บทสนทนาในเช้าวันนั้น ได้เปิดเผยความลับในใจของอาภาออกมามากยิ่งขึ้น มนัสวีรู้สึกเข้าใจและเห็นใจเขามากขึ้นกว่าเดิม เธอรู้ดีว่าความเจ็บปวดจากอดีตนั้นฝังลึกเพียงใด และการที่เขาเลือกจะเก็บมันไว้กับตัวมาตลอดก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกอยากจะเข้าไปเติมเต็มช่องว่างในหัวใจของเขา หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างมนัสวีและอาภาก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นไปอีก พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น มนัสวีมักจะแวะเวียนมาที่สวนบุปผาอาภาแทบทุกวัน ไม่ใช่แค่เพื่อพูดคุยกับเขา แต่เธอยังชอบที่จะช่วยเขาดูแลสวนด้วย การได้เห็นดอกไม้เติบโตและเบ่งบานภายใต้การดูแลของเธอและอาภา ทำให้เธอรู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด “วันนี้ดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนนี่สวยเป็นพิเศษเลยนะคะ” มนัสวีเอ่ยชม ขณะที่เธอกำลังรดน้ำต้นกุหลาบที่ปลูกอยู่ริมรั้ว “สีหวานเหมือนมนัสวีเลย” อาภายิ้ม “ก็แน่นอนสิครับ กุหลาบดอกนี้ผมตั้งใจปลูกให้เหมือนมนัสวีเลย” มนัสวีหัวเราะเบาๆ “จริงเหรอคะ” “จริงสิ” อาภายิ้ม “แล้วมนัสวีรู้ไหม ว่าดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนๆ แบบนี้ มีความหมายว่าอะไร” มนัสวีทำท่าคิด “ความสุข… ความอ่อนหวาน… ความรักที่เพิ่งเริ่มต้น… ใช่ไหมคะ” “เกือบถูก” อาภาเดินเข้ามาใกล้ “มีความหมายว่า ความรักที่มั่นคง และความรู้สึกที่อ่อนโยน แต่ก็แฝงไปด้วยความปรารถนาที่ลึกซึ้ง” มนัสวีหน้าแดงอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนอาภากำลังสื่อความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น “คุณอาภา… คิดถึงเรื่องอะไรอยู่คะ” “คิดถึงมนัสวีไง” อาภาตอบตรงๆ “คิดถึงทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ๆ คิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงเสียงหัวเราะของมนัสวี” “มนัสวีก็… คิดถึงคุณอาภาเหมือนกันค่ะ” เธอพูดเสียงเบา อาภาเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของมนัสวีเบาๆ “มนัสวี… ถ้าผมบอกว่าผมรู้สึกดีกับมนัสวีมากๆ เธอจะเชื่อผมไหม” “มนัสวีเชื่อค่ะ” เธอตอบพลางมองเข้าไปในดวงตาของเขา “แล้วคุณอาภา… รู้สึกดีกับมนัสวี… มากแค่ไหนคะ” อาภาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงมาจูบหน้าผากของมนัสวีอย่างแผ่วเบา “มาก… มากกว่าที่ผมเคยรู้สึกกับใคร” ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างของมนัสวี เธอหลับตาลงอย่างมีความสุข นี่คือความรู้สึกที่เธอเฝ้ารอมาตลอด วันเวลาผ่านไป เทศกาลดอกไม้ครั้งใหม่กำลังจะมาถึง สวนบุปผาอาภาได้ตกแต่งอย่างสวยงามด้วยดอกไม้นานาชนิด มนัสวีอาสาเข้ามาช่วยงานเทศกาลอย่างเต็มที่ เธออยากจะให้เทศกาลครั้งนี้เป็นโอกาสที่เธอจะได้พิสูจน์ความรู้สึกของเธอต่ออาภา และอยากจะให้เขาได้ลืมความเจ็บปวดในอดีตไปเสียที ในคืนก่อนวันเปิดเทศกาล