บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นของบ้านโบราณหลังนั้น ยังคงอบอวลไปด้วยความเงียบที่หนักอึ้ง หลังจากที่หมอวินอ่านบันทึกของท่านย่าจบลง นลินยังคงนั่งนิ่ง จ้องมองไปยังสมุดบันทึกเล่มเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ ราวกับว่ามันคือสมบัติล้ำค่าที่สามารถไขปริศนาทุกอย่างในชีวิตของเธอได้ "แล้ว... แล้วท่านย่า... ท่านมี... วิธี... ที่จะ... แก้ไข... คำสาป... นี้... ไหมคะ?" นลินเอ่ยถามเสียงเบา พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย หมอวินถอนหายใจยาวๆ พลางกวาดสายตาไปยังข้อความสุดท้ายที่ท่านย่าได้บันทึกไว้ "ท่านย่า... ไม่ได้เขียนถึง... วิธีแก้... โดยตรง... นลิน... ท่านย่า... เพียงแต่... เน้นย้ำ... ถึง... ความสำคัญ... ของ... การ... 'ก้าวข้าม'... อดีต... และ... การ... 'เชื่อมั่น'... ใน... ความรัก... ที่บริสุทธิ์...'" "แต่... การก้าวข้าม... มัน... ไม่ง่ายเลยนะคะ..." นลินพูดพลางก้มหน้าลงมองมือของตัวเอง "โดยเฉพาะ... เมื่อ... อดีต... มัน... ยังคง... ส่งผล... ต่อ... ปัจจุบัน... อยู่ตลอดเวลา..." "พี่รู้... นลิน..." หมอวินตอบรับด้วยน้ำเสียงเห็นใจ "ท่านย่า... ก็คงจะรู้... ว่ามัน... ไม่ง่าย... ท่านย่า... ถึงได้... เขียน... ไว้... ว่า... 'หากบุพเพ... ยังคง... ก่อตัว... ขึ้นมาใหม่... ความรัก... ที่แท้จริง... จะต้อง... ปราศจาก... เงื่อนไข... และ... ความเคลือบแคลง...'" "ปราศจากเงื่อนไข... และความเคลือบแคลง..." นลินทวนคำพลางขมวดคิ้ว "หมายความว่า... เราต้อง... เลิก... สงสัย... หรือ... ระแวง... กันและกัน... ใช่ไหมคะ?" "ใช่... นลิน..." หมอวินพยักหน้า "และ... ต้อง... ไม่ให้... ความอิจฉา... หรือ... ความโกรธแค้น... ที่เกิดจาก... อดีต... มา... ครอบงำ... จิตใจ... ของเรา...'" "แล้ว... แล้วเราจะรู้ได้อย่างไร... คะ... ว่า... สิ่งที่เกิดขึ้น... กับเรา... ตอนนี้... มัน... เกี่ยวข้อง... กับ... อดีต... หรือ... เป็น... เพียง... อุบัติเหตุ... ทั่วไป...?" นลินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน "นั่นคือ... ปัญหา... ที่แท้จริง... นลิน..." หมอวินตอบอย่างเหนื่อยอ่อน "เพราะ... พลัง... แห่ง... อดีต... มัน... ซับซ้อน... และ... ยาก... ที่จะ... แยกแยะ... ออก... จาก... เหตุการณ์... ใน... ปัจจุบัน...'" "แล้ว... ท่านย่า... มี... คำแนะนำ... อะไร... เพิ่มเติม... อีก... ไหมคะ? สำหรับ... การ... ค้นหา... ความจริง... ใน... หัวใจ... ของ... ตนเอง...?" นลินถามด้วยความหวัง หมอวินใช้เวลาครู่หนึ่งในการพิจารณาข้อความในสมุดบันทึกอีกครั้ง เขาอ่านทวนประโยคสุดท้ายที่ท่านย่าเขียนไว้ซ้ำๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนลิน "ท่านย่า... ไม่ได้ให้... คำแนะนำ... ที่ชัดเจน... เป็นขั้นตอน... แต่... ท่านย่า... เขียน... ไว้... ว่า... 