แสงจันทร์สีนวลสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของนลิน ทอประกายลงบนใบหน้าของเธอที่กำลังหลับใหล แต่ในห้วงนิทรานั้น… ภาพความฝันที่คุ้นเคย… ก็กลับมาอีกครั้ง… แต่คราวนี้… มันชัดเจนยิ่งกว่าที่เคย… เธอเห็นตัวเอง… ในร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง… สวมชุดผ้าไหมสีเข้ม… ผมยาวสลวย… ดวงตาเศร้าสร้อย… กำลังยืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ที่กำลังเหี่ยวเฉา… เสียงกระซิบแผ่วเบา… ดังมาจากรอบกาย… “อัคคี… เจ้าจะทิ้งข้าไปจริงๆ หรือ…?” แล้วภาพก็เปลี่ยนไป… เธอเห็นชายหนุ่มในชุดเกราะสีดำ… ใบหน้าหล่อเหลา… แต่แววตาเต็มไปด้วยความทุกข์… เขากำลังยืนอยู่หน้าหญิงสาวอีกคนหนึ่ง… สวมชุดหรูหรา… งดงามราวกับเทพธิดา… แต่แววตาของนาง… กลับเย็นชา… และแฝงไว้ด้วยความดูถูก… “เจ้า… ไม่คู่ควรกับข้า… อัคคี” หญิงสาวในชุดหรูพูดเสียงเย็น “เจ้ามีพันธะ… กับข้า… เจ้าจะไปรัก… คนต่ำต้อยเช่นนาง… ไม่ได้เด็ดขาด!” “แต่หัวใจของข้า… มีแต่นาง… นารีรัตน์” ชายหนุ่มตอบเสียงสั่น… “ข้าถูกบังคับ… ให้หมั้นกับท่าน… แต่ข้าไม่เคยมีใจให้ท่านเลย…” “ปากดี!” หญิงสาวในชุดหรูแค่นหัวเราะ… “ถ้าเจ้าไม่ยอมทำตาม… ข้าจะทำให้เจ้า… เสียทุกสิ่งทุกอย่าง… รวมทั้ง… ชีวิตของนาง!” นลินในความฝัน… รู้สึกถึงความหวาดกลัว… เธอพยายามจะวิ่งเข้าไปหาชายหนุ่ม… แต่ร่างของเธอกลับหนักอึ้ง… เหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น… “เจ้า… เป็นแค่… นางกำนัล… ไม่มีสิทธิ์… มาขวางทางข้า!” เสียงของหญิงสาวในชุดหรู… ดังขึ้นอีกครั้ง… ชัดเจน… เยือกเย็น… และทรงอำนาจ… แล้วภาพก็ตัดไป… เธอกลับมาเห็นชายหนุ่มคนเดิม… ยืนอยู่ท่ามกลางเสียงเอะอะวุ่นวาย… ทหาร… และเสียงดาบกระทบกัน… เขาถูกล้อมกรอบ… ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง… “อัคคี…!” เธอร้องตะโกน… แต่เสียงของเธอ… กลับเลือนหายไป… “อย่า… อย่าตายนะ… อัคคี…!” ในที่สุด… เธอก็เห็น… ร่างของชายหนุ่ม… ล้มลง… ท่ามกลางเลือด… และเสียงโห่ร้องยินดี… ของใครบางคน… “ไม่!!!” นลินสะดุ้งตื่นขึ้นมา… เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว… หัวใจเต้นระรัว… ภาพในความฝัน… มันชัดเจน… ราวกับว่า… เธอคือ… ‘มัทนี’… และกำลังเห็น… ‘อัคคี’… กำลังจะตาย… เธอรีบลุกขึ้นนั่ง… มองไปรอบห้อง… จิตใจยังคงสับสน… ภาพของ ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’… หญิงสาวผู้เย็นชา… และทรงอำนาจ… ยังคงติดตา… “นารีรัตน์… นารีรัตน์…” เธอกระซิบชื่อนั้น… รู้สึกได้ถึงความเกลียดชัง… และความเจ็บปวด… ที่แผ่ซ่านออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ… ทันใดนั้น… เสียงเคาะประตูดังขึ้น… “นลิน… เป็นอะไรหรือเปล่า? ได้ยินเสียงคุณร้อง…” เสียงของหมอวินดังมาจากนอกห้อง… นลินรีบไปเปิดประตู… หมอวินยืนอยู่ตรงนั้น… ใบหน้าแสดงความเป็นห่วง… “คุณวินคะ… ฉัน… ฉันฝันร้าย…” น้ำเสียงของเธอยังคงสั่นเครือ… “เข้ามาสิ… เกิดอะไรขึ้น?” หมอวินก้าวเข้ามาในห้อง… มองนลินด้วยความเป็นห่วง… นลินเล่าเรื่องความฝันทั้งหมดให้หมอวินฟัง… ตั้งแต่ต้นจนจบ… เมื่อเธอเล่าถึงฉากที่ ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’ ข่มขู่ ‘อัคคี’… หมอวินก็ขมวดคิ้วแน่น… “แสดงว่า… ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’… มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของ ‘อัคคี’ จริงๆ” หมอวินกล่าว… “และคำขู่ของพระองค์… ก็อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ ‘อัคคี’ ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกลอบสังหาร…” “แล้ว… ‘เจ้าหญิง’… มีอำนาจถึงขนาดนั้นเลยหรือคะ?” นลินถาม… “จากคำบรรยายในสมุดบันทึก… ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’… เป็นถึง ‘แม่ทัพ’… หลังจาก ‘อัคคี’ เสียชีวิต… แสดงว่า… พระองค์มีอำนาจทางการทหาร… และอาจจะ… มีอำนาจทางการเมืองสูง… สามารถบงการเรื่องราวต่างๆ ได้…” หมอวินอธิบาย… “และเมื่อ ‘อัคคี’ เสียชีวิต… ‘มัทนี’ ก็ตรอมใจตายตาม… อาจจะเป็นเพราะ… ความสิ้นหวัง… และการที่ไม่มีใคร… เชื่อในสิ่งที่เธอรู้…” “แล้ว… ความแค้นของ ‘มัทนี’… มันก็เลย… ส่งต่อไปยังชาติภพนี้… เพื่อตามหา… ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’… หรือผู้ที่เกี่ยวข้อง… เพื่อชดใช้… ความผิด… ที่พวกเขาเคยทำไว้… ใช่ไหมคะ?” นลินสรุป… “นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด…” หมอวินพยักหน้า… “และคำว่า ‘กงเกวียนแห่งเวรกรรม’… มันหมายถึง… การเวียนว่ายตายเกิด… ซ้ำแล้วซ้ำเล่า… เพื่อชดใช้… หรือเพื่อแก้ไข… ความผิดพลาดในอดีต… จนกว่า… จะถึงจุดสิ้นสุด…” “แล้ว… เราจะหา ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’… ในยุคปัจจุบันได้อย่างไรคะ?” นลินถาม… “หรือว่า… เรากำลังเผชิญหน้ากับ… ‘เจ้าหญิง’… อยู่ในตอนนี้… โดยที่เราไม่รู้ตัว?” หมอวินเงียบไปครู่หนึ่ง… เขามองไปที่นลิน… แววตาฉายประกายแห่งความกังวล… “เป็นไปได้… หรือว่า… สิ่งที่ ‘มัทนี’ รู้สึก… ว่า ‘เจ้าหญิง’… มีความสุข… เมื่อ ‘อัคคี’ จากไป… มันอาจจะหมายถึง… ‘เจ้าหญิง’… ก็ได้… ที่กลับชาติมาเกิด… ในฐานะ… คนที่… ทำให้เราต้องเจ็บปวด… หรือ… สร้างปัญหาให้กับชีวิตของเรา…” “ใครคะ…?” นลินถามเสียงสั่น… “ใครคือ… ‘เจ้าหญิง’… ในชีวิตของเรา… ตอนนี้…?” หมอวินส่ายหน้าช้าๆ… “ฉันยังไม่รู้… แต่… ฉันรู้สึกได้… ว่ามีบางอย่าง… กำลังคุกคาม… เราอยู่… บางอย่างที่มองไม่เห็น… และ… บางที… มันอาจจะเป็น… ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’… ที่กลับมา… เพื่อ… จองเวร… อีกครั้ง…” “แล้ว… แล้ว ‘อัคคี’ ล่ะคะ? เขา… เป็นใคร? ในตอนนี้?” นลินถาม… “ฉัน… ก็ไม่แน่ใจ…” หมอวินตอบ… “แต่… ฉันหวังว่า… เราจะเป็น… ‘อัคคี’… และ ‘มัทนี’… ที่กลับมา… เพื่อ… แก้ไข… สิ่งที่ผิดพลาด… ในอดีต… ไม่ใช่… คนที่… ต้องทนทุกข์… จาก… วังวนแห่งความแค้น…” นลินมองหมอวิน… เธอรู้สึกได้ถึงความหนักอึ้ง… ของโชคชะตา… ที่กำลังถาโถมเข้าใส่… พวกเขา… “เราต้องหาทาง… รู้ให้ได้… ว่าใครคือ… ‘เจ้าหญิงนารีรัตน์’… ในปัจจุบัน… และ… เราต้องหาทาง… ที่จะ… ชดใช้… หนี้รัก… หนี้แค้น… นี้เสียที…” นลินกล่าว… น้ำเสียงของเธอ… เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น… แต่ก็แฝงไว้ด้วย… ความหวาดหวั่น… หมอวินพยักหน้า… “เราจะทำ… เราจะผ่านมันไปด้วยกัน… ไม่ว่า… ‘กงเกวียน’… จะหมุนวน… ไปในทิศทางใด…” ทั้งสองมองหน้ากัน… ในความเงียบของค่ำคืน… พร้อมกับความตระหนักรู้… ว่าเรื่องราวของพวกเขา… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น… และวังวนแห่งความแค้น… อาจจะ… นำพาพวกเขา… ไปสู่… จุดจบ… ที่คาดไม่ถึง…