"มันดูเหมือนกับภาพถ่ายมากกว่าภาพวาดนะ" แพรวาทวนคำพูดของเธอเบาๆ ขณะที่สายตาของเธอสำรวจพื้นผิวของภาพวาดที่ถูกเปิดเผยออกมาจากใต้ชั้นสีน้ำมันชั้นหนา แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการตรวจสอบศิลปะพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ครับคุณแพรวา เทคนิคการลงสีที่ใช้ในภาพนี้ มีความละเอียดอ่อนมากจนดูเหมือนกับภาพถ่ายขาวดำจริงๆ การไล่เฉดสี การสร้างมิติของแสงและเงา มันน่าทึ่งมาก" สารวัตรภาคินก้มลงมองภาพนั้นอย่างพิจารณา ภาพเด็กหญิงในชุดกระโปรงลูกไม้สีขาว ผมยาวสลวย ดวงตากลมโตดูเศร้าสร้อย กำลังยืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ที่มีฉากหลังเป็นบ้านหลังใหญ่ที่เขาคุ้นตา "นี่มัน... บ้านเก่าของอาร์เธอร์นี่นา" เขาอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ "คุณภาคินรู้จักบ้านหลังนี้หรือครับ" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญถามด้วยความสนใจ "เคยไปครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่อาร์เธอร์จัดงานเปิดตัวแกลเลอรี่ของเขา บ้านหลังนี้คือบ้านเกิดของเขา เป็นที่ที่เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในวัยเด็ก" ภาคินอธิบาย ดวงตาของเขายังคงจ้องลึกเข้าไปในภาพนั้น "แต่เด็กผู้หญิงคนนี้... ใครกัน?" แพรวาหยิบแว่นขยายขึ้นมา ส่องดูรายละเอียดของภาพ "ดูจากลักษณะของเสื้อผ้าและทรงผม น่าจะอยู่ในช่วงยุค 80 หรือต้นยุค 90" เธอพูดพลางขมวดคิ้ว "แต่ทำไมอาร์เธอร์ถึงต้องซ่อนภาพนี้ไว้ใต้ภาพวาดชิ้นสุดท้ายของเขาด้วยล่ะ? มันมีความหมายอะไร?" "อาจจะเป็นภาพของคนสำคัญในชีวิตของเขา" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญเสนอแนะ "หรืออาจจะเป็นเงื่อนงำบางอย่างที่เขาต้องการจะสื่อถึงเรา" สารวัตรภาคินรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง ภาพเด็กหญิงในภาพนั้น ดวงตาคู่นั้น... มันมีความเศร้าสร้อยที่ลึกซึ้งจนน่าขนลุก ราวกับว่าเธอแบกรับความลับบางอย่างไว้มากมาย "คุณแพรวา ลองเปรียบเทียบภาพนี้กับภาพวาดอื่นๆ ของอาร์เธอร์ดูสิครับ โดยเฉพาะภาพวาดที่เกี่ยวกับครอบครัว หรือภาพที่เขาเคยพูดถึงในช่วงวัยเด็ก" ภาคินสั่งการ แพรวาพยักหน้า แล้วรีบเปิดแท็บเล็ตขึ้นมา เธอเริ่มค้นหาข้อมูลภาพวาดเก่าๆ ของอาร์เธอร์อย่างรวดเร็ว "ฉันมีฐานข้อมูลภาพวาดของอาร์เธอร์อยู่ค่ะ บางส่วนก็เป็นภาพที่ถูกจัดแสดงไปแล้ว บางส่วนก็เป็นภาพร่าง หรือภาพที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์" ขณะที่แพรวากำลังค้นหาข้อมูล