มนัสวีและอาภาได้ออกมาเดินเล่นในสวนยามค่ำคืน ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา เป็นบรรยากาศที่โรแมนติกราวกับอยู่ในความฝัน “คืนนี้ดาวสวยจังเลยค่ะ” มนัสวีเงยหน้ามองท้องฟ้า “เหมือนคืนที่เราเจอกันครั้งแรกเลย” อาภายิ้ม “ใช่… เป็นคืนที่พิเศษจริงๆ” เขาหยุดเดิน และหันมามองมนัสวี “มนัสวี… เธอเปลี่ยนชีวิตผมไปมากเลยนะ” “เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นใช่ไหมคะ” มนัสวีถามอย่างมีความหวัง “ดีขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย” อาภายอมรับ “ตั้งแต่มีมนัสวีเข้ามาในชีวิต ผมก็รู้สึกว่าโลกของผมกลับมามีสีสันอีกครั้ง ความเจ็บปวดในอดีตก็ค่อยๆ จางหายไป” “มนัสวีดีใจค่ะ” มนัสวียิ้ม “มนัสวีอยากให้คุณอาภา… มีความสุข” “ผมมีความสุขแล้วล่ะ มนัสวี” อาภาพูดพลางดึงมนัสวีเข้ามากอด “เพราะผมมีเธออยู่ตรงนี้” จู่ๆ มนัสวีก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่าง เธอค่อยๆ ผละออกจากอ้อมกอดของอาภา “เมื่อกี้… รู้สึกถึงอะไรบางอย่างไหมคะ” อาภาขมวดคิ้ว “รู้สึกถึงอะไร” “เหมือนมีอะไรบางอย่างตกลงมาจากท้องฟ้า” มนัสวีชี้ไปยังจุดหนึ่งในสวน อาภาเดินตามสายตาของมนัสวีไป และพบว่ามีแสงสีขาวเล็กๆ ส่องประกายอยู่ท่ามกลางพุ่มดอกไม้ “นั่นมัน… อะไรน่ะ” ทั้งสองคนรีบเดินเข้าไปดู เมื่อเข้าไปใกล้ พวกเขาก็พบว่าสิ่งนั้นคือ… ก้อนหินสีขาวขนาดเล็กที่มีแสงเรืองรองเปล่งประกายออกมา “มันเหมือน… ดาวตกเลยค่ะ” มนัสวีอุทานด้วยความตื่นเต้น “แต่มันไม่ใช่ดาวตกนะ” อาภาพูดพลางก้มลงไปหยิบก้อนหินนั้นขึ้นมา “มันเป็น… อุกกาบาตขนาดเล็ก” “จริงเหรอคะ!” มนัสวีตาเป็นประกาย “มนัสวีไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!” “ผมเองก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน” อาภาพูดพลางสำรวจก้อนหินในมือ “มันสวยงามมากเลยนะ” “มันเหมือนเป็นของขวัญจากท้องฟ้าเลยค่ะ” มนัสวีพูดพลางมองไปยังก้อนหินด้วยความทึ่ง “อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้นะ” อาภาพูดพลางยิ้ม “ของขวัญที่ส่งมาจากห้วงอวกาศ… เพื่อให้เราสองคนได้พบกัน” เขาหันมามองมนัสวี “มนัสวี… เธอเชื่อเรื่องพรหมลิขิตไหม” มนัสวีมองเข้าไปในดวงตาของอาภา “มนัสวีเชื่อค่ะ” “ผมก็เชื่อแล้วล่ะ” อาภายิ้ม “เพราะถ้าไม่ใช่พรหมลิขิต เราคงไม่ได้มาเจอกันในคืนที่ดาวตกสวยงามแบบนี้ และคงไม่ได้พบเจอของขวัญชิ้นพิเศษนี้” เขาค่อยๆ เลื่อนมือก้อนหินนั้นไปให้มนัสวี “นี่… ให้มนัสวีนะ” มนัสวีรับก้อนหินมาถือไว้ ความเย็นเล็กน้อยสัมผัสกับฝ่ามือ แต่กลับมีความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในใจ “ขอบคุณค่ะ” “ผมรักเธอนะ มนัสวี” อาภาพูดอย่างจริงจัง มนัสวีเงยหน้ามองเขา น้ำตาคลอหน่วย “มนัสวีก็รักคุณอาภาค่ะ” ในค่ำคืนนั้น ภายใต้แสงจันทร์และหมู่ดาวอันพร่างพราย มนัสวีและอาภาได้ยืนเคียงข้างกัน สองหัวใจที่เคยมีรอยร้าว กลับถูกเติมเต็มด้วยความรักที่เบ่งบานเหมือนดอกไม้ในสวน และของขวัญจากฟากฟ้าก็ได้เป็นพยานรักของพวกเขา