หลังจากการสอบปากคำ ดร.วิชัย เสร็จสิ้น สารวัตรทรงชัยสั่งให้ดนัยและสมชาย ตรวจค้นกระท่อมของ ดร.วิชัย อย่างละเอียดอีกครั้ง โดยเฉพาะบริเวณที่ ดร.วิชัย เคยกล่าวอ้างว่าได้ยินเสียงทะเลาะวิวาท รวมถึงบริเวณโดยรอบกระท่อม เพื่อหาร่องรอยหรือหลักฐานเพิ่มเติม ขณะที่ดนัยและสมชาย กำลังปฏิบัติการตามคำสั่ง สารวัตรทรงชัยก็กลับมาที่ศูนย์บัญชาการชั่วคราวที่จัดตั้งขึ้นภายในเต็นท์ใหญ่ เขาหยิบกระเป๋าเอกสารของ ดร.วิชัย ซึ่งได้รับอนุญาตจาก ดร.วิชัย ให้นำมาตรวจสอบเมื่อช่วงบ่ายมาเปิดออก "เราต้องหาเบาะแสใหม่ให้เจอ" สารวัตรทรงชัยพึมพำกับตัวเอง พลางรื้อค้นเอกสารต่างๆ ในกระเป๋าออกอย่างระมัดระวัง เอกสารส่วนใหญ่เป็นรายงานการวิจัย สมุดบันทึกภาคสนาม และเอกสารส่วนตัวที่เกี่ยวข้องกับการทำงานของ ดร.วิชัย แต่แล้ว สายตาของเขาก็ไปสะดุดกับสมุดบันทึกเล่มเล็กปกหนังสีดำที่ซุกซ่อนอยู่ใต้กองเอกสาร สังเกตได้ว่ามันถูกวางไว้ในลักษณะที่พยายามจะปกปิด สารวัตรทรงชัยหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมา เปิดดูหน้าแรกด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เขาสัมผัสได้ถึงความลับบางอย่างที่กำลังจะถูกเปิดเผย "บันทึกส่วนตัว... ของ ดร.วิชัย" สารวัตรทรงชัยอ่านชื่อที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ บนหน้าแรก "ต้องระวังเป็นพิเศษ... ห้ามให้ใครรู้" เขาค่อยๆ เปิดอ่านไปทีละหน้า เนื้อหาในบันทึกส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับความก้าวหน้าในการวิจัย แผนการทดลอง และข้อสังเกตต่างๆ เกี่ยวกับสภาพแวดล้อมบนยอดเขา แต่แล้ว เขาก็พบข้อความที่ทำให้ต้องหยุดอ่าน "วันที่ 15 พฤศจิกายน... อุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว หมอกหนาทึบกว่าที่คาดการณ์ไว้ การทำงานเริ่มเป็นไปอย่างยากลำบาก วิทย์ยังคงยืนกรานที่จะดำเนินการขุดเจาะต่อไปโดยไม่ฟังคำเตือนใดๆ ของผม เขาหมกมุ่นอยู่กับเป้าหมายของตัวเองมากเกินไป จนมองไม่เห็นอันตรายที่อยู่รอบตัว... ผมเป็นห่วงความปลอดภัยของทีม แต่เขากลับมองว่าผมเป็นตัวถ่วง" สารวัตรทรงชัยอ่านข้อความนั้นซ้ำอีกครั้ง ความขัดแย้งระหว่าง ดร.วิชัย กับคุณวิทย์ ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เขาพลิกหน้าต่อไป "วันที่ 17 พฤศจิกายน... เกิดการปะทะคารมอย่างรุนแรงกับวิทย์อีกครั้ง เขาหาว่าผมกำลังพยายามจะขโมยผลงานของเขา เพียงเพราะผมเสนอแนะแนวทางการวิจัยที่แตกต่างออกไป เขาตะคอกใส่ผมว่า 'แกมันก็แค่นักวิชาการที่กลัวความสำเร็จของคนอื่น!' ผมรู้สึกเสียใจและผิดหวังมาก เขามองผมเป็นศัตรูได้อย่างไร ทั้งที่เราเคยเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกันมาตลอด" "วันที่ 18 พฤศจิกายน... ผมได้ยินวิทย์คุยโทรศัพท์ เขาดูอารมณ์เสียมาก พูดถึงเรื่องเงินที่ต้องจ่ายให้ใครบางคน เขาบอกว่าถ้าไม่ได้เงินก้อนนั้น เขาจะแฉความลับบางอย่างเกี่ยวกับโครงการนี้... ผมพยายามถามเขาว่าคุยกับใคร แต่เขากลับบ่ายเบี่ยง ผมเริ่มรู้สึกไม่สบายใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น" คำพูดของ ดร.