ภาคินก็เดินเข้าไปใกล้ภาพวาดชิ้นสุดท้ายที่ถูกคลุมไว้ เขาใช้ไฟฉายส่องไปที่ลายเซ็นของอาร์เธอร์อีกครั้ง "ลายเซ็นนี้... มันดูเหมือนจะเร่งรีบเกินไป" เขากล่าว "คุณภาคินหมายถึงอะไรครับ" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญถาม "ผมไม่แน่ใจ แต่เหมือนกับว่าเขารีบเซ็นมันให้เสร็จๆ ไป" ภาคินบอก "และดูตรงนี้สิ" เขาชี้ไปที่มุมหนึ่งของภาพวาด "มีรอยสีที่ดูเหมือนจะถูกปาดออกอย่างแรง" แพรวาเงยหน้าขึ้นจากการค้นหา "เจอแล้วค่ะ! มีภาพวาดอยู่ภาพหนึ่ง ชื่อว่า 'ความทรงจำที่ถูกลบเลือน' เป็นภาพวาดสีน้ำมันที่อาร์เธอร์วาดไว้เมื่อประมาณ 20 ปีที่แล้ว มีลักษณะเป็นภาพนามธรรมที่ใช้โทนสีฟ้าเป็นหลัก แต่ที่น่าสนใจคือ... มีการกล่าวถึงในบันทึกของพิพิธภัณฑ์ว่า ภาพวาดนี้เคยถูกเก็บไว้ในสตูดิโอของอาร์เธอร์ แต่ต่อมาก็หายไปอย่างลึกลับ ไม่มีใครทราบว่ามันหายไปไหน" "ภาพนามธรรมโทนสีฟ้า..." ภาคินทวนคำ "สีฟ้า... มันเชื่อมโยงกับภาพเด็กผู้หญิงที่เราเจอในตอนนี้ได้ยังไง?" "เดี๋ยวนะคะ" แพรวารีบเปิดภาพ 'ความทรงจำที่ถูกลบเลือน' ขึ้นมาบนหน้าจอแท็บเล็ต ภาพนั้นเต็มไปด้วยเส้นสายที่บิดเบี้ยวและสีฟ้าเฉดต่างๆ ที่ดูสับสนอลหม่าน แต่เมื่อแพรวาซูมเข้าไปในบางจุด เธอก็ةพบกับสิ่งที่ทำให้เธอต้องอุทานออกมา "ไม่น่าเชื่อ!" แพรวาอุทาน "อะไรเหรอครับ" ภาคินรีบถาม "ดูนี่สิคะ" แพรวาเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตมาให้ภาคินดู "ในภาพนามธรรม 'ความทรงจำที่ถูกลบเลือน' ตรงกลางภาพ... มันมีส่วนที่ดูเหมือนกับ... รูปหน้าของเด็กผู้หญิงคนนั้นค่ะ!" ภาคินเบิกตากว้าง ภาพนามธรรมสีฟ้าที่ดูราวกับความสับสนวุ่นวาย กลับซ่อนใบหน้าเศร้าสร้อยของเด็กหญิงคนเดิมไว้ภายใน ความบังเอิญนี้มันมากเกินไปแล้ว "แสดงว่าเด็กผู้หญิงคนนี้... เกี่ยวข้องกับภาพวาด 'ความทรงจำที่ถูกลบเลือน' ของอาร์เธอร์ และภาพวาดนี้ก็มีความสำคัญกับเขามากพอที่จะต้องซ่อนมันไว้ใต้ภาพวาดชิ้นสุดท้าย" "แล้วภาพนี้หายไปไหนล่ะคะ" แพรวาถามต่อ "ถ้าภาพวาด 'ความทรงจำที่ถูกลบเลือน' ถูกเก็บไว้ที่นี่ใต้ภาพวาดชิ้นสุดท้าย แล้วภาพที่เคยถูกจัดแสดงและหายไปก่อนหน้านี้ล่ะคือภาพอะไร?" "คำถามที่ดีครับ" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญกล่าว "แต่สิ่งที่เราแน่ใจได้ตอนนี้คือ เด็กผู้หญิงคนนี้คือตัวเชื่อมโยงที่สำคัญที่สุด" สารวัตรภาคินเดินกลับไปที่ภาพวาดชิ้นสุดท้ายอีกครั้ง เขาสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาเคยมองข้ามไป แสงเงาที่ตกกระทบบนใบหน้าของหญิงสาวในภาพวาดชิ้นสุดท้าย... มันมีความคล้ายคลึงกับแสงเงาบนใบหน้าของเด็กหญิงในภาพที่ซ่อนอยู่บางอย่าง "รอยปาดสีตรงนี้" ภาคินชี้ไปที่รอยปาดสีที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ "มันเหมือนกับว่ามีใครพยายามจะลบร่องรอยบางอย่างออกไป" "คุณภาคินกำลังสงสัยว่า..." แพรวาเริ่มพูด "ผมสงสัยว่าเด็กผู้หญิงคนนี้อาจจะไม่ใช่แค่คนที่อาร์เธอร์เคยรู้จัก" ภาคินพูดเสียงเข้ม "แต่อาจจะเป็นคนที่เขารักมากที่สุด... หรืออาจจะเป็นคนที่เขากลัวที่สุด" บรรยากาศในห้องทดลองกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ความจริงที่ค่อยๆ เผยออกมาจากสีและลายเส้นของภาพวาด กำลังนำพาพวกเขาไปสู่ความมืดมิดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังชีวิตอันรุ่งโรจน์ของศิลปินชื่อดัง "เราต้องรู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นใคร" ภาคินสรุป "และเราต้องรู้ว่าทำไมอาร์เธอร์ถึงต้องซ่อนภาพของเธอไว้" แพรวาเสริม แพทย์ผู้เชี่ยวชาญพยักหน้า "ผมจะทำการวิเคราะห์ทางเคมีของชั้นสีในภาพวาดชิ้นนี้อย่างละเอียดอีกครั้ง เพื่อหาร่องรอยของสีหรือสารอื่นใดที่อาจบ่งชี้ถึงช่วงเวลาของการวาด หรือการถูกลบออก" สารวัตรภาคินพยักรับ เขาเดินไปหยิบรูปถ่ายของอาร์เธอร์ในวัยหนุ่มขึ้นมาดูอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแววตาที่เต็มไปด้วยความฝัน ในตอนนั้น เขายังไม่รู้เลยว่า ความฝันของเขาจะนำพาเขาไปสู่ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ชั้นสีที่สวยงาม "สีฟ้า..." ภาคินพึมพำกับตัวเอง "ทำไมต้องเป็นสีฟ้าเสมอ" ตอนที่ 23 — ความลับของสวนดอกไม้สีเลือด "การวิเคราะห์ทางเคมีเบื้องต้นเสร็จสิ้นแล้วครับ" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการตรวจสอบศิลปะแจ้งผลด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "พบว่าชั้นสีของภาพวาดเด็กหญิงในสวนดอกไม้นี้ มีอายุเก่าแก่กว่าชั้นสีของภาพวาดชิ้นสุดท้ายอย่างน้อย 15 ปี ซึ่งตรงกับช่วงเวลาที่คุณภาคินคาดการณ์ไว้" สารวัตรภาคินพยักหน้า เขายังคงยืนมองภาพวาดเด็กหญิงที่ถูกเปิดเผยออกมา สายตาของเขาสแกนไปทั่วทั้งภาพ จากใบหน้าเศร้าสร้อย ไปจนถึงฉากหลังที่เป็นบ้านหลังใหญ่ และสวนดอกไม้ที่ดูเหมือนจะงดงาม "แล้วเราเจออะไรที่ผิดปกติอีกไหมครับ" ภาคินถาม "ครับ" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญตอบ "ในส่วนของฉากหลังที่เป็นสวนดอกไม้ เราพบร่องรอยของสารเคมีบางชนิดที่ผิดปกติ ซึ่งไม่ควรจะพบในสีที่ใช้สำหรับวาดภาพดอกไม้ทั่วไป" แพรวาขมวดคิ้ว "สารเคมีอะไรเหรอคะ" "ยังระบุชนิดที่แน่นอนไม่ได้ครับ ต้องนำไปวิเคราะห์ในห้องปฏิบัติการขั้นสูงอีกครั้ง แต่เบื้องต้น มันมีลักษณะคล้ายกับสารที่ใช้ในอุตสาหกรรมบางประเภท" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญอธิบาย "และที่น่าสังเกตคือ สารเหล่านี้กระจุกตัวอยู่บริเวณที่ควรจะเป็นดอกไม้สีแดงหลายจุด" "ดอกไม้สีแดง?" ภาคินทวนคำ "ในภาพนี้มีดอกไม้สีแดงด้วยเหรอครับ ผมเห็นแต่สีชมพู สีขาว และสีเขียว" "ใช่ครับ" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญยืนยัน "ในภาพที่ปรากฏต่อสายตาเรา ดอกไม้ส่วนใหญ่เป็นสีชมพูอ่อนและสีขาว แต่เมื่อวิเคราะห์ชั้นสีที่อยู่ลึกลงไป เราพบว่ามีชั้นสีแดงที่ถูกทาทับอยู่ใต้สีเหล่านั้น" สารวัตรภาคินรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลังอีกครั้ง ภาพสวนดอกไม้ที่ควรจะดูสวยงาม กลับกลายเป็นภาพที่น่าขนลุกขึ้นมาในจินตนาการของเขา "สีแดง... ที่ถูกทาทับไว้" เขาพึมพำ "เหมือนกับว่า... มีอะไรบางอย่างที่อาร์เธอร์พยายามจะปกปิด" "คุณภาคินกำลังสงสัยว่าสีแดงนั่น... คือเลือดหรือเปล่าครับ" แพรวาถามเสียงสั่น "ผมไม่แน่ใจ" ภาคินตอบ "แต่ถ้าเป็นสีแดงจริงๆ ที่ถูกทาทับไว้ใต้ดอกไม้ มันก็มีความหมายบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว" "แล้วลายเซ็นล่ะครับ" แพรวากลับมาถามถึงประเด็นที่พวกเขาสงสัยก่อนหน้านี้ "เราเจออะไรเกี่ยวกับการวิเคราะห์ลายเซ็นของภาพวาดชิ้นสุดท้ายบ้างไหม" "ลายเซ็นของภาพวาดชิ้นสุดท้ายนั้น... ดูเหมือนจะถูกลงหลังจากที่ภาพวาดส่วนใหญ่เสร็จสมบูรณ์แล้ว" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญกล่าว "และเราพบว่า มีรอยปากกาบางส่วนที่ดูเหมือนจะถูกลบออกไปเล็กน้อยบริเวณที่ใกล้กับคำว่า 'Arthur' ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของลายเซ็น" "ถูกลบออก?" ภาคินทวนคำ "ทำไมเขาต้องลบส่วนหนึ่งของลายเซ็นตัวเองด้วย?" "นั่นคือคำถามที่เรากำลังพยายามหาคำตอบอยู่ครับ" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญตอบ "แต่ที่แน่ๆ คือ มีบางอย่างที่อาร์เธอร์ต้องการจะเปลี่ยนแปลง หรือปกปิดในลายเซ็นของเขา" แพรวาหยิบรูปถ่ายของอาร์เธอร์ในวัยหนุ่มขึ้นมาดูอีกครั้ง "อาร์เธอร์มีพี่น้องไหมคะ" เธอถาม "มีครับ" ภาคินตอบ "เขามีพี่ชายหนึ่งคน ชื่อว่า 'เดวิด' เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อนด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์" "แล้วเดวิด... หน้าตาเป็นอย่างไรคะ" แพรวาถามต่อ ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง "ผมไม่เคยเห็นรูปของเดวิดเลยครับ ได้ยินแต่ว่าเขาเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยชอบเข้าสังคม" "แล้วคุณแพรวา คิดว่าเด็กผู้หญิงในภาพนี้คือใคร" ภาคินหันไปถามแพรวา แพรวาชี้ไปที่ภาพวาด "ดูจากดวงตา... มันมีความคล้ายคลึงกับคุณเอลิซ่ามากเลยค่ะ" สารวัตรภาคินเบิกตากว้าง เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน แต่เมื่อแพรวาชี้ให้ดู เขาเห็นความคล้ายคลึงที่ซ่อนอยู่จริงๆ ดวงตาคู่นั้น แววตาเศร้าสร้อยที่ดูคุ้นเคย "เอลิซ่า... เป็นไปได้อย่างไร" "คุณเอลิซ่าเคยพูดถึงช่วงวัยเด็กของเธอว่า เธอมีปัญหาเรื่องสุขภาพ และต้องใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในบ้าน" แพรวาอธิบาย "และเธอเคยบอกว่า เธอมีรูปถ่ายเก่าๆ ของตัวเองที่ถ่ายไว้ตอนเด็กๆ แต่รูปเหล่านั้นได้หายไปพร้อมกับเหตุการณ์ไฟไหม้ที่บ้านของเธอเมื่อหลายปีก่อน" "ไฟไหม้..." ภาคินทวนคำ "แล้วบ้านที่ไฟไหม้... คือบ้านหลังนี้ใช่ไหม" "ใช่ค่ะ" แพรวาตอบ "บ้านหลังที่เห็นในฉากหลังของภาพวาด" ความเชื่อมโยงเริ่มก่อตัวขึ้นในความคิดของภาคิน ภาพวาดเด็กหญิงในสวนดอกไม้ ภาพวาดนามธรรมสีฟ้าที่หายไป สวนดอกไม้สีแดงที่ถูกทาทับ และลายเซ็นที่ถูกแก้ไข... ทั้งหมดนี้ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับอดีตที่อาร์เธอร์พยายามจะลืม หรือปกปิด "ถ้าเด็กหญิงคนนี้คือเอลิซ่าจริงๆ" ภาคินกล่าว "แล้วทำไมอาร์เธอร์ถึงต้องวาดภาพเธอ แล้วซ่อนมันไว้ใต้ภาพวาดชิ้นสุดท้ายของเขาด้วย" "แล้วสีแดงที่พบในสวนดอกไม้นั่น... ถ้าไม่ใช่เลือด แล้วมันคืออะไร" แพรวาถาม "ผมจะลองตรวจสอบประวัติของอาร์เธอร์อย่างละเอียดอีกครั้ง" ภาคินตัดสินใจ "โดยเฉพาะช่วงเวลาที่เขายังอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้" "ฉันจะลองค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับภาพวาด 'ความทรงจำที่ถูกลบเลือน' อีกครั้งค่ะ" แพรวากล่าว "เผื่อว่าจะมีเบาะแสเพิ่มเติมเกี่ยวกับที่มาของภาพนั้น หรือว่ามันถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลาไหน" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญพยักหน้า "ผมจะเร่งดำเนินการวิเคราะห์สารเคมีในสวนดอกไม้ให้เสร็จสมบูรณ์โดยเร็วที่สุดครับ" สารวัตรภาคินเดินไปที่หน้าต่างของห้องทดลอง มองออกไปยังทิวทัศน์ภายนอก เขารู้สึกได้ถึงน้ำหนักของความลับที่ทับถมอยู่เบื้องหลังความงามของศิลปะ ความจริงที่ซ่อนอยู่ในพู่กันและสี กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาทีละน้อย "สวนดอกไม้สีเลือด..." ภาคินพึมพำกับตัวเอง "นี่มันความลับอะไรกันแน่"