แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมายังกระท่อมหลังเล็ก พิมพ์มาดากำลังนั่งอยู่หน้าเตาผิงที่ก่อขึ้นใหม่ เธอกำลังใช้เวลาว่างในการอ่านหนังสือเล่มโปรดที่เธอเพิ่งค้นพบในห้องสมุดเล็กๆ ของคีริน บรรยากาศภายในกระท่อมอบอุ่นและสงบสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หลังจากที่เธอและคีรินได้เปิดใจคุยกันอย่างหมดเปลือก คีรินเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น พร้อมกับถ้วยกาแฟร้อนในมือ เขามองพิมพ์มาดาที่กำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือ ใบหน้าของเธอฉายแววสบายใจ เขาเดินเข้าไปหาเธอ แล้ววางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะข้างๆ “อ่านอะไรอยู่เหรอ” เขาถาม พลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นมองเขา พร้อมกับรอยยิ้ม “นี่ค่ะ… เป็นหนังสือเก่าๆ ที่พี่คีรินสะสมไว้ พิมพ์ชอบมากเลยค่ะ” “มีเรื่องราวดีๆ เยอะเลย” เธอเสริม คีรินยิ้ม “นั่นเป็นหนังสือที่พ่อพี่เคยอ่านให้ฟังตอนเด็กๆ” “จริงเหรอคะ” พิมพ์มาดาตาโต “พิมพ์ชอบมากๆ เลยค่ะ” “พี่ดีใจที่พิมพ์ชอบ” คีรินกล่าว “ถ้าพิมพ์อยากอ่านเล่มไหนอีก บอกพี่ได้นะ” “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบรับ “แล้ว… วันนี้พี่คีรินจะทำอะไรคะ” “พี่ว่าจะไปสำรวจสวนหลังบ้านหน่อย” คีรินตอบ “มีผลไม้บางอย่างที่พี่อยากจะลองปลูกเพิ่ม” “ให้พิมพ์ไปด้วยได้ไหมคะ” เธอเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น “พิมพ์อยากช่วยพี่ทำสวนค่ะ” “แน่นอน” คีรินตอบรับ “ไปสิ” ทั้งสองคนเดินออกไปที่สวนหลังบ้าน แสงแดดยามบ่ายยังคงอบอุ่น แต่ก็มีสายลมเย็นๆ พัดมาเป็นระยะๆ กลิ่นดินและดอกไม้ลอยมาแตะจมูก ทำให้รู้สึกสดชื่น “ที่นี่… อากาศดีจังเลยค่ะ” พิมพ์มาดาเอ่ยชม “เหมาะแก่การพักผ่อนมากๆ” “ใช่” คีรินเห็นด้วย “พี่ชอบที่นี่มาก” พวกเขาเริ่มลงมือทำสวน พิมพ์มาดาช่วยคีรินพรวนดิน และปลูกต้นไม้บางชนิดที่เขาเตรียมไว้ แม้ว่าเธอจะไม่มีประสบการณ์ในการทำสวนมากนัก แต่เธอก็ตั้งใจทำอย่างเต็มที่ “พี่คีรินคะ” พิมพ์มาดาเอ่ยถาม ขณะที่กำลังปลูกต้นสตรอว์เบอร์รี่ “พี่เคยมาทำสวนแบบนี้กับน้ำหรือเปล่าคะ” คีรินหยุดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “ไม่เคยนะ… น้ำไม่ค่อยชอบทำงานหนัก” “อ๋อ… ค่ะ” พิมพ์มาดาตอบรับ “แต่พี่ก็เคยคิดนะ… ว่าอยากจะทำสวนกับใครสักคนที่เรา… รัก” คีรินกล่าวต่อ “อยากมีบ้านเล็กๆ ที่มีสวนสวยๆ แล้วก็… มีครอบครัวที่อบอุ่น” พิมพ์มาดายิ้ม “แล้วตอนนี้… พี่ก็ได้แล้วนะคะ” คีรินหันมามองเธอด้วยสายตาอบอุ่น “ใช่… พี่ได้แล้ว” เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปลูบแก้มของเธอเบาๆ “ขอบคุณนะพิมพ์… ที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตพี่” “พิมพ์ก็ขอบคุณพี่คีรินเหมือนกันค่ะ” เธอตอบ “ที่ทำให้พิมพ์ได้รู้ว่า… ความรักเป็นยังไง” ทั้งสองคนทำงานในสวนต่อไปจนกระทั่งตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู สวยงามราวกับภาพวาด “เย็นแล้ว… กลับเข้าบ้านกันเถอะ” คีรินกล่าว “ค่ะ” พิมพ์มาดาตอบรับ ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินกลับเข้าบ้าน พิมพ์มาดาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้พุ่มไม้ใบหนา “นั่นอะไรคะ” เธอชี้ชวนให้คีรินดู คีรินเดินเข้าไปดูอย่างใกล้ชิด ก่อนจะก้มลงไปหยิบมันขึ้นมา “นี่มัน… กล่องเครื่องประดับนี่” เขาเปิดกล่องออก ข้างในมีสร้อยคอเงินสลักชื่อ “น้ำ” และแหวนเพชรเม็ดเล็กๆ ที่ส่องประกาย “นี่มัน… ของของน้ำนี่” คีรินกล่าวด้วยน้ำเสียงตกใจ “พี่เคยทำหายไป… ตอนที่เราทะเลาะกันครั้งสุดท้าย” เขาเล่าต่อ “พี่พยายามตามหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ” “พี่คิดว่า… มันคงจะหายไปตลอดกาลแล้ว” คีรินกล่าว พิมพ์มาดาเห็นสีหน้าของคีรินที่เต็มไปด้วยความสับสน “พี่คีรินคะ…” “ไม่เป็นไรนะคะ” เธอเอ่ยปลอบ “มันเป็นอดีตไปแล้ว” “แต่… มันก็เป็นของสำคัญของน้ำนี่” คีรินกล่าว “พี่ควรจะเก็บมันไว้… หรือเอาไปคืนให้เขา” “พี่คีรินคะ” พิมพ์มาดาจับมือของเขาไว้ “พี่จะทำอะไรก็ตามที่พี่คิดว่าดีที่สุดนะคะ” “พิมพ์เชื่อใจพี่” เธอพูดต่อ “ไม่ว่าพี่จะตัดสินใจยังไง… พิมพ์ก็อยู่ข้างๆ พี่เสมอ” คีรินมองพิมพ์มาดา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณนะพิมพ์” เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง “บางที… สายลมก็พัดพาความทรงจำที่หลงลืมกลับมาให้เรา” “แต่… ก็พัดพาความสุขใหม่ๆ เข้ามาด้วยเช่นกัน” คีรินกล่าว พร้อมกับหันไปยิ้มให้พิมพ์มาดา “เรา… จะไม่ปล่อยให้สิ่งใดมาทำลายความสุขของเรานะ” เขาพูด “ค่ะ” พิมพ์มาดาตอบรับ “เราจะสร้างความสุขของเราเอง” ทั้งสองคนเดินกลับเข้ากระท่อม ทิ้งกล่องเครื่องประดับที่มีความทรงจำอันแสนเศร้าไว้เบื้องหลัง แต่สิ่งสำคัญกว่านั้นคือ… พวกเขามีความทรงจำใหม่ๆ ที่สวยงามกว่า รอคอยให้เติมเต็มอยู่ข้างหน้า ค่ำคืนนั้น พิมพ์มาดานอนหลับไปอย่างมีความสุข โดยมีคีรินกอดเธอไว้แนบแน่น เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขาเป็นเหมือนเพลงกล่อมที่ทำให้เธอหลับฝันดี เปลวไฟในเตาผิงยังคงลุกโชน ให้ความอบอุ่นแก่กระท่อมหลังเล็ก และหัวใจสองดวงที่ผูกพันกันอย่างมั่นคง.