ภายในห้องทำงานอันโอ่อ่าของ "ท่านประธานชัยวัฒน์" แห่งตระกูลเวชกุล บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด "อรุณรัศมี" ลูกสาวคนเดียวของเขา นั่งอยู่บนเก้าอี้บุหนังอย่างสงบนิ่ง ใบหน้าสวยคมของเธอฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "พ่อคะ ทำไมต้องให้หนูไปงานเลี้ยงของพวกอัคราวิทย์ด้วยคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "หนูไม่เข้าใจเลย" ท่านประธานชัยวัฒน์ถอนหายใจหนักๆ "ลูกก็รู้นี่ว่าพ่อกับคุณหญิงมณฑาเป็นเพื่อนเก่ากัน" เขาพูด พลางกวาดสายตาไปรอบห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารและรูปถ่ายครอบครัว "ถึงแม้ว่าครอบครัวเรากับครอบครัวอัคราวิทย์จะมีเรื่องบาดหมางกันมานานแค่ไหน แต่ในฐานะเพื่อน พ่อก็ยังอยากจะรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้" "เพื่อนเหรอคะ" อรุณรัศมีย้ำคำด้วยน้ำเสียงประชด "หนูว่ามันคงเป็นได้แค่ในนามแล้วล่ะค่ะ" เธอเอ่ยต่อ "ยิ่งแม่เลี้ยงภาคินยิ่งไม่น่าจะชอบหนูอยู่แล้ว" "อย่าพูดแบบนั้นนะ อรุณรัศมี" ท่านประธานชัยวัฒน์เสียงเข้มขึ้น "ลูกต้องรู้จักวางตัวให้เหมาะสม" "แล้วหนูต้องทำยังไงคะ" อรุณรัศมีถาม พลางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "ต้องไปยิ้มแย้มทักทายพวกนั้นเหรอคะ" "ก็ไม่ใช่แบบนั้นเสียทีเดียว" ท่านประธานชัยวัฒน์พยายามระงับอารมณ์ "พ่อแค่อยากให้ลูกไปทำความรู้จักกับแขกท่านอื่นๆ ให้มากขึ้น" เขาพูด พลางหยิบซองเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา "แล้วก็... พ่ออยากให้ลูกไปดูลาดเลาเรื่องงานใหญ่ที่พวกอัคราวิทย์กำลังจะจัดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า" อรุณรัศมีเลิกคิ้ว "งานใหญ่? งานอะไรคะ" "พ่อยังไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัด" ท่านประธานชัยวัฒน์กล่าว "แต่จากข่าวที่พ่อได้ยินมา เป็นงานที่เกี่ยวกับโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่" "แล้วเกี่ยวอะไรกับหนูคะ" อรุณรัศมีถามอย่างไม่เข้าใจ "ถ้าหากโครงการนี้เป็นไปตามที่พ่อคาดไว้ มันอาจจะเป็นคู่แข่งโดยตรงกับโครงการที่เรากำลังจะเปิดตัว" ท่านประธานชัยวัฒน์อธิบาย "พ่ออยากให้ลูกไปสืบข้อมูลมาให้พ่อให้ได้" อรุณรัศมีพยักหน้ารับอย่างช้าๆ "ค่ะพ่อ หนูจะทำ" เธอตอบ แต่ในแววตาฉายประกายท้าทาย "หนูจะไปทำให้พวกอัคราวิทย์รู้ว่าตระกูลเวชกุลไม่เคยยอมใคร" "ดีมาก" ท่านประธานชัยวัฒน์กล่าว "แต่จำไว้นะ พ่อไม่อยากให้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้น" "หนูรู้ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "หนูจะทำตัวเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง" ขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์อัคราวิทย์ ภาคินกำลังนั่งอยู่กับ "บิดา" ของเขา "ท่านอัครเดช" ผู้เป็นเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของประเทศ "ภาคิน พ่ออยากจะคุยเรื่องโครงการใหม่ของเรา" ท่านอัครเดชกล่าว พลางวางแก้วบรั่นดีลงบนโต๊ะ "พ่อได้ข่าวว่าตระกูลเวชกุลกำลังจะเปิดตัวโครงการใหญ่เหมือนกัน" ภาคินพยักหน้า "ผมทราบครับท่านพ่อ" "เราต้องไม่ยอมให้พวกเขาได้เปรียบ" ท่านอัครเดชพูดเสียงเข้ม "โครงการของเราจะต้องใหญ่กว่า เร็วกว่า และดีกว่าของพวกเขา" "ผมเห็นด้วยครับท่านพ่อ" ภาคินตอบ "ผมได้เตรียมแผนเบื้องต้นไว้แล้ว" "ดีมาก" ท่านอัครเดชเอ่ย "แล้วเรื่องผู้หญิงคนนั้นล่ะ" เขาถาม พลางเหลือบมองภาคิน "พ่อเห็นเธอพูดคุยกับลูกอย่างถูกคอ" ภาคินชะงักไปเล็กน้อย "ท่านแม่หมายถึงใครครับ" เขาแสร้งถาม "อย่าทำเป็นไม่รู้" ท่านอัครเดชดุ "พ่อหมายถึงลูกสาวของชัยวัฒน์" "อรุณรัศมีเหรอครับ" ภาคินถาม "ผมก็แค่คุยตามมารยาทน่ะครับ" เขาโกหก "ดีแล้ว" ท่านอัครเดชกล่าว "ลูกจำเอาไว้ว่าตระกูลเวชกุลเป็นศัตรูของเรา เราไม่มีวันญาติดีกับพวกเขาได้" "ผมเข้าใจครับท่านพ่อ" ภาคินตอบ แต่ในใจกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ขัดแย้งกับคำพูดของบิดา ในขณะเดียวกัน ลมหนาวก็กำลังเดินอยู่ในสวนหลังบ้าน เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดดูรูปถ่ายใบหนึ่งในนั้น รูปของเธอและภาคินที่ถ่ายกันเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ทั้งสองยังเป็นเด็ก ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส "ทำไมใจเราถึงเต้นแรงทุกครั้งที่เจอเขา" ลมหนาวพึมพำกับตัวเอง "ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้" เธอถอนหายใจยาว "ถ้าแม่รู้ว่าเราคิดแบบนี้กับลูกชายของอัคราวิทย์ แม่คงจะเสียใจมากแน่ๆ" เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง ลมหนาวรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า "ใครคะ" "ฉันเอง ลมหนาว" เสียงคุณหญิงมณฑาดังขึ้น "ออกมาเดินเล่นคนเดียวหรือจ๊ะ" "ค่ะท่านแม่" ลมหนาวตอบ พลางหันไปยิ้มให้มารดา "อากาศข้างนอกดีค่ะ" "ดีจริงๆ" คุณหญิงมณฑากล่าว พลางเดินเข้ามาใกล้ "แต่ลูกดูเหมือนจะมีเรื่องไม่สบายใจนะ" ลมหนาวเงียบไปครู่หนึ่ง "เปล่าหรอกค่ะ" เธอตอบ "แค่คิดถึงเรื่องเก่าๆ" "เรื่องภาคินน่ะหรือ" คุณหญิงมณฑาถาม พลางจับมือของลูกสาวเบาๆ "ลูกรู้ใช่ไหมว่าความสัมพันธ์ของเรากับตระกูลอัคราวิทย์เป็นยังไง" ลมหนาวพยักหน้า "หนูรู้ค่ะ" "พ่อของเขาเป็นคนใจร้อนและเกลียดชังตระกูลเรามาก" คุณหญิงมณฑากล่าว "ถ้าท่านรู้ว่าลูกกับภาคินสนิทกัน ท่านคงไม่ยอมแน่" "แล้วเราจะทำยังไงดีคะ" ลมหนาวถามอย่างกังวล "เราต้องระมัดระวังให้มากขึ้น" คุณหญิงมณฑากล่าว "เราต้องไม่ให้ใครรู้เรื่องของเรา" ลมหนาวมองหน้ามารดาด้วยความรู้สึกผิด "แต่ถ้าภาคินรู้ว่าเราหลอกเขา..." "เขาจะเข้าใจเองแหละ" คุณหญิงมณฑาพูด พลางยิ้มบางๆ "เมื่อถึงเวลาอันสมควร" ลมหนาวไม่แน่ใจว่าคำพูดของมารดาจะทำให้เธอสบายใจขึ้นได้หรือไม่ แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องทำตามที่มารดาแนะนำ