สารวัตรทรงชัย ดนัย และสมชาย ยืนอยู่หน้ากระท่อมไม้หลังเล็ก บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความหนาวเย็นที่กัดกินเข้ามาถึงกระดูก เสียงลมพัดหวิวๆ เป็นเสียงเดียวที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของป่าเขา ดร.วิชัยเปิดประตูออกมา ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและแววตาที่สั่นไหว "ดร.วิชัยครับ เราขอรบกวนเวลาหน่อยครับ" สารวัตรทรงชัยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงหนักแน่นแต่แฝงด้วยความอ่อนโยน ดร.วิชัยพยักหน้าช้าๆ "เชิญครับ สารวัตร เชิญเข้ามาข้างในก่อน อากาศข้างนอกคงจะหนาวมาก" เขาผายมือเชิญให้ทั้งสามคนเข้าไปในกระท่อม ภายในกระท่อมมีขนาดกะทัดรัด เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น แต่สะอาดสะอ้าน มีกองฟืนเล็กๆ ที่ก่อไฟคุกรุ่นอยู่ตรงเตาผิง ให้ความอบอุ่นพอสมควร กลิ่นอายของสมุนไพรแห้งลอยอบอวลอยู่ในอากาศ "ขอบคุณครับ ดร.วิชัย" สารวัตรทรงชัยกล่าวพลางมองไปรอบๆ "เรามาเพื่อสอบถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และ...เกี่ยวกับผลการตรวจดีเอ็นเอเบื้องต้นที่พบในที่เกิดเหตุ" ดร.วิชัยถอนหายใจยาว นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่ง "ผมทราบดีครับ ผมเองก็รอฟังผลอยู่เช่นกัน" "ผลการตรวจดีเอ็นเอเบื้องต้นพบว่า ดีเอ็นเอที่พบในรอยเลือดบนผืนน้ำแข็งนั้น ตรงกับของ ร.ต.ท.อรรถพล ครับ" ดนัยกล่าวขึ้นตรงๆ เขาจับตามองสีหน้าของ ดร.วิชัย อย่างไม่คลาดสายตา ดร.วิชัยนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ดวงตาของเขามีแววสับสน "เป็นไปไม่ได้... ผม... ผมไม่เข้าใจ" "ไม่เข้าใจอย่างไรครับ ดร.วิชัย" สารวัตรทรงชัยถาม น้ำเสียงยังคงสุขุม "เราพบรอยเลือดนั้นใกล้กับจุดที่พบศพของคุณวิทย์ และดีเอ็นเอของคุณอรรถพลก็ตรงกับที่พบ" "ผมยืนยันว่าผมไม่ได้เห็นคุณอรรถพลอยู่ที่นั่นในคืนนั้นครับ" ดร.วิชัยยืนกราน "ผมออกมาจากเต็นท์ตอนดึกเพื่อจะมาดูสภาพอากาศ และผมเห็นเพียงคุณวิทย์ที่กำลังจะกลับเข้าเต็นท์ และ... และผมได้ยินเสียงการทะเลาะวิวาทกันเบาๆ ก่อนที่จะมีเสียงดังคล้ายอะไรบางอย่างตกลงมาจากที่สูง" "คุณได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทกับใครครับ" สมชายถามเสริม "ผมไม่เห็นหน้าครับ" ดร.วิชัยตอบ "เพราะตอนนั้นหมอกลงจัดมาก ผมได้ยินแต่เพียงเสียง ผมคิดว่าเป็นคุณวิทย์กับใครสักคน แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะคิดว่าคงเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเขา" "แล้วทำไมคุณถึงไม่แจ้งเรื่องนี้ให้เราทราบในทันทีครับ" สารวัตรทรงชัยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ผม... ผมกลัวครับ" ดร.วิชัยยอมรับ "ผมกลัวว่าผมจะถูกมองว่าเป็นผู้ต้องสงสัย ผมเองก็มีความขัดแย้งกับคุณวิทย์ในเรื่องงานวิจัย และผมก็รู้ว่าคุณวิทย์ไม่ชอบหน้าคุณอรรถพลเช่นกัน ผมคิดว่าถ้าผมพูดไป ทุกคนจะโยงมาที่ผม" "ความขัดแย้งเรื่องงานวิจัยที่คุณกล่าวถึง คือเรื่องอะไรครับ" ดนัยถาม "เป็นเรื่องเกี่ยวกับสมมติฐานการค้นพบแร่ชนิดใหม่ครับ" ดร.วิชัยอธิบาย "ผมมีสมมติฐานหนึ่งที่คิดว่าน่าจะเป็นไปได้ แต่คุณวิทย์กลับไม่เชื่อ และยืนกรานในแนวทางของเขา ซึ่งผมมองว่ามันเป็นการปิดกั้นความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์" "แล้วคุณอรรถพลล่ะครับ มีความขัดแย้งอะไรกับคุณวิทย์" สารวัตรทรงชัยถามต่อ "เรื่องนั้น ผมก็ไม่ทราบรายละเอียดชัดเจนนักครับ" ดร.