การค้นพบภาพวาดเอลิซ่าในวัยเด็กที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้ชั้นสีของภาพวาดชิ้นสุดท้าย สร้างความสะเทือนใจอย่างยิ่งให้กับสารวัตรภาคินและแพรวา บรรยากาศในห้องทดลองที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียด กลับกลายเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยคำถามและความคาดหวัง "ภาพวาดที่ซ่อนอยู่นี้... มันดูเหมือนกับภาพถ่ายมากกว่าภาพวาดนะครับ" นักวิเคราะห์เทคนิคกล่าวขณะที่เขากำลังซูมภาพที่ได้จากการสแกนลงบนจอคอมพิวเตอร์ "รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บนใบหน้าของเอลิซ่า ในวัยเด็กนั้น ดูสมจริงมาก" บนจอภาพปรากฏภาพของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ดวงตากลมโตใสซื่อ กำลังยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้สีฟ้าอ่อน ภาพนั้นดูงดงาม แต่กลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย "สีฟ้าอ่อน... อีกแล้ว" แพรวาพึมพำ "ทำไมสีนี้ถึงปรากฏอยู่ทุกที่ในเรื่องราวของอาร์เธอร์" "ผมคิดว่านี่คือจุดสำคัญของคดีนี้ครับ" สารวัตรภาคินกล่าว "สีฟ้าอ่อนไม่ใช่แค่สี แต่เป็นสัญลักษณ์ เป็นตัวแทนของความทรงจำบางอย่างที่อาร์เธอร์พยายามจะสื่อถึงเรา" "แต่ทำไมเขาถึงต้องลงสีทับภาพวาดนี้ล่ะคะ" แพรวาถาม "ถ้าหากมันเป็นความทรงจำที่มีค่า" "บางที ความทรงจำนั้นอาจจะเจ็บปวดเกินกว่าที่เขาจะยอมรับ หรือไม่ก็... มันเป็นความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับความลับที่อันตราย" สารวัตรภาคินวิเคราะห์ "และยิ่งไปกว่านั้น เราต้องไม่ลืมเรื่องลายเซ็นที่ถูกแก้ไข" นักวิเคราะห์เทคนิคพยักหน้าเห็นด้วย "เราได้เปรียบเทียบรูปแบบการแก้ไขลายเซ็นของอาร์เธอร์ กับลายเซ็นในเอกสารเก่าๆ ของเขาแล้วครับ และเราพบความเชื่อมโยงที่น่าสนใจ" "เชื่อมโยงอย่างไรครับ" สารวัตรภาคินถามอย่างกระตือรือร้น "ในเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการซื้อขายภาพวาด 'Eliza' รุ่นแรกๆ ที่อาร์เธอร์เป็นผู้สร้างขึ้น" นักวิเคราะห์เทคนิคอธิบาย "ลายเซ็นของอาร์เธอร์ในเอกสารเหล่านั้น มีลักษณะที่ค่อนข้างคล้ายคลึงกับรอยที่ถูกลบไปในลายเซ็นบนภาพวาดชิ้นสุดท้าย" "หมายความว่า..." แพรวาเริ่มพูด "หมายความว่า อาร์เธอร์อาจจะกำลังพยายามบอกเราว่า ความลับที่เขาซ่อนไว้ในภาพวาดชิ้นสุดท้ายนี้ มีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับภาพวาด Eliza รุ่นแรกๆ ครับ" สารวัตรภาคินกล่าว "บางที อาจจะมีบางอย่างเกิดขึ้นในตอนที่เขาสร้างสรรค์ผลงานชิ้นนั้น ที่เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด" "แล้วลายเซ็นที่ถูกเขียนทับใหม่ล่ะคะ" แพรวาถามต่อ "มันมีความหมายว่าอย่างไร" "เรายังไม่แน่ใจในความหมายที่แท้จริงครับ" นักวิเคราะห์เทคนิคกล่าว "แต่เราพบว่ารูปแบบของลายเซ็นที่ถูกเขียนทับใหม่นั้น มีความคล้ายคลึงกับลายเซ็นของ... คุณมาร์ติน" คำพูดนั้นทำเอาสารวัตรภาคินและแพรวาหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ "คุณมาร์ติน?" สารวัตรภาคินทวนคำ "คุณแน่ใจนะครับ" "เราได้ทำการวิเคราะห์เปรียบเทียบลายเซ็นอย่างละเอียดแล้วครับ" นักวิเคราะห์เทคนิคยืนยัน "มีความคล้ายคลึงกันในระดับสูงมาก" "นี่มัน... ซับซ้อนเกินไปแล้ว" แพรวาอุทาน "ถ้าเป็นจริง..." สารวัตรภาคินเริ่มพูด "ถ้าลายเซ็นที่ถูกเขียนทับใหม่คือลายเซ็นของคุณมาร์ติน นั่นอาจหมายความว่าคุณมาร์ตินมีส่วนเกี่ยวข้องกับภาพวาดชิ้นนี้มากกว่าที่เราคิด" "หรือบางที..." แพรวาเสนอ "อาร์เธอร์อาจจะกำลังพยายามบอกเราว่า เขาถูกใครบางคนบังคับให้สร้างภาพวาดชิ้นนี้ขึ้นมา โดยมีคุณมาร์ตินเป็นผู้บงการ" "หรืออาจจะเป็นไปได้ว่า..." สารวัตรภาคินกล่าวต่อ "อาร์เธอร์พยายามจะปกป้องคุณมาร์ติน โดยการปลอมลายเซ็นของคุณมาร์ตินลงไปในภาพวาด เพื่อแสดงให้เห็นถึงความเกี่ยวข้องบางอย่างที่อาจจะเกิดขึ้นในอดีต" "แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ทำไมเขาถึงต้องเสียชีวิตก่อนที่จะสื่อสารเรื่องนี้ออกมาให้ชัดเจนล่ะคะ" แพรวาถาม "นั่นคือคำถามที่ยังไม่มีคำตอบครับ" สารวัตรภาคินถอนหายใจ "แต่การค้นพบนี้มันเปลี่ยนทิศทางการสืบสวนของเราไปอย่างสิ้นเชิง" "เราต้องกลับไปคุยกับคุณมาร์ตินอีกครั้ง" แพรวาบอก "เราต้องถามเขาเกี่ยวกับภาพวาด Eliza รุ่นแรกๆ และความเกี่ยวข้องของเขากับอาร์เธอร์ในช่วงเวลานั้น" "ใช่ครับ" สารวัตรภาคินเห็นด้วย "และเราต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นกับเอลิซ่าในวัยเด็กด้วย" เขาหันไปมองภาพวาดเอลิซ่าในวัยเด็กที่ปรากฏอยู่บนจอคอมพิวเตอร์ "ภาพนี้... มันดูไร้เดียงสามาก แต่กลับซ่อนความลับที่น่ากลัวไว้เบื้องหลัง" "มันเหมือนกับว่าอาร์เธอร์พยายามจะลบอดีตอันเจ็บปวดของเขา ด้วยการลงสีทับ แต่สุดท้าย ความทรงจำเหล่านั้นก็กลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง" แพรวากล่าว "และสุดท้าย มันก็นำไปสู่การเสียชีวิตของเขา" สารวัตรภาคินกล่าวเสริม "ผมเชื่อว่าเรากำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว" นักวิเคราะห์เทคนิคกำลังสแกนภาพวาดชิ้นสุดท้ายอย่างละเอียดอีกครั้ง "สารวัตรคะ มีบางอย่างที่ผมอยากให้ท่านดู" "อะไรครับ" สารวัตรภาคินถาม "ที่มุมด้านในของกรอบรูปภาพวาดชิ้นสุดท้าย" นักวิเคราะห์เทคนิคกล่าว "เราพบข้อความที่ถูกสลักไว้ด้วยตัวอักษรเล็กๆ" ทุกคนในห้องรีบก้มมองไปที่จอภาพ ข้อความที่ถูกสลักไว้นั้นเล็กมากจนแทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่เมื่อซูมเข้าไปใกล้ๆ ก็พอจะอ่านได้ "สิ่งที่ถูกซ่อนไว้... คือความจริงที่เจ็บปวดที่สุด" คำพูดนั้นทำเอาทุกคนในห้องเงียบกริบไปชั่วขณะ "ความจริงที่เจ็บปวดที่สุด..." แพรวาพึมพำ "มันหมายถึงอะไรกันแน่" "ผมไม่แน่ใจครับ" สารวัตรภาคินกล่าว "แต่ผมเชื่อว่าเรากำลังจะค้นพบมันในไม่ช้า" เขาหันมามองแพรวา "แพรวา เตรียมตัวให้พร้อม เรากำลังจะเผชิญหน้ากับความจริงที่อาร์เธอร์พยายามปกปิดมาตลอดชีวิต" ความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นสีของความทรงจำ กำลังจะถูกเปิดเผย และมันอาจจะนำไปสู่การเปิดโปงฆาตกรที่อยู่เบื้องหลังคดีอันซับซ้อนนี้