สารวัตรทรงชัย ดนัย และสมชาย เดินทางไปยังกระท่อมที่พักของ ดร.วิชัย บรรยากาศรอบกระท่อมเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดผ่านใบไม้แห้ง สารวัตรทรงชัยเคาะประตูไม้เบาๆ "ดร.วิชัยครับ เราขอรบกวนเวลาหน่อยครับ" เสียงฝีเท้าดังมาจากข้างใน ก่อนที่ประตูจะเปิดออก ดร.วิชัยปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเขาดูอิดโรย และมีร่องรอยความกังวล "สารวัตร มีอะไรหรือเปล่าครับ" เขาถาม "เรามีข้อมูลใหม่เพิ่มเติมครับ ดร.วิชัย" สารวัตรทรงชัยกล่าว "เราพบรอยเลือดบนผืนน้ำแข็งใกล้กับจุดที่พบศพมาวิน และเรามีพยานเห็นว่าคุณมีปากเสียงกับมาวินเมื่อวันสุดท้ายก่อนที่เขาจะเสียชีวิต" ดร.วิชัยหน้าซีดลงทันที "ผม... ผมไม่ได้มีปากเสียงกับมาวินรุนแรงขนาดนั้นครับ มันเป็นแค่การโต้เถียงกันเรื่องงานวิจัยเล็กน้อย" "เล็กน้อยถึงขนาดที่ทำให้คุณกับมาวินทะเลาะกันรุนแรงเลยหรือครับ" ดนัยเสริม "พยานเห็นว่าคุณดูไม่พอใจมาก" "ผมแค่... ผมแค่ไม่เห็นด้วยกับวิธีการทำงานของเขา" ดร.วิชัยแก้ตัว "เขาใจร้อนเกินไป และมักจะทำอะไรโดยไม่ปรึกษาหารือ" "แล้วเรื่องกระเป๋าสะพายข้างที่คุณถือไปแถวนั้นล่ะครับ" สารวัตรทรงชัยถามตรงๆ "คุณไปทำอะไรตรงนั้น" ดร.วิชัยอึกอัก "ผม... ผมแค่ไปสำรวจพื้นที่นิดหน่อย ผมกำลังมองหาจุดที่เหมาะสมในการตั้งกล้องบันทึกภาพสภาพอากาศ" "กล้องบันทึกภาพสภาพอากาศ หรืออุปกรณ์บางอย่างที่เกี่ยวข้องกับงานวิจัยของคุณ" สารวัตรทรงชัยจ้องมองเข้าไปในดวงตาของ ดร.วิชัย "คุณเคยกล่าวหามาวินว่าพยายามแย่งผลงานของคุณ คุณเคยบอกว่ารู้สึกไม่ปลอดภัยเวลาที่มาวินทำงานวิจัยที่อาจจะส่งผลกระทบต่ออาชีพการงานของคุณ" "ผม... ผมแค่กังวล" ดร.วิชัยพูดเสียงเบา "มาวินเป็นเด็กที่มีความสามารถ แต่เขาก็มีความทะเยอทะยานสูงมาก ผมกลัวว่าเขาจะทำอะไรที่อาจจะนำปัญหามาสู่พวกเราทุกคน" "ปัญหาอะไรครับ ดร.วิชัย" สารวัตรทรงชัยถามเสียงเข้ม "ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับ 'ความลับ' ที่มาวินค้นพบอย่างนั้นหรือ" ดร.วิชัยหน้าซีดเผือด เขามองไปรอบๆ เหมือนกำลังหาทางหนี "ผม... ผมไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับความลับนั้น" "พยานเห็นคุณกับมาวินทะเลาะกัน และหลังจากนั้นไม่นานมาวินก็เสียชีวิต" สมชายกล่าว "คุณอยู่ที่นั่น คุณพูดคุยกับเขา คุณอาจจะเป็นคนสุดท้ายที่ได้คุยกับเขา" "ไม่ใช่ครับ! ผมไม่ได้ฆ่ามาวิน" ดร.วิชัยตะโกนเสียงหลง "ผมแค่ทะเลาะกับเขา ผมไม่ได้ทำร้ายเขา" "แล้วรอยเลือดบนผืนน้ำแข็งล่ะครับ" สารวัตรทรงชัยถาม "คุณไปทำอะไรตรงนั้น" ดร.วิชัยถอนหายใจยาว เขาดูเหมือนจะยอมจำนนต่อสถานการณ์ "ผม... ผมยอมรับว่าผมไปแถวนั้น" "ไปทำอะไร" "ผม... ผมไปพบมาวินที่นั่น" ดร.