แก้วตากลั้นน้ำตาไว้สุดกำลังเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูเบาๆ ที่ดังขึ้น เธอรู้ดีว่าใครกำลังยืนอยู่อีกฟากของบานประตู อาภา... คนที่ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว คนที่ทำให้เธอสับสน และคนที่ทำให้เธอเจ็บปวดที่สุดในตอนนี้ เธอใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เดินไปที่ประตูและเปิดมันออก ร่างสูงโปร่งของอาภาปรากฏขึ้น สายตาของเขากวาดมองใบหน้าซีดเผือดและดวงตาแดงก่ำของเธอ ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา "แก้วตา... พี่มาหา" "คุณอาภา" เสียงของเธอแหบพร่าราวกับไม่ได้ใช้งานมานาน "มีอะไรหรือเปล่าคะ" อาภามองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างอ่อนโยน "พี่อยากคุยกับเรา" "ตอนนี้... หนูคงคุยกับใครไม่ได้ค่ะ" แก้วตาพยายามจะปิดประตู แต่ก็ถูกมือของอาภาประคองไว้เสียก่อน "พี่ขอโทษนะ... พี่รู้ว่าเรารู้สึกไม่ดี" "คุณอาภาก็รู้... แล้วทำไมคุณอาภาถึงทำแบบนั้นล่ะคะ" น้ำเสียงของแก้วตาเริ่มสั่นเครือ เธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไป "หนู... หนูไม่เข้าใจ" "พี่รู้ว่ามันยาก" อาภาถอนหายใจอีกครั้ง "แต่พี่อยากให้เราฟังพี่ก่อนนะ" แก้วตาเม้มปากแน่น เธออยากจะวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด อยากจะซ่อนตัวอยู่ในที่ที่ไม่มีใครสามารถตามหาเธอเจอ แต่เมื่อได้สบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจของอาภา เธอก็รู้ว่าเธอไม่สามารถหนีความจริงไปได้อีกต่อไป "เข้ามาข้างในก่อนนะคะ" แก้วตาผายมือเชิญเขาเข้ามาในห้องอย่างจำใจ เธอเดินนำเขาเข้าไปนั่งที่โซฟาในห้องรับแขก บรรยากาศภายในบ้านสวนดอกไม้แห่งนี้ที่เคยอบอุ่นและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความเงียบงันและความอึดอัดที่มองไม่เห็น "พี่ขอโทษนะแก้วตา" อาภาเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "พี่รู้ว่าสิ่งที่พี่พูดออกไปมันทำให้เราเสียใจ" "เสียใจอย่างเดียวคงไม่พอค่ะ คุณอาภา" แก้วตาหันไปมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ "คุณอาภาทำให้หนูสับสน คุณอาภาทำให้หนูเจ็บปวด" "พี่รู้... พี่รู้จริงๆ" อาภาเอื้อมมือจะมาสัมผัสแขนของเธอ แต่ก็ชะงักไปเมื่อเห็นแววตาหวาดระแวงของเธอ "พี่ไม่เคยคิดจะทำร้ายเราเลยนะ" "แล้วเรื่องเมื่อคืนล่ะคะ" แก้วตาถามเสียงเย็น "ที่คุณอาภากอดหนู... แล้วบอกว่ารักหนู... ทั้งๆ ที่คุณอาภาก็มีความรู้สึกแบบนี้กับ... คุณเจน" คำว่า "คุณเจน" หลุดออกจากปากแก้วตา ราวกับมีดที่กรีดลึกลงไปในใจของอาภา เขานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ ก้มหน้าลงมองมือตัวเอง "พี่... พี่อธิบายไม่ได้" อาภาพึมพำ "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนกว่าที่แก้วตาคิด" "ซับซ้อนยังไงคะ" แก้วตาถามเสียงดังขึ้น "คุณเจนเป็นคนที่คุณอาภารักมากที่สุดไม่ใช่เหรอคะ แล้วทำไมคุณอาภาถึงมาพูดกับหนูแบบนี้" "เจน... เขาไม่เคยรักพี่เลยแก้วตา" จู่ๆ อาภาก็เงยหน้าขึ้นมามองเธอ ดวงตาของเขามีแววเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "เขาแค่เห็นพี่เป็นเครื่องมือ" แก้วตาอึ้งไปกับคำพูดของอาภา เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าความสัมพันธ์ระหว่างอาภากับเจนจะเป็นแบบนี้ "คุณอาภาหมายความว่ายังไงคะ" "พี่เคย... เคยรักเจนมาก" อาภาเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "พี่ทุ่มเททุกอย่างให้เขา หวังว่าวันหนึ่งเขาจะรักพี่ตอบ แต่สุดท้าย... พี่ก็รู้ว่าเขาแค่ใช้ประโยชน์จากพี่ เขาแค่ต้องการทุกอย่างที่เป็นของพี่" น้ำตาเริ่มไหลรินลงมาบนแก้มของแก้วตา เธอไม่รู้จะทำอย่างไรกับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา ไม่ว่าจะโกรธ น้อยใจ หรือสงสาร อาภา เธอก็รู้สึกสับสนไปหมด "แล้ว... แล้วเรื่องที่คุณอาภาสารภาพรักกับหนูล่ะคะ" "พี่... พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" อาภาส่ายหน้าช้าๆ "วันที่พี่เห็นเรามีความสุขกับท้องฟ้ากับดวงดาว พี่ก็รู้สึกดี... พี่รู้สึกอยากอยู่ใกล้ๆ เรา อยากดูแลเรา แต่พอมาคิดถึงเจน... พี่ก็ยิ่งสับสน" "คุณอาภากำลังจะบอกว่า... หนูเป็นแค่ทางเลือกของความเหงาหรือเปล่าคะ" แก้วตาถามเสียงสั่นเครือ "เป็นแค่ใครสักคนที่คุณอาภาเอาไว้พักพิงตอนที่ผิดหวังจากคุณเจน" "ไม่ใช่แบบนั้นนะแก้วตา!" อาภาเผลอพูดเสียงดัง "พี่... พี่รักเรานะ" คำว่า "รัก" ที่หลุดออกมาจากปากอาภา ทำให้แก้วตาแทบจะหยุดหายใจ เธอจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่ตีกันไปมา "แต่... คุณเจน" "เจน... เขาจากไปแล้ว" อาภาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบขึ้น "เขาไปแล้วจริงๆ... ไปตลอดกาล" แก้วตาเบิกตากว้าง "ไป... ไปไหนคะ" "เขา... เขาเสียชีวิตแล้ว" อาภาเอ่ยคำสุดท้ายออกมาอย่างแผ่วเบา "อุบัติเหตุ... เมื่อไม่กี่วันก่อน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แก้วตาไม่สามารถประมวลผลข้อมูลที่ได้รับได้ เธอรู้เพียงแต่ว่าโลกทั้งใบของเธอเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ อาภา... คนที่เธอคิดว่าเขากำลังจะมีอนาคตกับผู้หญิงอีกคน กลับต้องเผชิญกับความสูญเสียครั้งใหญ่ "หนู... หนูเสียใจด้วยนะคะ คุณอาภา" แก้วตาพูดเสียงแผ่วเบา เธอไม่รู้จะปลอบประโลมเขาอย่างไรดี "หนูไม่รู้เรื่องนี้เลย" "พี่... พี่ก็อยากจะบอกเรานะ" อาภาถอนหายใจยาว "แต่พี่ไม่รู้ว่าจะบอกยังไง พี่กลัวว่าเราจะเข้าใจผิด" "หนูเข้าใจค่ะ" แก้วตาพยักหน้าช้าๆ "หนูเข้าใจแล้ว... คุณอาภาคงเสียใจมาก" "ใช่" อาภาตอบรับ "พี่เสียใจมาก... พี่ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตพี่จะต้องมาเจออะไรแบบนี้" แก้วตาเหลือบมองอาภาอีกครั้ง เขามีใบหน้าที่ดูอ่อนล้ากว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและโดดเดี่ยว เธอเริ่มรู้สึกสงสารเขาอย่างจับใจ "คุณอาภา... ทานอะไรหน่อยไหมคะ" แก้วตาเสนอ "หนูจะไปเตรียมให้" "ไม่เป็นไรหรอก" อาภาส่ายหน้า "พี่แค่อยากจะมาอธิบายให้เราฟัง" "หนู... หนูรู้แล้วค่ะ" แก้วตาพยักหน้า "คุณอาภา... กลับไปพักผ่อนเถอะนะคะ" อาภามองเธอด้วยความลังเล "เรา... เราจะโอเคใช่ไหม" "ค่ะ" แก้วตาพยายามยิ้มให้เขา "หนูจะโอเคค่ะ" เมื่ออาภาเดินออกไป แก้วตาก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เธอหลับตาลงแน่น ปล่อยให้น้ำตาที่อัดอั้นไหลออกมาอย่างอิสระ ความสัมพันธ์ของเธอกับอาภา ที่ดูเหมือนจะกำลังจะเบ่งบาน กลับต้องมาเผชิญกับพายุลูกใหญ่ที่คาดไม่ถึง