แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านม่านโปร่งบางเข้ามาในห้องนอนของกระท่อม ทำให้พิมพ์มาดารู้สึกตัวตื่นขึ้น เธอพลิกตัวมองไปรอบๆ ห้องนอนที่คุ้นเคย แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ภาพวาดของพ่อคีรินที่ซ่อนเงาของผู้หญิงคล้ายมารดาของเธอ และความรู้สึกที่คีรินมีให้เธอ...ทุกอย่างยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นสวนดอกไม้เล็กๆ ที่เคยเป็นที่โปรดปรานของพ่อคีริน ดอกไม้หลากสีสันกำลังเบ่งบานสะพรั่ง ท่ามกลางสายลมที่พัดเอื่อยๆ ชวนให้นึกถึงความทรงจำดีๆ ในอดีต คีรินก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆ เขาเห็นพิมพ์มาดากำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง จึงเดินเข้าไปหา "อรุณสวัสดิ์ครับ" พิมพ์มาดาหันมามองเขา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" "คิดอะไรอยู่ครับ" คีรินถาม เขานั่งลงข้างๆ เธอ "ดูเหม่อเชียว" "ก็คิดถึงเรื่องเมื่อวานน่ะค่ะ" พิมพ์มาดาตอบ "เรื่องภาพวาด เรื่องแม่ของฉัน...แล้วก็เรื่องคุณ" คีรินมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "เรื่องผม" เขาทวนคำ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลง "เป็นเรื่องที่น่ายินดี หรือเป็นเรื่องที่ทำให้คุณกังวลใจครับ" พิมพ์มาดาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "เป็นเรื่องที่ทำให้น้ำตาฉันไหลได้ค่ะ" คีรินเอื้อมมือไปจับมือของเธอไว้เบาๆ "ผมก็เหมือนกัน" เขาสารภาพ "ตั้งแต่ได้รู้จักคุณ ผมก็รู้สึกว่าชีวิตผมมันมีความหมายมากขึ้น" พิมพ์มาดามองมือของเขาที่กุมมือเธอไว้อย่างอบอุ่น เธอรู้สึกได้ถึงความห่วงใยและความรู้สึกที่จริงใจที่ส่งผ่านมา "ฉันก็รู้สึกแบบนั้นค่ะ" "พิมพ์มาดา" คีรินเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาจริงจังขึ้น "ผมรู้ว่าเราเพิ่งจะเจอกันไม่นาน แต่ผมรู้สึก...ผมรู้สึกว่าผมรักคุณ" คำสารภาพรักของคีรินทำให้พิมพ์มาดาชะงักไป เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะพูดออกมาในเวลานี้ แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอก็เห็นความจริงใจที่ฉายชัดอยู่เต็มเปี่ยม "คีริน..." เธอเรียกชื่อเขา น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ฉัน...ฉันก็รักคุณ" ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น คีรินค่อยๆ ดึงพิมพ์มาดาเข้ามาใกล้ เขาประคองใบหน้าของเธอไว้ สัมผัสแผ่วเบาด้วยนิ้วหัวแม่มือ ก่อนจะโน้มตัวลงจุมพิตเธออย่างอ่อนโยน จุมพิตนั้นหวานล้ำ เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน มันเหมือนเป็นการยืนยันความรักที่มีให้กัน การประทับตราความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ท่ามกลางธรรมชาติอันเงียบสงบ หลังจากจุมพิต คีรินผละออกเล็กน้อย เขามองพิมพ์มาดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก "ผมดีใจเหลือเกินที่ได้พบคุณ" "ฉันก็ดีใจค่ะ" พิมพ์มาดาตอบ เสียงของเธอสั่นเครือด้วยอารมณ์ "ต่อไปนี้ เราจะเผชิญหน้ากับทุกอย่างไปด้วยกันนะ" คีรินพูด "ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร เราจะหาคำตอบไปด้วยกัน" "ค่ะ" พิมพ์มาดายิ้มรับ เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจและมั่นคงในความสัมพันธ์ของพวกเขา ทั้งสองคนกอดกันแน่น ปล่อยให้ความรักและความเข้าใจโอบล้อมพวกเขาไว้ สวนดอกไม้ด้านนอกยังคงส่งกลิ่นหอมอบอวล เป็นพยานรักที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นอย่างแท้จริง หลังจากนั้น พวกเขาก็เดินลงไปที่สวนดอกไม้ด้วยกัน คีรินจับมือพิมพ์มาดาเดินไปตามทางเดินเล็กๆ ที่ปูด้วยหิน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความสุขและความสงบ "นี่คือสวนที่พ่อผมชอบมานั่งอยู่บ่อยๆ" คีรินบอก "ท่านจะมานั่งวาดรูปที่นี่ หรือไม่ก็แค่นั่งมองดอกไม้" พิมพ์มาดาก้มมองดอกไม้เหล่านั้นอย่างพิจารณา "สวยจังค่ะ" "ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่ง..." คีรินหยุดไปครู่หนึ่ง นึกย้อนความทรงจำ "พ่อเคยให้ดอกไม้ผมดอกหนึ่ง แล้วบอกว่า 'ดอกไม้นี้มีความหมายพิเศษนะ' แต่ผมก็ไม่เคยเข้าใจความหมายนั้นเลย" "ดอกอะไรเหรอคะ" พิมพ์มาดาถาม "ผมจำชื่อไม่ได้ครับ" คีรินตอบ "แต่มันเป็นดอกไม้สีม่วงอ่อนๆ ที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ" พิมพ์มาดาพยักหน้า "ฉันเคยเห็นแม่ปลูกดอกไม้ลักษณะนั้นค่ะ...ถ้าฉันจำไม่ผิด มันน่าจะเป็นดอกลาเวนเดอร์" "ลาเวนเดอร์" คีรินทวนคำ "ใช่ครับ...น่าจะเป็นดอกลาเวนเดอร์" ความทรงจำเล็กๆ น้อยๆ ที่เชื่อมโยงพ่อของคีรินและแม่ของพิมพ์มาดา ทำให้ทั้งคู่รู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้น "เราไปที่บ้านเก่าของคุณกันเถอะ" คีรินพูด "เราจะไปหาคำตอบกัน" "ค่ะ" พิมพ์มาดายิ้มให้เขา ความกังวลใจในเรื่องภาพวาดและอดีตของพ่อแม่ยังคงอยู่ แต่ตอนนี้เธอมีคีรินอยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น คีรินจุมพิตหน้าผากของพิมพ์มาดาเบาๆ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" ทั้งสองคนพากันเดินไปขึ้นรถ เพื่อเตรียมตัวเดินทางไปยังบ้านเก่าของพิมพ์มาดา การผจญภัยเพื่อค้นหาความจริงครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางความรักที่เพิ่งจะเบ่งบาน