น้องต้นกล้ายังคงจ้องมองแผ่นกระดาษในมืออย่างตั้งใจ ภาพวาดลายเส้นสีฟ้าอ่อนๆ ที่คุณตาบุญมามอบให้ดูเหมือนจะมีอะไรมากกว่าแค่เส้นสายธรรมดาๆ มันชวนให้นึกถึงลวดลายที่ปรากฏอยู่บนกล่องไม้สีฟ้าใบเก่า และกิ่งไม้สีฟ้าที่พวกเขาเจอในสวนลับ ลายเส้นเหล่านั้นดูเหมือนจะเชื่อมโยงกันอย่างน่าประหลาด "คุณตาครับ ลายเส้นนี่... มันเหมือนกับของที่อยู่ในกล่องไม้สีฟ้าเลยนะครับ" น้องต้นกล้าเอ่ยขึ้นพลางชี้ไปที่ภาพวาด คุณตาบุญมายื่นหน้าเข้าไปใกล้ ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ใช่แล้ว ต้นกล้า คิดเหมือนคุณตาเลย ของพวกนี้มันมีความเชื่อมโยงกันอยู่" "แล้วมันหมายความว่ายังไงครับคุณตา" น้องต้นกล้าถามอย่างใคร่รู้ ดวงตาแป๋วใสจ้องมองคุณตาเป็นประกาย "มันหมายความว่า... สิ่งที่เรากำลังตามหามันอาจจะถูกซ่อนไว้มานานแล้ว และของที่ย่าของต้นกล้าทิ้งไว้ มันคือเบาะแสสำคัญที่พาเราไปถึงสิ่งนั้น" คุณตาบุญมาอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้ม นุ่มนวล "แต่ลายเส้นมันก็แค่ลายเส้นนี่ครับคุณตา ผมไม่เห็นมีอะไรที่บอกได้เลยว่ามันอยู่ที่ไหน" น้องต้นกล้ายังคงสับสน เขาพยายามเพ่งมองภาพวาดอีกครั้ง หวังว่าจะมองเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ คุณตาบุญมาหัวเราะเบาๆ "ใจเย็นๆ ต้นกล้า ของบางอย่างมันไม่ได้บอกตรงๆ หรอก เราต้องใช้ความคิด ใช้การสังเกต ลองดูสิว่าลายเส้นพวกนี้มันเหมือนอะไรบ้าง ลองเทียบกับสิ่งต่างๆ รอบตัวเราดู" น้องต้นกล้าพยักหน้า เขาเริ่มสำรวจภาพวาดอย่างละเอียด ลายเส้นเหล่านั้นดูเป็นอิสระ ไม่ได้เป็นรูปทรงเรขาคณิตที่ชัดเจน แต่ก็มีลักษณะคล้ายคลื่น หรืออาจจะเป็นกิ่งไม้ที่แตกแขนงออกไป "มันเหมือนกิ่งไม้ที่มันแผ่ออกไปนะครับคุณตา" "แล้วกิ่งไม้ที่มันแผ่ออกไปนั่น... มันชวนให้นึกถึงอะไรอีกบ้าง" คุณตาบุญมาตั้งคำถามนำ น้องต้นกล้าหลับตาลง นึกถึงภาพที่เคยเห็น เขาเห็นภาพของต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาออกไปจนสุดขอบฟ้า เห็นภาพของแม่น้ำที่ไหลคดเคี้ยว หรือแม้แต่เส้นผมที่ยาวสลวย "มันเหมือน... กิ่งไม้ของคุณย่าที่ปลูกไว้ริมรั้วครับคุณตา แล้วก็... เหมือนแม่น้ำที่ไหลอยู่ในสวนสาธารณะที่เราไปกันวันนั้นด้วย" "ดีมาก ต้นกล้า การสังเกตของต้นกล้ายอดเยี่ยมมาก" คุณตาบุญมาชมเชย "แล้วต้นไม้ริมรั้วนั่น... มันเป็นต้นอะไรนะ" "ต้นรักเร่ครับคุณตา" น้องต้นกล้าตอบทันที นึกถึงดอกรักเร่สีสันสดใสที่บานสะพรั่งอยู่ริมรั้วบ้าน "แล้วแม่น้ำที่ไหลอยู่ในสวนสาธารณะล่ะ... มีชื่อเรียกที่พิเศษไหม" คุณตาบุญมาถามต่อ น้องต้นกล้าพยายามนึก "อืม... คนแถวนั้นเขาเรียกมันว่า... คลองสายรุ้งครับคุณตา เพราะว่าตอนเย็นๆ แสงแดดส่องลงมาน้ำมันจะสะท้อนสีสันเหมือนสายรุ้งเลย" "คลองสายรุ้ง... รักเร่..." คุณตาบุญมาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเป็นประกายอีกครั้ง "ต้นกล้าจำได้ไหมว่ารูปทรงของลายเส้นพวกนี้ มันมีความคล้ายคลึงกับอะไรมากที่สุด" น้องต้นกล้าก้มลงมองภาพวาดอีกครั้ง เขาพลิกกระดาษไปมา สังเกตดูมุมมองต่างๆ "มัน... มันเหมือนกับ... เส้นสายของดอกรักเร่ที่มันบานตอนเช้าๆ น่ะครับคุณตา ที่มันจะคลี่ออกเป็นแฉกๆ แบบนี้เลย" "ใช่แล้ว! ต้นกล้าเห็นแล้ว! ย่าของต้นกล้าชอบปลูกต้นรักเร่มากจริงๆ นะ แล้วก็ชอบวาดรูปพวกมันด้วย" คุณตาบุญมาตบมือเบาๆ อย่างตื่นเต้น "ที่สำคัญกว่านั้น... ต้นรักเร่ที่เขาเอามาปลูกไว้ที่บ้านหลังนี้... มันมีชนิดที่พิเศษอยู่ชนิดหนึ่ง" "ชนิดพิเศษเหรอครับคุณตา" น้องต้นกล้าถามอย่างไม่เข้าใจ "ใช่แล้ว ต้นกล้าจำต้นรักเร่ต้นที่อยู่กลางสวนลับที่เราเจอได้ไหม ต้นนั้นแหละ" คุณตาบุญมาชี้นิ้วไปทางสวนลับที่อยู่ไม่ไกล "ต้นนั้นมันไม่ใช่รักเร่ธรรมดานะ มันเป็นรักเร่สายพันธุ์โบราณที่ย่าของต้นกล้าเป็นคนเพาะพันธุ์ขึ้นมาเองเลย" "โอ้โห! จริงเหรอครับคุณตา" น้องต้นกล้าอุทานด้วยความทึ่ง "จริงสิ แล้วต้นรักเร่สายพันธุ์โบราณต้นนี้... มันมีความพิเศษอย่างหนึ่งคือ ดอกของมันเมื่อบานเต็มที่... มันจะเรียงตัวกันเป็นรูปทรงที่คล้ายกับลายเส้นในกระดาษม้วนนี้เลย" คุณตาบุญมาอธิบาย "และที่สำคัญ... ย่าของต้นกล้าเคยบอกไว้ว่า... ความลับที่สำคัญที่สุดของเธอ... ถูกซ่อนไว้ใต้ต้นรักเร่ต้นนั้น" น้องต้นกล้าตาโต เขาหันไปมองต้นรักเร่ต้นใหญ่ที่อยู่กลางสวนลับ ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "หมายความว่า... เราต้องกลับไปที่ต้นรักเร่ต้นนั้นอีกครั้งเหรอครับคุณตา" "ถูกต้องแล้ว ต้นกล้า" คุณตาบุญมาตอบ "ครั้งนี้เราไม่ได้แค่ขุดหาของ เราจะไปเพื่อค้นหาความลับที่ถูกซ่อนไว้จริงๆ" ขณะที่คุณตาบุญมาพูด เสียงลมก็พัดมาเอื่อยๆ ทำให้ใบรักเร่ที่อยู่บนต้นสั่นไหว ดูเหมือนมันจะกำลังกระซิบกระซาบเรื่องราวในอดีตที่ซ่อนเร้นอยู่ น้องต้นกล้ากุมกระดาษลายเส้นสีฟ้าในมือแน่น ความรู้สึกตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นปนเปกันไปหมด เขาไม่รู้ว่าความลับที่ถูกซ่อนไว้นี้จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร แต่เขารู้แน่ๆ ว่ามันต้องเป็นเรื่องราวที่สำคัญมากๆ ของคุณย่าที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน "คุณตาครับ" น้องต้นกล้าเงยหน้ามองคุณตา "แล้ว... ลายเส้นพวกนี้ มันมีอะไรอีกที่ผมควรรู้ไหมครับ" คุณตาบุญมาพิจารณากระดาษแผ่นนั้นอีกครั้ง "ลายเส้นพวกนี้... มันเหมือนกับ... ตัวอักษรนะต้นกล้า ลองดูดีๆ สิ" น้องต้นกล้ามองตามที่คุณตาบุญมาบอก เขาพยายามเพ่งมองลายเส้นเหล่านั้นอีกครั้ง คราวนี้เขาพยายามตีความมันให้เป็นรูปทรงที่คุ้นเคย "เหมือน... คล้ายๆ ตัว 'ศ' กับตัว 'ล' กับตัว 'ว' เลยครับคุณตา" "ถูกต้อง! เก่งมากต้นกล้า! ต้นกล้าจำได้ใช่ไหมว่าคำย่อที่เราเคยเจอในสมุดบันทึกของคุณย่า คือคำว่าอะไร" คุณตาบุญมาถาม "ศลว ครับคุณตา!" น้องต้นกล้าอุทานด้วยความตื่นเต้น "ใช่แล้ว ศลว! ลายเส้นพวกนี้มันคือตัวย่อที่คุณย่าใช้สื่อสารกัน! และมันก็เชื่อมโยงกับต้นรักเร่ต้นนั้น! ความลับทั้งหมดมันอยู่ที่นั่นจริงๆ ต้นกล้า!" คุณตาบุญมาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง น้องต้นกล้าพยักหน้า เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทุกอย่างที่พวกเขาเจอ ตั้งแต่กล่องไม้สีฟ้า กิ่งไม้สีฟ้า ภาพวาดลายเส้นนี้ มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ของเก่าที่ถูกทิ้งไว้ แต่มันคือปริศนาที่คุณย่าของเขาตั้งใจทิ้งไว้ให้ตามหา เพื่อเปิดเผยความลับบางอย่างที่สำคัญ "เราไปกันเลยไหมครับคุณตา" น้องต้นกล้าถามอย่างกระตือรือร้น "ไปสิ ไปกันเลย!" คุณตาบุญมาตอบรับอย่างไม่รอช้า เขากุมมือหลานชายตัวน้อยไว้แน่น มุ่งหน้าไปยังสวนลับอีกครั้ง พร้อมด้วยความหวังและความตั้งใจที่มากขึ้นกว่าเดิม