บรรยากาศในห้องสมุดของคฤหาสน์ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของหนังสือเก่าและความเงียบสงบ แต่ภายในใจของนลินและหมอวิน กลับเต็มไปด้วยความสับสนและคำถามที่ท่วมท้น พวกเขาใช้เวลาหลายชั่วโมงต่อมา พลิกอ่านหน้ากระดาษในสมุดบันทึกอีกครั้งอย่างละเอียด พยายามค้นหาความเชื่อมโยงระหว่างเหตุการณ์ในอดีตกับปัจจุบัน “คุณวินคะ… ตรงนี้… ‘มัทนี’ เขียนถึง ‘อัคคี’ ว่า… ‘แม้ว่าข้าจะมีคู่หมั้นแล้ว… แต่หัวใจของข้า… มีเพียงท่านผู้เดียว… ข้าจะรอคอยวันที่ท่านจะก้าวข้ามผ่าน… สิ่งที่ผูกมัดท่านไว้… และมาอยู่เคียงข้างข้า… ตลอดไป’” หมอวินอ่านข้อความนั้นด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด “นี่แสดงให้เห็นว่า… ‘อัคคี’ มีภาระผูกพันบางอย่าง… ซึ่งอาจจะเป็น… ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’…” “แล้ว… ภาระผูกพันนั้น… มันทำให้เขาต้องตายอย่างนั้นหรือคะ?” นลินถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย “ทำไม ‘มัทนี’ ถึงไม่พยายามช่วยเขา? หรือ… เขาไม่ต้องการความช่วยเหลือ?” “นั่นคือประเด็นที่ฉันยังหาคำตอบไม่ได้” หมอวินถอนหายใจ “บันทึกนี้… เต็มไปด้วยความรู้สึกรัก… ความเศร้า… และความหวัง… แต่กลับขาดรายละเอียดสำคัญบางอย่างไป… เหมือนกับว่า… ‘มัทนี’ จงใจที่จะไม่เขียนถึง… หรือไม่ก็… เธอไม่สามารถจะเขียนถึงได้จริงๆ” เขากวาดสายตาอ่านต่อไป “นี่… มีอีกประโยคหนึ่งที่น่าสนใจ… ‘ข้าเห็นเงาของความตาย… คืบคลานเข้ามาใกล้… ไม่ใช่จากคมดาบของศัตรู… แต่มาจาก… คนที่อยู่ใกล้ที่สุด…’ ประโยคนี้… มันน่ากลัวมาก… หมายความว่า… ‘อัคคี’ อาจจะไม่ได้เสียชีวิตในการรบจริงๆ… แต่อาจจะถูก… วางแผนฆาตกรรม… โดยคนใกล้ตัว?” นลินเบิกตากว้าง “ใครคะ? ใครคือคนที่อยู่ใกล้ที่สุด?” “ฉันไม่รู้” หมอวินส่ายหน้า “แต่เมื่อพิจารณาจากบริบท… คนที่ ‘อัคคี’ ไว้ใจมากที่สุด… และเป็นคนที่ ‘มัทนี’ สังเกตเห็นความผิดปกติ… ก็คือ… ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’” “แต่… ‘เจ้าหญิง’ เป็นถึงเจ้าหญิง… ทำไมถึงต้องทำเรื่องแบบนั้นด้วย?” นลินพยายามทำความเข้าใจ “และถ้า ‘อัคคี’ เป็นคู่หมั้นของ ‘เจ้าหญิง’… แล้ว ‘มัทนี’ เป็นใคร? ทำไม ‘อัคคี’ ถึงมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอ?” “ตรงนี้… มีการกล่าวถึง… ‘มัทนี’ เป็นเพียง… หญิงรับใช้ในวัง… แต่… ‘อัคคี’ ให้ความสำคัญกับเธอมาก… อาจจะเป็นเพราะ… ‘มัทนี’ เป็นคนเดียวที่… เปิดใจรับฟังเขา… และมอบความรักที่บริสุทธิ์ให้… โดยไม่มีผลประโยชน์แอบแฝง” หมอวินกล่าว “ส่วน ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’… ‘มัทนี’ บรรยายว่า… ‘พระองค์ทรงงามราวรูปสลัก… แต่ไร้หัวใจ… ความรักของพระองค์… มีแต่ความเย็นชา… และแฝงไว้ด้วย… ความปรารถนาในอำนาจ…’” “ความปรารถนาในอำนาจ…?” นลินทวนคำ “แล้ว… มันเกี่ยวอะไรกับการตายของ ‘อัคคี’?” “อาจจะ… ‘อัคคี’ เป็นอุปสรรคต่อความทะเยอทะยานของ ‘เจ้าหญิง’ ก็เป็นได้” หมอวินสันนิษฐาน “ถ้า ‘อัคคี’ คือรัชทายาท… หรือมีตำแหน่งสำคัญ… การกำจัดเขาออกไป… ก็อาจจะเปิดทางให้ ‘เจ้าหญิง’ หรือคนใกล้ชิดของพระองค์… ก้าวขึ้นสู่อำนาจได้ง่ายขึ้น” “แต่… ถ้า ‘อัคคี’ เสียชีวิตในสนามรบ… มันก็ดูเป็นเรื่องที่ยอมรับได้… ไม่น่าจะมีใครสงสัย” นลินแย้ง “ถ้าเป็นฝีมือของ ‘เจ้าหญิง’… ทำไมถึงต้องสร้างสถานการณ์ที่ดูเหมือนเป็นการเสียสละในการรบ?” “นั่นคือส่วนที่ซับซ้อน” หมอวินขมวดคิ้ว “อาจจะมีใครบางคน… ที่ช่วย ‘เจ้าหญิง’ วางแผน… คนที่มีอำนาจ… หรือมีอิทธิพล… ที่จะสามารถสร้างเรื่องราวให้ดูสมจริงได้” เขาหยุดคิดไปครู่หนึ่ง “แล้ว… ถ้า ‘อัคคี’ เสียชีวิตจริง… การที่ ‘มัทนี’ ตรอมใจตายตาม… มันก็ดูเป็นเรื่องธรรมชาติ… ไม่น่าจะมีใครสงสัยถึงเบื้องหลัง… มันเป็นวิธีที่… เลวร้าย… แต่แยบยล” “คุณวินคะ… แล้ว… ในบันทึก… มีพูดถึง… ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’… หลังจาก ‘อัคคี’ เสียชีวิตอีกไหมคะ?” นลินถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวัง หมอวินพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ “มี… ‘มัทนี’ เขียนว่า… ‘หลังจาก ‘อัคคี’ จากไป… ข้าเห็น ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’… ทรงเปล่งประกาย… ราวกับว่า… ความสุขที่แท้จริง… เพิ่งจะปรากฏแก่พระองค์…’” “นั่นยิ่งยืนยัน… ว่า ‘เจ้าหญิง’ ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องแน่ๆ” นลินกล่าว “แล้ว… ‘มัทนี’ ทำอะไรต่อไปคะ? หลังจากเห็น ‘เจ้าหญิง’ มีความสุข?” “‘มัทนี’… เจ็บปวดมาก… เธอรู้สึกว่า… ความรักของเธอ… ถูกทรยศ… และ… เธอก็เริ่มป่วย… เป็นโรครุมเร้า… จนในที่สุด… เธอก็เสียชีวิต” หมอวินอ่านต่อไป “แต่… ก่อนจะสิ้นใจ… เธอได้เขียนข้อความสุดท้ายไว้… ‘ขอให้ดวงวิญญาณของข้า… จงจดจำ… และตามหา… ความจริง… จนกว่า… จะได้พบ… คนที่ข้า… รัก… อีกครั้ง… แม้จะต้อง… เวียนว่าย… ในสังสารวัฏ… ชั่วกาลนาน…’” “แล้ว… เรื่องราวของ ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’ ล่ะคะ? หลังจากนั้น… เธอเป็นอย่างไร?” นลินถามอย่างร้อนรน หมอวินส่ายหน้า “บันทึกจบลงเพียงเท่านี้… เหมือนกับว่า… ‘มัทนี’ ไม่ได้มีโอกาสรับรู้… หรือบันทึกเรื่องราวต่อ… หลังจากที่เธอเสียชีวิต… เราจึงไม่รู้ว่า… ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’… ได้รับอำนาจสมใจหรือไม่… หรือเกิดอะไรขึ้นกับเธอในภายหลัง” “มันน่าหงุดหงิดจริงๆ ค่ะ” นลินถอนหายใจ “ข้อมูลมันขาดหายไป… เหมือนมีใครบางคนพยายามปิดบังความจริง” “ใช่… และถ้าสิ่งที่ ‘มัทนี’ เข้าใจ… คือ ‘อัคคี’ ไม่ได้ตายในสนามรบ… แต่ถูกคนใกล้ตัวฆ่า… และ ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’ คือผู้ต้องสงสัยหลัก… ความแค้นของ ‘มัทนี’… อาจจะไม่ได้มีต่อ ‘เจ้าหญิง’… แต่อาจจะมีต่อ… คนที่วางแผนทั้งหมด… หรือคนที่ทำให้ ‘อัคคี’ ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกฆาตกรรม” หมอวินพิจารณา “และถ้า ‘มัทนี’ รู้สึกว่า ‘อัคคี’ ถูกพรากไป… และเธอต้องตรอมใจตายตาม… มันก็อาจจะเป็น ‘บุพเพ’ ที่นำพาให้พวกเขากลับมาพบกันอีกครั้ง… เพื่อสะสางความแค้น… และชดใช้หนี้เวรหนี้กรรม” “แล้ว… พวกเรา… เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไรคะ?” นลินถาม “ทำไมเราถึงต้องมาเจอเรื่องราวนี้? ทำไมเราถึงรู้สึกผูกพันกันอย่างบอกไม่ถูก?” “นั่นคือคำถามที่ฉันก็กำลังหาคำตอบอยู่เหมือนกัน” หมอวินกล่าว “บางที… เราอาจจะเป็น ‘อัคคี’ และ ‘มัทนี’ กลับชาติมาเกิด… หรือไม่ก็… เราอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้อง… กับโศกนาฏกรรมในครั้งนั้น… ในบทบาทอื่น…” “บทบาทอื่น…?” นลินทวนคำ “หมายความว่า… เราอาจจะเป็น… ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’… หรือ… คนที่วางแผนฆาตกรรม… อย่างนั้นหรือคะ?” “เป็นไปได้” หมอวินตอบอย่างหนักแน่น “ชีวิต… มันซับซ้อนกว่าที่เราคิด… และ ‘กรรม’… ก็ตามสนองเราเสมอ… ไม่ว่าเราจะอยู่ในภพภูมิไหน… หรืออยู่ในยุคสมัยใด” “แล้ว… เราจะรู้ได้อย่างไรคะ… ว่าเราคือใคร… และต้องทำอะไร?” นลินถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล “เราต้องพยายามนึกถึงอดีตให้มากขึ้น” หมอวินกล่าว “ความรู้สึก… ความฝัน… ภาพหลอน… มันอาจจะเป็นเบาะแสที่บอกเรา… ว่าในอดีตชาติ… เราทำอะไรไว้… และเราต้องชดใช้อะไร” “ฉัน… ฉันจะพยายามค่ะ” นลินให้คำมั่น “ฉันอยากรู้ความจริง… ฉันอยากหลุดพ้นจากความรู้สึกนี้… ความรู้สึกที่เหมือนมีบางอย่าง… กำลังตามหลอกหลอนเราอยู่ตลอดเวลา” หมอวินพยักหน้า “ฉันก็เหมือนกัน… เราต้องสู้… เราต้องหาคำตอบ… เพื่ออนาคตของเรา… และเพื่อ… การชดใช้… หนี้รัก… หนี้แค้น… ที่ผูกพันเรามา… ชั่วกาลนาน”