เวลาผ่านไปอีกสัปดาห์หนึ่งแล้ว ความตึงเครียดภายในบ้านสวนดอกไม้ 'บุปผาอาภา' ค่อยๆ จางหายไปทีละน้อย แม้ว่าความอึดอัดบางอย่างจะยังคงหลงเหลืออยู่ แต่แก้วตากับอาภาก็เริ่มกลับมาพูดคุยและใช้เวลาร่วมกันได้มากขึ้นกว่าเดิม แก้วตาพยายามทำความเข้าใจกับความเจ็บปวดของอาภา ในขณะที่อาภาก็พยายามที่จะเปิดใจและแสดงความรู้สึกของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา คืนหนึ่ง ขณะที่แก้วตากำลังจัดเตรียมเอกสารเกี่ยวกับดาราศาสตร์อยู่บนโต๊ะทำงานในห้องสมุด เธอก็ได้ยินเสียงอาภาเรียกชื่อเธอจากด้านนอก "แก้วตา... อยู่ไหม" "อยู่ค่ะ คุณอาภา" แก้วตารีบตอบรับ เธอลุกขึ้นไปเปิดประตูให้เขา อาภาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู เขาถือกล้องโทรทรรศน์ขนาดเล็กมาด้วย "พี่... พี่ชวนเราไปดูดาว" แก้วตาอึ้งไปเล็กน้อย เธอดีใจที่อาภาชวนเธอไปทำกิจกรรมที่เธอรักอีกครั้ง "จริงเหรอคะ" "ใช่" อาภายิ้ม "พี่รู้ว่าเราชอบดูดาว พี่เลยคิดว่า... มันอาจจะช่วยให้เราผ่อนคลายได้" "หนู... หนูไปด้วยค่ะ" แก้วตาตอบอย่างกระตือรือร้น ทั้งสองคนช่วยกันขนอุปกรณ์ไปยังลานกว้างกลางแจ้งของสวนดอกไม้ ที่ซึ่งเคยเป็นสถานที่ที่พวกเขาได้มีช่วงเวลาพิเศษร่วมกันในคืนดาวตกครั้งแรก บรรยากาศยามค่ำคืนเต็มไปด้วยความเงียบสงบ มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรขับขานเป็นบทเพลงแห่งรัตติกาล อาภาเริ่มตั้งกล้องโทรทรรศน์อย่างคล่องแคล่ว แก้วตานั่งลงข้างๆ เขารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ "คืนนี้... ดาวศุกร์สว่างมากเลยนะ" อาภาพูดพลางหันไปมองท้องฟ้า "จริงด้วยค่ะ" แก้วตาตอบ "หนูไม่ค่อยได้เห็นดาวศุกร์ชัดขนาดนี้เลย" "พี่... พี่เคยบอกเจนว่า เราจะมาดูดาวศุกร์ด้วยกันที่นี่" อาภาพูดเสียงเบา "เขาเคยบอกว่า ดาวศุกร์เป็นเหมือนความหวัง เป็นเหมือนแสงนำทาง" แก้วตาหันไปมองอาภา เธอเห็นแววตาเศร้าสร้อยของเขา แต่ก็มีความหวังเล็กๆ แฝงอยู่ "บางที... ดาวศุกร์อาจจะเป็นแสงนำทางสำหรับเราสองคนก็ได้นะคะ" แก้วตาพูดอย่างอ่อนโยน อาภาหันมามองเธอ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ "เรา... เราหมายความว่ายังไง" "หนูหมายความว่า... เราอาจจะกำลังจะได้เจอกับสิ่งที่ดีๆ ในอนาคตค่ะ" แก้วตาตอบ "เหมือนกับที่ดาวศุกร์ส่องแสงนำทางในความมืด" อาภาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา "เรา... เราคิดได้เหมือนพี่เลย" ทั้งสองคนเริ่มมองผ่านกล้องโทรทรรศน์ สลับกันไปมา พวกเขาพูดคุยถึงกลุ่มดาวต่างๆ ตำนานพื้นบ้านที่เกี่ยวกับดวงดาว และความฝันที่แต่ละคนมี "พี่... พี่ไม่เคยคิดเลยว่าพี่จะสามารถมีความสุขกับการดูดาวได้อีกครั้ง" อาภาพูด พลางหันมามองแก้วตา "ขอบคุณนะแก้วตา" "หนูต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณอาภาค่ะ" แก้วตาตอบ "ที่ให้โอกาสหนู... และให้โอกาสคุณอาภาเองด้วย" "เรา... เราจะลองเดินหน้าต่อไปด้วยกันนะ" อาภาเอ่ยขึ้น "ถึงแม้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป" "หนูพร้อมค่ะ" แก้วตาตอบอย่างมั่นใจ "หนูจะอยู่ข้างๆ คุณอาภาเสมอ" อาภาค่อยๆ เอื้อมมือมาจับมือของแก้วตาอย่างแผ่วเบา แก้วตารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เธอค่อยๆ บีบมือของเขาตอบ "พี่... พี่อยากจะบอกเราว่า พี่รู้สึกดีกับเรานะ" อาภาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "พี่อาจจะยังไม่พร้อมที่จะบอกว่ารัก... แต่พี่รู้สึกว่าเรา... คือคนที่ใช่" แก้วตาใจเต้นแรง เธอไม่เคยคาดหวังว่าอาภาจะเปิดใจได้เร็วขนาดนี้ "หนูก็รู้สึกดีกับคุณอาภาเหมือนกันค่ะ" "เรา... เราจะลองค่อยๆ เรียนรู้กันไปนะ" อาภาพูด "ค่ะ" แก้วตาพยักหน้า "เราจะค่อยๆ เรียนรู้กันไป" ทั้งสองนั่งมองดวงดาวด้วยกันต่อไปภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ท่ามกลางสวนดอกไม้ที่เงียบสงบ ความสัมพันธ์ของพวกเขาอาจจะยังไม่สมบูรณ์แบบนัก แต่ก็กำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างมั่นคงราวกับต้นกล้าที่กำลังจะเติบโต แก้วตารู้ดีว่าอุปสรรคในใจของอาภายังมีอยู่ แต่เธอก็เชื่อมั่นว่า ความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นนี้ จะเป็นแสงดาวที่ส่องนำทางให้พวกเขาผ่านพ้นทุกสิ่งไปได้ และในที่สุด ความรักของพวกเขาจะเบ่งบานราวกับดอกไม้ในสวนแห่งนี้.