หลังจากออกจากถ้ำมาได้ ดนัยและสมชายก็รีบขับรถไปยังที่ที่สัญญาณโทรศัพท์จะดีที่สุด เขาติดต่อสารวัตรทรงชัยทันทีที่หาคลื่นเจอ "สารวัตรครับ ผมเจอแล้วครับ" ดนัยพูดเสียงหอบ "ผมเจอสมุดบันทึกของมาวินในถ้ำที่ชัยบอก" "แล้วในนั้นมีอะไรบ้าง?" เสียงของสารวัตรทรงชัยดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงแสดงถึงความตื่นตัว "เขา... เขาบอกว่าเป็นคนทำร้ายอาจารย์ปรีชาครับ" ดนัยเล่าอย่างรวดเร็ว "เขาบอกว่าอาจารย์ปรีชากำลังจะทำร้ายน้องสาวของเขา มาวินเลยเข้าไปห้าม แล้วมันก็เกิดอุบัติเหตุ" "อะไรนะ? มาวินเป็นคนทำ?" สารวัตรทรงชัยดูเหมือนจะตกใจไม่แพ้กัน "เขาเขียนในบันทึกว่าเขาทำไปเพื่อปกป้องครอบครัวครับ" ดนัยเสริม "แล้วเขาก็ซ่อนหลักฐานไว้ในถ้ำนั้น" "ดีมาก ดนัย" สารวัตรทรงชัยกล่าว "พวกนายอยู่ที่ไหน? ผมจะส่งทีมไปที่นั่นทันที" "เราอยู่ใกล้หมู่บ้านครับสารวัตร" ดนัยตอบ "แต่ผมคิดว่าเราควรจะกลับไปที่จุดที่เจอศพก่อน" "ทำไมล่ะ?" "ผมอยากจะลองตรวจสอบที่นั่นอีกครั้งครับ" ดนัยอธิบาย "ถ้ามาวินบอกว่าเขาทำร้ายอาจารย์ปรีชาที่นั่น แล้วทำไมถึงไม่มีร่องรอยอะไรเลย? ทำไมหลักฐานถึงไปกองอยู่ที่ถ้ำ?" สารวัตรทรงชัยเงียบไปครู่หนึ่ง "ก็ได้... แต่ต้องระวังตัวให้มากนะ ดนัย" หลังจากวางสาย ดนัยก็หันไปมองสมชาย "เรากลับไปที่จุดเกิดเหตุกัน" สมชายพยักหน้า "ผมก็คิดเหมือนคุณ เราต้องหาคำตอบให้ได้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่" การเดินทางกลับไปยังจุดที่พบศพอาจารย์ปรีชานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความรู้สึกผิดหวังที่มาวินอาจจะไม่ใช่เหยื่อผู้บริสุทธิ์อย่างที่เขาเคยคิด แต่ก็มีความเห็นใจในสถานการณ์ที่มาวินกำลังเผชิญอยู่ เมื่อมาถึงบริเวณนั้น หมอกเริ่มจางลงเล็กน้อย แสงแดดสาดส่องลงมาเป็นลำๆ ทำให้เห็นทัศนียภาพรอบข้างได้ชัดเจนขึ้น พวกเขาเดินไปที่จุดที่พบศพอีกครั้ง ดนัยก้มลงสำรวจพื้นดินบริเวณนั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง เขาใช้ไม้เท้าเล็กๆ ที่พกมาเขี่ยเศษใบไม้และดินออก "มีอะไรเหรอ?" สมชายถาม "ผมไม่แน่ใจ" ดนัยตอบ "แต่ผมรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ตรงนี้" เขาเขี่ยไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอเข้ากับก้อนหินที่มีลักษณะผิดปกติ มันถูกฝังกลบอยู่ใต้ดินเพียงเล็กน้อย ดนัยใช้แรงทั้งหมดที่มีดันก้อนหินนั้นออก ใต้ก้อนหินนั้นเป็นโพรงเล็กๆ ที่ถูกขุดขึ้นมาอย่างลึกพอสมควร ภายในโพรงนั้นมีวัตถุบางอย่างห่อหุ้มด้วยผ้าสีดำอยู่ ดนัยค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง "นี่มัน..." ดนัยเปิดผ้าห่อออก สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เขาทั้งตกใจและรู้สึกผิดหวังอีกครั้ง มันคือ "มีดสั้น" เล่มหนึ่ง ปลายมีดมีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่ และที่ด้ามจับมีอักษรแกะสลักไว้เล็กๆ ซึ่งเป็นอักษรย่อของ "ป.ป." ซึ่งก็คือ "ปรีชา ปรีชาวุฒิ" "มีดของอาจารย์ปรีชา!" สมชายอุทาน "แล้วเลือดนี่... มันใช่เลือดของอาจารย์ไหม?" "ผมว่าใช่" ดนัยตอบอย่างหนักแน่น "หลักฐานทั้งหมดมันชี้ไปทางเดียว... มาวินโกหก" ความรู้สึกที่เคยมีต่อมาวินเปลี่ยนไปในทันที เขาไม่ได้มองมาวินเป็นเหยื่ออีกต่อไป แต่กลับเป็นผู้ที่สร้างเรื่องโกหกขึ้นมาเพื่อปกปิดความผิดของตัวเอง "แล้วทำไมเขาถึงต้องโกหก?" สมชายถามด้วยความสงสัย "ถ้าเขาไม่ได้ทำร้ายอาจารย์ปรีชาจริงๆ" "ผมไม่รู้" ดนัยส่ายหน้า "แต่มีดเล่มนี้... มันอยู่ที่นี่ เป็นไปไม่ได้ที่มาวินจะไม่เห็นมัน ถ้าเขาเข้ามาในบริเวณนี้จริงๆ" ดนัยนึกถึงคำพูดของมาวินในบันทึก "ผมทำผิดไปแล้วจริงๆ แต่ผมทำเพื่อครอบครัว..." "เพื่อครอบครัว..." ดนัยพึมพำ "หรือว่า... น้องสาวของมาวินมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย?" เขานึกย้อนไปถึงวันแรกที่เขามาถึงที่เกิดเหตุ เขาเห็นรอยเท้าเล็กๆ ที่ดูไม่เหมือนรอยเท้าของผู้ชาย ซึ่งเขาเคยคิดว่าเป็นของมาวิน แต่ตอนนี้... ถ้ามีดเล่มนี้เป็นของอาจารย์ปรีชาจริงๆ และถูกซ่อนไว้ที่นี่ หมายความว่า... "สารวัตรต้องรู้เรื่องนี้" ดนัยบอกสมชาย "เราต้องนำหลักฐานชิ้นนี้ไปให้สารวัตรทันที" พวกเขาเก็บมีดสั้นเล่มนั้นไว้อย่างดี และรีบเดินทางกลับไปยังที่ทำการชั่วคราวที่สารวัตรทรงชัยตั้งไว้ การค้นพบครั้งนี้ทำให้คดีที่ดูเหมือนจะคลี่คลาย กลับยิ่งทวีความซับซ้อนและน่าสงสัยมากขึ้นไปอีก