แสงไฟนีออนจากป้ายโฆษณาขนาดใหญ่สะท้อนบนผิวน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยา ยามค่ำคืนที่กรุงเทพฯ เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ตามท้องถนน เสียงเครื่องยนต์ เสียงเพลง เสียงหัวเราะ ดังผสมปนเปกันไป ภาคินนั่งอยู่บนเรือยอร์ชหรูลำหนึ่ง ที่กำลังแล่นเอื่อยๆ ไปตามลำน้ำ เขาอยู่ในชุดสบายๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำ ดวงตาคมของเขากำลังเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง "คิดอะไรอยู่ครับท่านภาคิน" เสียงของ "ธีร์" เพื่อนสนิทและเลขาส่วนตัวของเขา ดังขึ้น พลางยกแก้วเครื่องดื่มให้ "ดูเครียดๆ นะครับ" ภาคินรับแก้วมาถือไว้ "เปล่าหรอก" เขาตอบ "แค่คิดถึงเรื่องงาน" "เรื่องโครงการใหญ่ของตระกูลเราเหรอครับ" ธีร์ถาม "ผมได้ยินมาว่าพวกเวชกุลก็กำลังจะมีโครงการใหญ่เหมือนกัน" "ใช่" ภาคินพยักหน้า "มันคงเป็นการแข่งขันที่สูสีแน่ๆ" "คุณภาคินกังวลเหรอครับ" ธีร์ถาม "ไม่เชิง" ภาคินตอบ "แค่รู้สึกว่าถ้าเราแพ้ มันคงเสียหน้ามาก" "ไม่ต้องห่วงครับ" ธีร์กล่าว "ผมเชื่อว่าด้วยความสามารถของคุณภาคิน เราต้องชนะแน่นอน" ภาคินยิ้มบางๆ "ขอบคุณนะธีร์" เขาพูด "แต่บางที... ผมก็อยากจะได้กำลังใจมากกว่านี้" ธีร์เลิกคิ้ว "กำลังใจจากใครครับ" ภาคินลังเลเล็กน้อย "จาก... คนที่ผมชอบ" เขาตอบเสียงเบา ธีร์หัวเราะเบาๆ "โอ้โห! ตกลงมีคนในใจแล้วเหรอครับเนี่ย" เขาแซว "เป็นใครครับ บอกผมได้ไหม" ภาคินส่ายหน้า "ยังบอกไม่ได้" เขาตอบ "แต่เป็นคนที่... ทำให้ผมรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้เจอ" "ฟังดูน่าสนใจนะครับ" ธีร์กล่าว "หวังว่าคงไม่ใช่ใครที่จะสร้างปัญหาให้คุณภาคินนะครับ" ภาคินถอนหายใจ "ผมก็หวังอย่างนั้นเหมือนกัน" ขณะเดียวกัน ในมุมหนึ่งของเมือง อรุณรัศมีก็กำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟหรูแห่งหนึ่ง เธอกำลังจิบชาสมุนไพรอย่างสบายอารมณ์ แต่ใบหน้ากลับฉายแววครุ่นคิด "ต้องหาทางสืบให้ได้" เธอพึมพำกับตัวเอง "ต้องรู้ให้ได้ว่าพวกอัคราวิทย์กำลังวางแผนอะไร" เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันแชท "ลมหนาว" เธอมองชื่อนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ข้อความลงไป "ลมหนาว คืนนี้ว่างไหม ไปเที่ยวกัน" ไม่นานนัก ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น "ขอโทษนะอรุณรัศมี คืนนี้ฉันไม่ว่างเลย" อรุณรัศมีขมวดคิ้ว "มีธุระอะไรเหรอ" เธอถามต่อ "พอดีต้องช่วยท่านแม่เตรียมงาน" ลมหนาวตอบ "งานใหญ่ของตระกูลเราน่ะ" "อ๋อ" อรุณรัศมีตอบ "งั้นไม่เป็นไร" เธอวางโทรศัพท์ลง "คงจะกำลังเตรียมตัวสำหรับงานที่คฤหาสน์อัคราวิทย์สินะ" เธอคิดในใจ "คงได้เจอภาคินแน่ๆ" ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมาในใจของอรุณรัศมี เป็นความรู้สึกที่เธอไม่คุ้นเคย มันไม่ใช่ความรู้สึกเกลียดชัง แต่เป็นความรู้สึก... อยากเอาชนะ "ฉันจะต้องทำให้ภาคินหันมามองฉันให้ได้" เธอคิดในใจ "ไม่ว่ายังไงก็ตาม" กลางดึกคืนนั้น ภาคินขับรถไปยังคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่งที่เขาเป็นเจ้าของ ลมเย็นๆ พัดผ่านใบหน้าขณะที่เขาจอดรถ เขาเปิดประตูลงจากรถ และกำลังจะเดินไปยังลิฟต์ ทันใดนั้น เขาก็เห็นร่างของใครคนหนึ่งยืนรออยู่ใต้แสงไฟสลัว "ลมหนาว!" ภาคินอุทานด้วยความประหลาดใจ "มาทำอะไรที่นี่ครับ" หญิงสาวในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนก้าวออกมาจากเงา "ฉัน... ฉันแค่คิดถึงคุณ" เธอกล่าวเสียงสั่นเครือ "เลยอยากจะมาหา" ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของเธอ เขารู้สึกได้ถึงความจริงใจและความรู้สึกที่เธอมีต่อเขา "คุณก็มาหาผมได้เหมือนกันนะ" เขาพูด พลางเอื้อมมือไปจับมือเธอไว้ ลมหนาวมองมือที่กุมกันของทั้งสอง "แต่เรา... เราทำแบบนี้ไม่ได้นะ" เธอพูด "ถ้ามีใครรู้..." "ผมไม่สน" ภาคินพูด พลางดึงเธอเข้ามาใกล้ "ผมอยากอยู่ใกล้คุณ" ทั้งสองจ้องตากัน ความรู้สึกบางอย่างที่อัดอั้นมานาน กำลังจะทะลักท้นออกมา ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ความรักของทั้งสองกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ท่ามกลางพายุแห่งความขัดแย้งของสองตระกูล แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า พายุลูกใหญ่ กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามา และอาจจะพัดพาความสัมพันธ์อันเปราะบางนี้ ให้พังทลายลงได้ทุกเมื่อ