แสงดาวส่องประกายระยิบระยับบนท้องฟ้ายามค่ำคืน แก้วตานั่งอยู่ริมหน้าต่างห้องนอน จ้องมองออกไปนอกสวนดอกไม้ที่ถูกปกคลุมด้วยแสงจันทร์ ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้มาทั้งวัน ความรู้สึกสับสนและเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่เธออย่างไม่หยุดหย่อน เหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด คำพูดของอาภาที่ว่า “เธอทำให้ฉันเจ็บมามากพอแล้ว!” ยังคงดังก้องอยู่ในหู ราวกับเป็นเสียงตอกย้ำความผิดพลาดที่เธอไม่อาจลบล้างได้ “ฉัน… ฉันควรจะทำอย่างไรดี” แก้วตากระซิบถามตัวเองอย่างอ่อนแรง “ฉันควรจะอยู่ที่นี่ต่อ… หรือควรจะจากไป… ก่อนที่จะสร้างความเจ็บปวดให้กับเธออีก” ทันใดนั้น ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา มนัสวีเดินเข้ามาพร้อมถาดใส่ชาสมุนไพรและคุกกี้ชิ้นเล็กๆ “ยังไม่นอนอีกเหรอ” เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แก้วตาหันไปมอง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “กำลังจะค่ะ” มนัสวียื่นถาดให้ “ดื่มนี่หน่อยนะ จะได้หลับสบายขึ้น” แก้วตารับแก้วชามาถือไว้ ไออุ่นของมันแผ่ซ่านปลอบประโลมมือที่เย็นเฉียบของเธอ “ขอบคุณนะคะ” มนัสวีทรุดตัวลงนั่งบนเตียงข้างๆ แก้วตา “เป็นอะไรมากหรือเปล่า” แก้วตาถอนหายใจยาว “ฉัน… ฉันรู้สึกแย่มากค่ะ” “ฉันรู้” มนัสวีพยักหน้า “คำพูดของอาภาเมื่อช่วงบ่าย… มันคงจะกระทบใจเธอมากสินะ” “ค่ะ” แก้วตากล่าว “ฉันไม่เคยคิดเลยว่า… ฉันจะทำให้เธอรู้สึกแบบนั้นได้” “มันไม่ใช่ความผิดของเธอคนเดียวหรอกนะ” มนัสวีพยายามปลอบ “อาภาเองก็กำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเองมากเหมือนกัน” “แต่… ถ้าเธอเกลียดฉันจริงๆ ล่ะคะ” แก้วตาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ถ้าความรู้สึกของเธอที่มีต่อฉัน… มันเป็นเพียงแค่ความโกรธและความไม่พอใจ… ฉันควรจะอยู่ที่นี่ต่อทำไม” “เธอไม่ได้เกลียดเธอหรอก” มนัสวียืนยัน “แค่… เธอกำลังกลัว” “กลัว?” แก้วตาทวนคำ “กลัวอะไรคะ” “กลัวที่จะเปิดใจอีกครั้ง” มนัสวีอธิบาย “กลัวที่จะเจ็บปวดอีกครั้ง… เหมือนที่เธอเคยเจ็บปวดมาแล้ว” “ฉัน… ฉันเข้าใจความรู้สึกนั้น” แก้วตาพูด “ฉันเองก็กลัวเหมือนกัน” “ใช่” มนัสวียิ้มบางๆ “และบางที… ความกลัวของเราทั้งคู่… มันอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้เราต้องเผชิญหน้ากัน… และเรียนรู้ที่จะก้าวผ่านมันไป” “แต่ฉันไม่รู้ว่าจะก้าวผ่านมันไปได้อย่างไร” แก้วตากล่าว “ทุกครั้งที่ฉันพยายาม… ฉันกลับยิ่งทำให้สถานการณ์มันแย่ลง” “เธอต้องใจเย็นๆ นะ” มนัสวีจับมือแก้วตาไว้ “บางที… การให้เวลา… และการแสดงออกด้วยความจริงใจ… อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด” “ความจริงใจ…” แก้วตาพึมพำ “ฉันพยายามทำเต็มที่แล้วนะคะ… แต่ดูเหมือน… มันจะยังไม่พอ” “มันต้องใช้เวลา” มนัสวีพูด “ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนแบบนี้… มันไม่ใช่เรื่องที่จะเข้าใจได้ในชั่วข้ามคืน” “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะรอได้นานขนาดนั้น” แก้วตากล่าว “ฉันกลัวว่า… ถ้าฉันรอต่อไป… ฉันจะยิ่งจมปลักอยู่กับความผิดหวัง” “แล้วถ้าเธอจากไป… เธอจะมีความสุขเหรอ” มนัสวีถามกลับ “เธอจะแน่ใจได้อย่างไรว่า… การจากไป… จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น” แก้วตาเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบคำถามนั้นอย่างไร การจากไปอาจจะเป็นทางออกที่ง่ายที่สุด… แต่ในขณะเดียวกัน… มันก็เป็นสิ่งที่เธอไม่อยากทำมากที่สุด “ฉัน… ฉันรักคุณอาภา” แก้วตาพูดเสียงเบา “ฉันไม่อยากเสียเธอไป” “ฉันรู้” มนัสวีพยักหน้า “และฉันเชื่อว่า… อาภาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน… แม้ว่าตอนนี้เธอจะยังไม่พร้อมที่จะแสดงออกมา” “แล้วฉันควรจะทำอย่างไร… ให้เธอเปิดใจ” แก้วตาถามอย่างมีความหวัง “ลองคุยกับเธออีกครั้ง” มนัสวีแนะนำ “ไม่ใช่การขอโทษ… แต่เป็นการบอกความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ… บอกว่าเธอพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเธอ… พร้อมที่จะรับฟัง… และพร้อมที่จะให้เวลาเธอ” “แล้วถ้าเธอไม่ต้องการ… ฉันล่ะ” แก้วตาถาม “เราก็ต้องยอมรับ… และให้พื้นที่เธอ” มนัสวีตอบ “แต่เราต้องไม่หยุดพยายาม… จนกว่าจะถึงที่สุด” แก้วตาก้มลงมองแก้วชาในมือ ไออุ่นค่อยๆ จางหายไป เช่นเดียวกับความหวังที่เริ่มริบหรี่ในใจเธอ “ฉัน… ฉันจะลองดู” แก้วตาตัดสินใจ “ฉันจะลองคุยกับคุณอาภาอีกครั้ง” “ดีมาก” มนัสวียิ้ม “ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ” ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศในห้องนอนกลับมาอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย แต่ความรู้สึกไม่สบายใจและความเปราะบางก็ยังคงปกคลุมอยู่ แก้วตาหลับตาลง เธออธิษฐานขอให้ดาวบนท้องฟ้าส่องแสงนำทางเธอ ให้เธอมีกำลังใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริง และให้เธอสามารถเยียวยาบาดแผลในหัวใจของอาภาได้ เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป อาจจะมีอุปสรรคและความเจ็บปวดอีกมากมายรออยู่ แต่เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน… เพื่อความรักที่เธอมีให้กับอาภา ขณะที่แสงดาวสาดส่องเข้ามาในห้อง แก้วตาก็สัมผัสได้ถึงความเข้มแข็งที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นภายในใจเธอ เธอพร้อมแล้ว… ที่จะเผชิญหน้ากับความเปราะบางของหัวใจ และพร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้า… แม้ว่าเส้นทางนั้นจะเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนก็ตาม