วิชัยสารภาพ "หลังจากที่เราทะเลาะกัน ผมรู้สึกไม่สบายใจ ผมเลยตามไปคุยกับเขา ผมอยากจะขอโทษเขา และอธิบายเรื่องงานวิจัยของเราให้เขาเข้าใจ" "แล้วเกิดอะไรขึ้นที่นั่น" สารวัตรทรงชัยถาม "เรา... เราเริ่มคุยกันอีกครั้ง" ดร.วิชัยเล่า "แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่การโต้เถียงเรื่องงานวิจัย แต่มันเป็นเรื่องที่ลึกกว่านั้น มาวินบอกว่าเขาค้นพบ 'บางอย่าง' ที่สำคัญมาก และมันอาจจะเปิดเผยความจริงที่น่ากลัวเกี่ยวกับโครงการวิจัยของเรา" "ความจริงที่น่ากลัวเกี่ยวกับอะไร" "ผมไม่รู้แน่ชัดครับ" ดร.วิชัยส่ายหน้า "เขาไม่ได้บอกรายละเอียด แต่เขาบอกว่ามันจะกระทบต่อผม กระทบต่ออาจารย์ปรีชา และกระทบต่อผลประโยชน์ของบริษัทที่สนับสนุนเรา" "แล้วคุณทำอะไร" "ผมพยายามจะโน้มน้าวให้เขาใจเย็นๆ ผมบอกเขาว่าบางทีเขาอาจจะตีความผิดไป" ดร.วิชัยเล่าต่อ "แต่มาวินไม่ฟัง เขาดูเด็ดเดี่ยวมาก เขาบอกว่าจะเปิดเผยทุกอย่างในวันรุ่งขึ้น" "แล้วหลังจากนั้นล่ะ" สารวัตรทรงชัยถามอย่างใจเย็น "เกิดอะไรขึ้นกับรอยเลือด" ดร.วิชัยนิ่งไปครู่หนึ่ง "ตอนที่ผมกำลังจะเดินจากมา ผม... ผมพลาดท่าล้มลงไปบนผืนน้ำแข็ง" เขาพูดเสียงแผ่วเบา "ผมกระแทกเข้ากับขอบรอยแยกน้ำแข็ง แล้วก็มีเลือดไหลออกมาจากแผลที่แขน" "แล้วคุณก็รีบเก็บตัวอย่างเลือดเหล่านั้นใส่กระเป๋าไปใช่ไหม" ดนัยถาม "ใช่ครับ" ดร.วิชัยยอมรับ "ผมกลัวว่าถ้าใครเห็นเลือดของผมที่นั่น มันจะยิ่งทำให้สถานการณ์มันซับซ้อนขึ้นไปอีก ผมก็เลยรีบทำความสะอาดเท่าที่จะทำได้ และเก็บตัวอย่างเลือดที่เปื้อนกระเป๋าของผมไป" "แล้วคุณแน่ใจหรือว่าคุณไม่ได้เห็นใครอื่นที่นั่น" สารวัตรทรงชัยถาม "หรือได้ยินเสียงอะไรที่ผิดปกติ" ดร.วิชัยหลับตาลง เหมือนกำลังพยายามนึกย้อนกลับไป "ตอนที่ผมล้มลง ผมได้ยินเสียงเหมือนก้อนหินหล่นลงมา... แต่มันก็เป็นเสียงที่ดังพอสมควร ผมก็เลยไม่แน่ใจว่ามันเป็นเสียงอะไร" "เสียงก้อนหินหล่น..." สารวัตรทรงชัยพึมพำ "หรือว่า... หรือว่าจะมีคนอื่นอยู่ที่นั่นจริงๆ" "ผมไม่เห็นใครนะครับสารวัตร" ดร.วิชัยยืนยัน "ผมยืนยันได้ว่าผมไม่ได้ฆ่ามาวิน" สารวัตรทรงชัยมองหน้า ดร.วิชัย อย่างพิจารณา คำสารภาพของเขาดูเหมือนจะจริงใจ แต่ก็ยังมีช่องว่างบางอย่างที่ยังไม่ถูกเติมเต็ม เสียงก้อนหินหล่นที่เขาอ้างถึง อาจจะเป็นเพียงเสียงที่เขาได้ยิน หรืออาจจะเป็นเสียงที่บ่งบอกถึงการมีอยู่ของบุคคลที่สาม "เราจะตรวจสอบคำให้การของคุณอีกครั้ง" สารวัตรทรงชัยกล่าว "แต่ในระหว่างนี้ เราขอให้คุณอยู่กับเราที่ที่ทำการชั่วคราว" ดร.วิชัยพยักหน้าอย่างยอมรับ เขาดูเหมือนจะเหนื่อยล้าและหมดหนทาง ดวงตาของเขามองไปยังผืนหมอกหนาทึบที่ปกคลุมยอดเขา ราวกับว่าความจริงที่เขาค้นพบ หรือสิ่งที่เขากำลังปกป้องนั้น ยังคงซ่อนเร้นอยู่ในความมืดมิดของธรรมชาติอันโหดร้ายแห่งนี้