วิชัยส่ายหน้า "แต่ผมรู้ว่าคุณวิทย์ไม่ค่อยพอใจที่คุณอรรถพลเข้ามาแทรกแซงงานของเขา เขาเคยบ่นให้ผมฟังอยู่บ่อยๆ ว่าคุณอรรถพลเหมือนจะเข้ามาจับผิด และพยายามจะยึดผลงานของเขา" "คุณแน่ใจหรือครับว่าคืนนั้นคุณเห็นแค่คุณวิทย์ และได้ยินเสียงทะเลาะวิวาท" สารวัตรทรงชัยถามย้ำ "ไม่มีอะไรอื่นอีกเลยใช่ไหม" "ผมแน่ใจครับ" ดร.วิชัยตอบเสียงหนักแน่น "หลังจากนั้น ผมก็รีบกลับเข้าเต็นท์ของผม ผมกังวลเรื่องสภาพอากาศ และคิดว่าเรื่องที่ได้ยินคงไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร" "แล้วเรื่องที่คุณเห็นคุณวิทย์กำลังจะกลับเข้าเต็นท์ เขาดูมีอาการผิดปกติอะไรไหมครับ" สมชายถาม "ก็... ดูเหมือนเขากำลังรีบๆ ครับ" ดร.วิชัยครุ่นคิด "แต่ก็ไม่ได้ดูผิดสังเกตมากนัก" "คุณอรรถพลให้การว่า เขาไม่ได้อยู่ที่จุดนั้น และไม่เคยมีปากเสียงกับคุณวิทย์ในคืนนั้น" ดนัยกล่าว "คำให้การของคุณขัดแย้งกับเขา" "ผมเข้าใจครับ" ดร.วิชัยยอมรับ "แต่สิ่งที่ผมได้ยิน ผมเห็น ผมก็ต้องบอกความจริง" "คุณเคยเห็นคุณอรรถพลนำอุปกรณ์บางอย่างขึ้นมาบนยอดเขาหรือไม่" สารวัตรทรงชัยเปลี่ยนเรื่องถาม "อุปกรณ์บางอย่าง... หมายถึงอะไรครับ" "เช่น อุปกรณ์ที่สามารถใช้ในการ... จัดการกับใครสักคนได้" สารวัตรทรงชัยแกล้งพูดให้คลุมเครือ ดร.วิชัยนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "ผมไม่แน่ใจครับ ผมไม่ได้สังเกตละเอียดนัก แต่ผมเห็นคุณอรรถพลแบกกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นมาด้วย ผมคิดว่าเป็นอุปกรณ์ปีนเขาธรรมดา" "กระเป๋าใบใหญ่ขนาดไหนครับ" "ก็... ใหญ่กว่ากระเป๋าเป้ทั่วไปครับ เหมือนกระเป๋าที่ใช้เก็บอุปกรณ์พิเศษ" "คุณเคยเห็นเขานำของที่ดูแปลกตาออกมาจากกระเป๋าใบนั้นหรือไม่" "ไม่ครับ ผมไม่เห็น" ดร.วิชัยส่ายหน้า "ผมมัวแต่ยุ่งกับงานวิจัยของผมเอง" สารวัตรทรงชัยมองไปยังเตาผิงที่ไฟกำลังลุกโชน "เราจะให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบกระท่อมของคุณอย่างละเอียดอีกครั้งนะครับ" "ตามสบายเลยครับ สารวัตร" ดร.วิชัยกล่าว "ผมยินดีให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่" ขณะที่สารวัตรทรงชัย ดนัย และสมชาย กำลังจะเดินออกจากกระท่อม ดร.วิชัยก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "สารวัตรครับ" "ครับ" "มีเรื่องหนึ่งที่ผมคิดว่าเป็นประโยชน์กับคดีของคุณ" ดร.วิชัยกล่าว "คืนก่อนที่คุณวิทย์จะเสียชีวิต ผมได้ยินคุณวิทย์คุยโทรศัพท์กับใครบางคน เสียงเขาฟังดู... หงุดหงิด และฉุนเฉียวมาก เขาพูดถึงเรื่องเงิน และพูดว่า 'ถ้าไม่ได้เงินตามที่ตกลง ฉันจะแฉความลับทั้งหมดของแก' " สารวัตรทรงชัย หันกลับมามอง ดร.วิชัยทันที แววตาของเขาฉายประกายแห่งความสนใจ "คุณแน่ใจหรือครับว่าได้ยินเช่นนั้น" "ผมแน่ใจครับ" ดร.วิชัยพยักหน้า "ผมไม่ทราบว่าเขาคุยกับใคร แต่ผมคิดว่าเรื่องนี้อาจจะสำคัญ" "ขอบคุณมากครับ ดร.วิชัย" สารวัตรทรงชัยกล่าว "ข้อมูลนี้มีประโยชน์มากจริงๆ" ทั้งสามนายตำรวจเดินออกจากกระท่อม ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็นยิ่งขึ้นกว่าเดิม คำให้การของ ดร.วิชัย ทำให้คดีมีความซับซ้อนมากขึ้นอีกหลายเท่า รอยเลือดดีเอ็นเอของคุณอรรถพล เสียงทะเลาะวิวาทที่ ดร.วิชัย ได้ยิน และคำพูดข่มขู่เรื่องเงินของคุณวิทย์ ทั้งหมดนี้เชื่อมโยงกันอย่างไร หรือเป็นเพียงความบังเอิญที่น่าสงสัย