'จง... มอง... หา... ความจริง... ใน... หัวใจ... ของ... ตนเอง...'" "มองหาความจริงในหัวใจของตนเอง..." นลินพึมพำตาม "แต่... หัวใจ... ของนลิน... ตอนนี้... มัน... เต็มไปด้วย... ความกลัว... ความสับสน... และ... ความไม่แน่ใจ... ไปหมด... เลยค่ะ..." "พี่เข้าใจ... นลิน..." หมอวินตอบอย่างอ่อนโยน "แต่... บางครั้ง... ความจริง... ก็... ซ่อนอยู่ใน... ความรู้สึก... ที่เรา... รู้สึก... นั่นแหละ...'" "ความรู้สึก...?" นลินเอ่ยถาม "ใช่... นลิน..." หมอวินอธิบาย "ความรู้สึก... ที่เรา... มี... ต่อ... ธาม... ความรู้สึก... ที่ธาม... มี... ต่อ... เรา... ถ้า... มัน... คือ... ความรัก... ที่แท้จริง... มัน... จะ... ทนทาน... ต่อ... ทุก... อุปสรรค...'" "แต่... ถ้า... ถ้ามี... ใครบางคน... พยายาม... ที่จะ... ทำลาย... ความรัก... ของเรา... ล่ะคะ?" นลินถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "นั่นคือ... สิ่งที่เรา... ต้อง... ระวัง... นลิน..." หมอวินกล่าว "ถ้า... เรา... เชื่อมั่น... ใน... ความรัก... ของเรา... อย่างแท้จริง... เรา... จะ... มองเห็น... ความพยายาม... ของ... คนเหล่านั้น... ได้...'" "แล้ว... เราจะ... ทำอย่างไร... ให้... เชื่อมั่น... ใน... ความรัก... ของเรา... ได้... อย่าง... แท้จริง... คะ?" นลินถามต่อ "บางที... เรา... อาจจะต้อง... เผชิญหน้า... กับ... ความกลัว... ของเรา... เสียก่อน... นลิน..." หมอวินกล่าว "ความกลัว... ที่จะ... สูญเสีย... ความรัก... ความกลัว... ที่จะ... ถูก... หลอกลวง... ความกลัว... ที่จะ... ซ้ำรอย... อดีต...'" นลินหลับตาลงอีกครั้ง ภาพของธาม... รอยยิ้มของเขา... แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย... และความรัก... ที่เขามีให้เธอ... ทุกอย่างที่เธอรู้สึก... มันคือความจริง... มันคือความรู้สึกที่บริสุทธิ์... "นลิน..." หมอวินเรียกชื่อเธอเบาๆ "พี่... คิดว่า... สิ่งที่ท่านย่า... ต้องการจะสื่อ... คือ... การที่เรา... ต้อง... เชื่อใจ... ใน... ตัวของ... ธาม... และ... ใน... ความรัก... ที่เรา... มีให้... กันและกัน...'" "เชื่อใจ... ธาม..." นลินพึมพำชื่อนั้น "แต่มัน... ไม่ง่ายเลย... ค่ะ... เมื่อ... มี... เรื่องราว... ของ... คุณหญิง... เข้ามา... เกี่ยวข้อง... ด้วย..." "พี่... เข้าใจ... นลิน..." หมอวินตอบ "แต่... บางที... เรา... อาจจะต้อง... แยกแยะ... ระหว่าง... ความรู้สึก... ของ... เรา... กับ... ความ... คิด... ของ... คนอื่น...'" "แล้ว... แล้วเรา... จะ... ทำอย่างไร... คะ... ที่จะ... แยกแยะ... มัน... ออก... จากกัน...?" นลินถามอย่างหมดหวัง "พี่... คิดว่า... เรา... ต้อง... ใช้... เวลา... และ... สังเกต... สิ่งต่างๆ... รอบตัว... นลิน..." หมอวินกล่าว "และ... ถ้า... เป็นไปได้... เรา... อาจจะต้อง... หา... โอกาส... พูดคุย... กับ... ธาม... เกี่ยวกับ... เรื่องราว... ที่เกิดขึ้น...'" "พูดคุย... กับ... ธาม...?" นลินเอ่ยทวนคำ "แต่... นลิน... ไม่แน่ใจ... เลยค่ะ... ว่า... จะ... เล่า... ให้เขา... ฟัง... ได้... หรือเปล่า..." "มัน... เป็น... การตัดสินใจ... ของ... นลิน... เอง... พี่... ไม่สามารถ... บังคับ... ได้..." หมอวินตอบ "แต่... พี่... เชื่อว่า... ถ้า... ธาม... รัก... นลิน... จริงๆ... เขา... จะ... เข้าใจ... และ... จะ... ช่วย... นลิน... หา... ทางออก...'" นลินพยักหน้าช้าๆ สมองของเธอเริ่มประมวลผลคำพูดของหมอวิน ความหวังเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอตัดสินใจแล้วว่า เธอจะต้องหาทางพูดคุยกับธาม เธอจะต้องเชื่อมั่นในความรักของเธอและธาม และเธอจะต้องเผชิญหน้ากับความกลัวของตัวเอง "ขอบคุณค่ะ... หมอวิน..." นลินกล่าวเสียงเบา "นลิน... จะ... พยายาม... นะคะ..." "พี่... ก็... จะ... คอย... เป็นกำลังใจ... ให้นะ... นลิน..." หมอวินตอบพร้อมส่งยิ้มให้