นลินเดินออกจากบ้านโบราณหลังนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้ดีว่า การเดินทางเพื่อค้นหาความจริง และการก้าวข้ามอดีตที่ผูกมัดอยู่กับปัจจุบันนั้น เป็นเส้นทางที่ยากลำบาก และเต็มไปด้วยขวากหนาม แต่เธอก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมแพ้ เธอเดินกลับมายังรถของตัวเอง ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์ และขับออกไปตามท้องถนนที่คุ้นเคย ในใจของเธอเต็มไปด้วยภาพของธาม ความรักที่เธอมีให้เขา มันแข็งแกร่ง และบริสุทธิ์ ราวกับจะเป็นพลังเดียวที่จะช่วยให้เธอผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ "ฉันจะต้องเชื่อใจเขา..." นลินพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะต้องเชื่อมั่นในความรักของเรา..." ตลอดทาง นลินครุ่นคิดถึงคำพูดของหมอวิน เกี่ยวกับการเผชิญหน้ากับความกลัว เธอรู้ดีว่า ความกลัวที่จะสูญเสียธาม ความกลัวที่จะถูกหลอกลวง และความกลัวที่จะซ้ำรอยอดีต เป็นสิ่งที่คอยกัดกินจิตใจของเธออยู่ตลอดเวลา เมื่อมาถึงคอนโดมิเนียมของธาม นลินก็เดินตรงไปยังห้องของเขา หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวที่ใกล้เข้ามา เธอไม่แน่ใจว่า ธามจะเข้าใจในสิ่งที่เธอจะเล่าหรือไม่ แต่เธอก็ต้องลอง เธอเคาะประตูห้องของธาม เสียงเคาะที่แผ่วเบา แต่หนักแน่น เต็มไปด้วยความหวัง "ใครครับ?" เสียงของธามดังลอดออกมาจากข้างใน "นลินเองค่ะ" เธอตอบเสียงสั่นเล็กน้อย เสียงฝีเท้าดังมาจากข้างใน ก่อนที่ประตูจะเปิดออก ธามยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาฉายแววแปลกใจ แต่ก็มีความยินดีที่ได้เห็นเธอ "นลิน... มาไงครับ?" ธามถาม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย "ธาม... นลิน... มีเรื่องอยากจะคุยด้วยค่ะ... เรื่องสำคัญมากๆ เลย" นลินพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ราวกับจะหาคำพูดที่เหมาะสม ธามเห็นท่าทางของนลิน เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เขาผายมือเชิญเธอเข้ามาในห้อง "เข้ามาสิครับ... มีอะไร... นั่งก่อนสิ" ธามกล่าว นลินเดินเข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกประหม่า เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ พร้อมกับธามที่นั่งลงข้างๆ เธอ "คือ... ธาม... นลิน... ได้รู้... เรื่องราว... บางอย่าง... เกี่ยวกับ... ตัวเรา... ในอดีต... ค่ะ..." นลินเริ่มพูด น้ำเสียงของเธอยังคงสั่นเครือ ธามหันมามองนลินด้วยความตั้งใจฟัง "อดีต? หมายถึง... เรื่องอะไรครับ?" "คือ... มันเป็นเรื่อง... ที่... ซับซ้อน... มากค่ะ..." นลินกล่าว "เกี่ยวกับ... ความรัก... ของ... เรา... ในชาติก่อน... ที่... ถูก... พรากจาก... โศกนาฏกรรม... แล้ว... ก็... มี... คำสาป... บางอย่าง... ที่... ผูกมัด... เรา... ไว้..." ธามมองนลินด้วยความประหลาดใจ เขาไม่แน่ใจว่า นลินกำลังพูดถึงเรื่องอะไร "คำสาป? นลิน... นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นครับ... ใครบอกคุณ...?" "หมอวินค่ะ..." นลินตอบ "เขา... ได้อ่าน... สมุดบันทึก... ของ... ท่านย่า... ของเขา... ซึ่ง... เป็น... คน... ที่... รู้เรื่องราว... ของ... เรา... ในอดีต...'" นลินเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เธอได้ยินจากหมอวินให้กับธามฟัง เธอเล่าถึงความรักอันยิ่งใหญ่ของขุนพลและมณี การถูกใส่ร้ายโดยพระสนมผู้เปี่ยมด้วยความอิจฉา การตัดสินโทษประหารชีวิตมณี และคำสาปแห่งความผูกพันที่ติดตามวิญญาณของขุนพลมาจนถึงปัจจุบัน "แล้ว... แล้วคุณหญิงกัลยา... เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้... ยังไงครับ?" ธามถาม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "นลิน... ก็... ไม่แน่ใจ... ค่ะ..." นลินตอบ "แต่... หมอวิน... คิดว่า... อาจจะมี... ใครบางคน... ที่มี... ความรู้สึก... คล้ายคลึง... กับ... พระสนม... ในอดีต... คอย... ขัดขวาง... ความสุข... ของเรา... อยู่...'" ธามเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่นลินกำลังบอก เขาไม่เคยเชื่อเรื่องชาติภพ หรือคำสาปมาก่อน แต่เมื่อได้เห็นสีหน้าจริงจัง และความกังวลของนลิน เขาก็อดที่จะรับฟังไม่ได้ "คุณหญิงกัลยา... เป็น... แม่เลี้ยง... ของนลิน... ใช่ไหมครับ?" ธามถาม "ใช่ค่ะ..." นลินพยักหน้า "แล้ว... นลิน... ก็... รู้สึก... มาตลอด... ว่า... คุณหญิง... ไม่ได้... ชอบ... นลิน... หรือ... ธาม... เลย...'" "บางที... สิ่งที่ท่านย่า... พูดถึง... เรื่อง... 'ความอิจฉา'... อาจจะ... ไม่ใช่... แค่... เรื่องในอดีต... ก็ได้นะครับ... นลิน..." ธามกล่าว "บางที... มัน... อาจจะเป็น... สิ่งที่... ยังคง... มีอยู่... ใน... ปัจจุบัน...'" "แล้ว... เรา... จะ... ทำอย่างไร... คะ... ธาม?" นลินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง "เรา... จะ... เผชิญหน้า... กับมัน... ไปด้วยกัน... ครับ... นลิน..." ธามตอบพร้อมกับจับมือของเธอไว้แน่น "ไม่ว่า... อดีต... จะ... เป็นอย่างไร... ไม่ว่า... จะมี... ใคร... พยายาม... มา... ขัดขวาง... เรา... พี่... จะ... ไม่ยอม... ให้... ใคร... มา... ทำร้าย... นลิน... ได้... อีก..." นลินมองธามด้วยความซาบซึ้ง น้ำตาเริ่มคลอหน่วย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง และความเชื่อมั่น เธอรู้แล้วว่า ไม่ว่าโชคชะตาจะเล่นตลกอย่างไร ความรักของเธอและธาม คือสิ่งที่จะเป็นเครื่องนำทางให้พวกเขาก้าวผ่านอุปสรรคทั้งปวงไปได้