วิชัย เมื่อครู่ตรงกับข้อความในบันทึกพอดี สารวัตรทรงชัยรู้สึกว่าเขากำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ เขาพลิกหน้าสุดท้ายของสมุดบันทึก "วันที่ 19 พฤศจิกายน... คืนก่อนเกิดเหตุ ผมออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกเต็นท์ ท่ามกลางหมอกที่ลงจัด ผมได้ยินเสียงการทะเลาะวิวาทดังมาจากบริเวณใกล้เคียง ผมไม่เห็นว่าใครเป็นใคร แต่ผมได้ยินเสียงคุณวิทย์ และเสียงของอีกคนหนึ่ง... เสียงนั้นฟังดูคุ้นๆ แต่ผมก็ไม่แน่ใจนัก เพราะหมอกหนาทึบมาก และเสียงก็เบามาก" "อีกคนหนึ่ง... เสียงคุ้นๆ..." สารวัตรทรงชัยทวนคำในใจ "ใครกันแน่" "หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็ได้ยินเสียงดังคล้ายอะไรบางอย่างตกลงมาจากที่สูง ผมตกใจมาก และรีบกลับเข้าเต็นท์ทันที ผมกลัวว่าจะมีอันตราย ผมจึงตัดสินใจที่จะไม่บอกใครในคืนนั้น จนกว่าจะแน่ใจในสถานการณ์" สารวัตรทรงชัยปิดสมุดบันทึกอย่างช้าๆ ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในใจ เขารู้สึกเห็นใจ ดร.วิชัย ที่ต้องตกอยู่ภายใต้ความกดดัน และความหวาดระแวง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกผิดหวังกับท่าทีที่ไม่กล้าเปิดเผยความจริงของ ดร.วิชัย ในตอนแรก ทันใดนั้นเอง ดนัยก็เดินเข้ามาในเต็นท์ "สารวัตรครับ เราพบอะไรบางอย่างที่น่าสนใจที่กระท่อมของ ดร.วิชัย ครับ" ดนัยกล่าว "เจออะไร" สารวัตรทรงชัยถาม "เราพบร่องรอยการขุดค้นเล็กๆ บริเวณหลังกระท่อมครับ เหมือนมีคนพยายามจะฝังอะไรบางอย่าง แต่ดูเหมือนจะทำไม่เสร็จ" "แล้วเจออะไรในนั้น" "เราพบถุงมือยางที่เปื้อนคราบบางอย่างครับ และ...เราพบเศษผ้าสีดำขนาดเล็กที่น่าจะขาดออกจากเสื้อผ้า" ดนัยยื่นถุงพลาสติกที่บรรจุถุงมือและเศษผ้าให้สารวัตรทรงชัยดู สารวัตรทรงชัยหยิบเศษผ้าสีดำนั้นขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด มันเป็นผ้าเนื้อหนา มีลักษณะคล้ายกับผ้าที่ใช้ทำเสื้อแจ็คเก็ตกันลม "เสื้อผ้าสีดำ... คุณอรรถพลใส่เสื้อแจ็คเก็ตสีดำในคืนเกิดเหตุใช่ไหม" สารวัตรทรงชัยถาม ดนัย ดนัยพยักหน้า "ใช่ครับ ผมจำได้" "แล้วรอยเลือดที่พบ... ดีเอ็นเอของคุณอรรถพล... เศษผ้าจากเสื้อของคุณอรรถพล... ถุงมือยางที่เปื้อนคราบ... ทั้งหมดนี้มันกำลังชี้ไปที่คุณอรรถพลอย่างชัดเจน" สารวัตรทรงชัยกล่าว "แต่ผมยังไม่ปักใจเชื่อทั้งหมด... ยังมีบางอย่างที่ผมรู้สึกว่ายังขาดหายไป" "เราจะส่งถุงมือและเศษผ้าไปให้ห้องแล็บตรวจสอบทันทีครับ" ดนัยกล่าว "ดีมาก" สารวัตรทรงชัยพยักหน้า "ผมอยากจะให้ ดร.วิชัย ตรวจสอบลายมือในสมุดบันทึกเล่มนี้อีกครั้ง เพื่อยืนยันว่าเป็นลายมือของเขาจริงๆ และเราจะนำข้อมูลจากสมุดบันทึกนี้ไปใช้ในการสอบปากคำคุณอรรถพลอีกครั้ง" ความจริงกำลังค่อยๆ เผยออกมาทีละน้อย แต่ยิ่งสาวลึกลงไปเท่าไหร่ ก็ยิ่งพบกับปมที่ซับซ้อนและน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น