สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย เสียงฟ้าร้องคำรามเป็นระยะๆ ยิ่งเพิ่มความวังเวงให้กับกระท่อมกลางป่าแห่งนี้ พิมพ์มาดานั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวเก่า จ้องมองเปลวไฟที่เต้นระบำอยู่ในเตาผิง ดวงตาฉายแววครุ่นคิด เธอพยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมา หากแต่ความรู้สึกที่ปะทุอยู่ในอกนั้นยากเกินกว่าจะเก็บงำไว้ได้ “ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ความทรงจำเกี่ยวกับอดีตของคีรินผุดขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย ดวงตาที่สะท้อนความเจ็บปวด มันยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ไม่หาย คีรินก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นอย่างเงียบเชียบ เขาเห็นพิมพ์มาดานั่งอยู่ท่ามกลางความมืด มีเพียงแสงสีส้มสลัวจากเตาผิงที่สาดส่อง ใบหน้าของเธอซึมเซาผิดปกติ เขาเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ “พิมพ์ มาแล้วเหรอ” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม พลางมองสำรวจใบหน้าของเธอ “ดูไม่ค่อยสบายเลยนะ” พิมพ์มาดาหันมามองเขา รอยยิ้มบางๆ ที่ประดับอยู่บนใบหน้าดูฝืนใจ “เปล่าค่ะ แค่นั่งคิดอะไรเพลินๆ” “คิดเรื่องอะไรอยู่” คีรินถามต่อ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นเล็กน้อย สังเกตเห็นรอยแดงรอบดวงตาของเธอ “ก็เรื่อง… เรื่องที่พี่เคยเล่าให้ฟังน่ะค่ะ” เธออึกอักเล็กน้อย “เรื่องคนรักเก่าของพี่” คีรินเงียบไปชั่วครู่ สายตาของเขาทอดมองไปยังเปลวไฟในเตาผิง “ทำไมถึงนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมาล่ะ” “ก็… เมื่อคืนพี่ดูเศร้าๆ ค่ะ พิมพ์แค่เป็นห่วง” เธอเลือกที่จะไม่พูดถึงความฝันที่รบกวนจิตใจเธอเมื่อคืนนี้ ภาพความทรงจำที่คีรินเล่าให้ฟังมันชัดเจนราวกับเธอได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ “พิมพ์อยากรู้ว่า… พี่กับเขาเป็นยังไงกัน” คีรินถอนหายใจแผ่วเบา “มันเป็นอดีตที่เจ็บปวดนะพิมพ์” “แต่พิมพ์อยากเข้าใจพี่มากกว่านี้ค่ะ” เธอเอ่ยเสียงจริงจัง “พิมพ์รู้สึกว่า… เราใกล้ชิดกันมากขึ้นทุกวัน พี่ก็เหมือนกันใช่ไหมคะ” เขาหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ “ใช่ พิมพ์” เขาตอบรับเสียงเบา “พี่ก็รู้สึกแบบนั้น” “แล้วทำไมพี่ถึงยังเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวคะ” เธอถามอย่างตรงไปตรงมา “พี่น่าจะเล่าให้พิมพ์ฟังให้หมดนะคะ” “บางเรื่อง… มันยากที่จะเล่าออกมานะพิมพ์” คีรินกล่าว “มันเป็นบาดแผลที่พี่พยายามจะลืม” “แต่การเก็บมันไว้คนเดียวมันอาจจะยิ่งทำให้เจ็บปวดกว่านะคะ” พิมพ์มาดาสอดมือเข้าไปกุมมือของคีรินไว้หลวมๆ “พี่คีรินคะ… บางทีการแบ่งปันความเจ็บปวด มันอาจจะทำให้มันเบาลงก็ได้นะคะ” คีรินมองมือของเธอที่ประสานกับมือเขา แววตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย “พิมพ์… ขอบคุณนะ” “ไม่ต้องขอบคุณค่ะ” เธอตอบยิ้มๆ “พิมพ์เป็นห่วงพี่จริงๆ” บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดลง มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงตกกระทบหลังคาและเสียงเตาผิงที่ดังเป็นจังหวะ คีรินบีบมือเธอเบาๆ เป็นการตอบรับ “เรื่องมันนานมาแล้ว… ตอนที่พี่ยังเรียนมหาวิทยาลัย พี่มีคนรักคนหนึ่ง ชื่อว่า… น้ำ” เขาหยุดชะงัก ราวกับกำลังรวบรวมสติ “เราคบกันมานานมาก ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม เราวางแผนอนาคตร่วมกันไว้เยอะแยะมากมาย พี่รักน้ำมาก… รักจนคิดว่าจะไม่รักใครได้อีกแล้ว” พิมพ์มาดานั่งฟังอย่างตั้งใจ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงของเขา “แต่แล้ว… วันหนึ่ง น้ำก็บอกเลิกพี่ไป” คีรินเล่าต่อ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ “เธอให้เหตุผลว่า… เธอเจอคนที่ดีกว่า มีอนาคตที่ดีกว่าพี่” “พี่… พี่เสียใจมากค่ะพิมพ์” เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ น้ำตาคลอหน่วย “พี่พยายามจะรั้งเธอไว้ แต่เธอไม่ยอมฟังเลย เธอไปจริงๆ… ทิ้งพี่ไว้กับความว่างเปล่า” “หลังจากนั้น… พี่ก็จมอยู่กับความเศร้าเป็นเวลานานมาก” คีรินกล่าวต่อ “พี่ไม่ไว้ใจใครอีกเลย… ไม่กล้าที่จะเปิดใจให้ใครเข้ามา” “แล้วพี่มาเจอพิมพ์ได้ยังไงคะ” เธอถามเบาๆ “บังเอิญน่ะ” เขาตอบ “ตอนที่พี่กำลังจะขายกระท่อมนี้ทิ้ง เพราะพี่ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป… ไม่อยากเจออะไรที่ทำให้นึกถึงน้ำ” “พี่คิดว่าถ้าพี่ไปอยู่ที่อื่น พี่จะลืมทุกอย่างได้” คีรินกล่าว “แต่แล้ว… พิมพ์ก็เข้ามา พี่เช่ากระท่อมของพี่ไป” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองสำรวจใบหน้าของพิมพ์มาดา “ตอนแรก พี่ก็คิดว่าพี่จะทำตัวห่างเหินกับพิมพ์นะ… ไม่ให้สนิทสนมกันเกินไป เพราะพี่กลัว… กลัวจะกลับไปเจ็บปวดอีกครั้ง” “แต่… พิมพ์ทำให้พี่เปลี่ยนใจ” คีรินเอ่ยเสียงนุ่ม “รอยยิ้มของพิมพ์… ความสดใสของพิมพ์… มันทำให้พี่รู้สึกดีขึ้น” “พิมพ์… ทำให้พี่ได้กลับมามองโลกในแง่ดีอีกครั้ง” เขากล่าว “ทำให้พี่ได้เรียนรู้ที่จะรักอีกครั้ง” พิมพ์มาดารู้สึกตื้นตันใจ “พี่คีรินคะ… พี่ไม่ต้องกลัวแล้วนะคะ” “พิมพ์อยู่ตรงนี้แล้ว” เธอเอ่ยเสียงหนักแน่น “พิมพ์จะไม่ไปไหน” คีรินยิ้มบางๆ “ขอบคุณนะพิมพ์… ที่เข้าใจพี่” “แล้ว… น้ำเป็นไงบ้างคะตอนนี้” เธอถามอย่างสงสัย คีรินส่ายหน้า “พี่ไม่เคยเจอเธออีกเลย… ตั้งแต่วันนั้น” “บางที… เธออาจจะมีชีวิตที่ดีแล้วก็ได้” เขาพูดต่อ “พี่ก็ขอให้เธอมีความสุข” “แล้ว… พี่คีรินเคยเจอใครอีกไหมคะ” เธอถามต่อ “ไม่มีนะพิมพ์” คีรินตอบ “พิมพ์เป็นคนแรก… ที่ทำให้พี่อยากจะเปิดใจอีกครั้ง” พิมพ์มาดาซบหน้าลงบนไหล่ของคีริน “พิมพ์ก็เหมือนกันค่ะ” “ก่อนหน้าที่จะมาที่นี่… พิมพ์ก็เคยมีความสัมพันธ์ที่… ไม่ค่อยดีนัก” เธอเล่าต่อ “มันทำให้พิมพ์รู้สึก… ไม่เชื่อใจใคร” “แต่พี่คีริน… พี่ทำให้พิมพ์รู้สึกปลอดภัย” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา “ทำให้พิมพ์รู้สึกว่า… พี่เป็นที่พึ่งได้” คีรินสวมกอดเธอเบาๆ “เรา… มาค่อยๆ สร้างความทรงจำที่ดีร่วมกันนะพิมพ์” “ค่ะ” เธอตอบรับอย่างมีความสุข เสียงฝนยังคงพรำอยู่ภายนอก แต่ภายในกระท่อม กลับอบอุ่นไปด้วยความเข้าใจและความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ค่ำคืนนี้… ดูเหมือนว่าสายฝนจะไม่ได้นำพามาเพียงความหนาวเย็น แต่ยังนำพามาซึ่งการเยียวยาบาดแผลในอดีต และเปิดทางให้หัวใจสองดวงได้ใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น