็อยากให้ได้รู้จักกันไว้" เรื่องราวที่คุณยายเล่า ทำให้แพรวารู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณพ่อของเธอกับกวินท์นั้นอาจจะลึกซึ้งกว่าที่เธอเคยคิดไว้มาก ความรู้สึกประหม่าค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเริ่มมีความรู้สึกที่ดีต่อกวินท์มากขึ้น "แล้ว... คุณกวินท์มาที่นี่บ่อยไหมคะ" แพรวาถาม พยายามจะชวนคุยให้บรรยากาศผ่อนคลายยิ่งขึ้น "ผม... เคยมาบ้างครับ เมื่อก่อนตอนที่คุณพ่อของคุณแพรวายังอยู่" กวินท์ตอบ "แต่ส่วนใหญ่จะมาตามคำสั่งของคุณพ่อคุณแพรวาครับ ไม่ค่อยได้มีโอกาสมาแบบนี้" "แล้วตอนนี้ล่ะคะ" แพรวาถามต่อ "ตอนนี้... ผมก็พร้อมที่จะมาเสมอครับ ถ้าคุณยายต้องการ" กวินท์หันมามองแพรวา "แล้วก็... ถ้าคุณแพรวาต้องการ" คำพูดของกวินท์ทำให้แพรวารู้สึกใจเต้นแรง เธอหลบสายตาของเขาไปมองที่แก้วชาในมือ "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบเสียงเบา ช่วงเวลาหลังจากนั้น ทั้งสามคนก็พูดคุยกันถึงเรื่องสัพเพเหระ คุณยายเล่าเรื่องเก่าๆ ในอดีต กวินท์ก็รับฟังอย่างตั้งใจ และบางครั้งก็เสริมเรื่องราวที่เขาพอจะจำได้ แพรวาเองก็เริ่มผ่อนคลายมากขึ้น เธอรู้สึกว่ากวินท์เป็นคนที่สุภาพ อ่อนโยน และมีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณพ่อของเธอถึงได้เลือกเขา "คุณยายคะ แพรวาว่า... แพรวาจะขอช่วยคุณยายทำขนมนะคะ" แพรวาเอ่ยขึ้นหลังจากนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง "เดี๋ยวคุณกวินท์จะเบื่อเอา" คุณยายยิ้มกว้าง "ดีเลยจ้ะ หลานยายเก่งเรื่องทำขนมที่สุดอยู่แล้ว" "ผมไม่เบื่อหรอกครับ" กวินท์รีบพูด "ผมอยากจะดูด้วยซ้ำครับ เห็นคุณยายบอกว่าคุณแพรวาทำขนมอร่อยมาก" แพรวารู้สึกหน้าแดงเล็กน้อย "ก็... พอได้ค่ะ" บรรยากาศเริ่มกลับมาเป็นเหมือนเดิม แพรวาชวนคุณยายเข้าไปในครัว กวินท์อาสาจะตามเข้าไปดูด้วย คุณยายก็ยินดี แพรวาเริ่มหยิบส่วนผสมต่างๆ ออกมา เตรียมจะทำเค้กช็อกโกแลตสูตรพิเศษของคุณยาย การที่กวินท์เข้ามาอยู่ในครัวด้วย ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเหมือนตอนแรกอีกต่อไป แต่กลับรู้สึกดีที่ได้มีเขาอยู่ใกล้ๆ ขณะที่แพรวากำลังตอกไข่ใส่ชาม กวินท์ก็เดินเข้ามาใกล้ "ให้ผมช่วยไหมครับ" "ไม่ต้องค่ะ" แพรวารีบปฏิเสธ "เดี๋ยวจะเลอะไปใหญ่" "ผมไม่ถือสาครับ" กวินท์ยิ้ม "ผมก็เคยช่วยคุณแม่ทำขนมอยู่บ้าง ไม่ถึงกับเลอะเทอะหรอกครับ" แพรวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้ค่ะ งั้น... คุณกวินท์ช่วยร่อนแป้งหน่อยนะคะ" กวินท์รับหน้าที่ทันที เขาหยิบกระชอนมาร่อนแป้งอย่างคล่องแคล่ว แพรวาแอบมองเขา เขามีสมาธิกับการทำงานตรงหน้ามาก ทำให้เธอยิ่งรู้สึกประทับใจ "คุณพ่อของคุณแพรวา... ท่านชอบขนมที่คุณยายทำที่สุดเลยครับ" กวินท์พูดขึ้นมาลอยๆ ขณะกำลังร่อนแป้ง แพรวาหยุดมือไปชั่วขณะ "จริงเหรอคะ" "ครับ ท่านเคยเล่าให้ผมฟังว่า ขนมของคุณยายมีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ ไม่เหมือนใคร" กวินท์เงยหน้าขึ้นมองแพรวา "โดยเฉพาะเค้กช็อกโกแลตนี่แหละครับ ท่านบอกว่าอร่อยที่สุดในโลก" รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแพรวา "แพรวาก็ว่างั้นค่ะ" ทั้งสองคนทำงานในครัวร่วมกันอย่างเงียบๆ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆ ที่ก่อตัวขึ้น คุณยายคอยมองดูอยู่ห่างๆ ด้วยความสุข แพรวารู้สึกว่าความสัมพันธ์ที่เคยห่างเหินกับคุณพ่อกำลังถูกเติมเต็มด้วยความเข้าใจใหม่ๆ และความสัมพันธ์กับกวินท์ก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างสวยงาม