เช้าวันถัดมาหลังจากงานเทศกาลดอกไม้ บรรยากาศในสวนบุปผาอาภาเริ่มกลับสู่ความสงบอีกครั้ง แม้ว่าผู้คนจะยังคงทยอยเดินทางกลับ แต่กลิ่นอายของความสุขและความสำเร็จยังคงอบอวลอยู่ มนัสวีกำลังเก็บกวาดเศษเล็กเศษน้อยที่หลงเหลือจากการจัดงาน โดยมีอาภาคอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ "เมื่อคืนคุณนอนหลับไหมครับ" อาภาถามขณะที่กำลังเก็บเก้าอี้ที่วางเรียงรายอยู่ มนัสวียิ้มตอบ "หลับสบายดีค่ะ แล้วคุณล่ะคะ" "ก็... พอไหวครับ" อาภาตอบ "แต่ก็ยังคิดถึงเรื่องเมื่อวานอยู่บ้าง" "ถ้าคุณอยากจะคุย ฉันพร้อมจะรับฟังเสมอนะคะ" มนัสวีกล่าว "ขอบคุณครับ" อาภาตอบ "ผมรู้สึกดีขึ้นมากเลยที่ได้เล่าเรื่องนั้นให้คุณฟัง" "บางที... การมีใครสักคนรับฟัง อาจจะเป็นสิ่งสำคัญที่สุดก็ได้ค่ะ" มนัสวีพูด "โดยเฉพาะเรื่องที่หนักอึ้งในใจมานาน" "ผม... ผมคิดว่าคุณพูดถูก" อาภาพยักหน้า "ผมไม่รู้เลยว่าทำไมผมถึงเลือกที่จะเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟัง" "อาจจะเป็นเพราะคุณรู้สึกไว้ใจฉัน" มนัสวีบอก "หรืออาจจะเป็นเพราะคุณเห็นว่าฉันเข้าใจในความเจ็บปวดของคุณ" อาภามองมาที่มนัสวี สายตาของเขาอ่อนโยนลงกว่าเดิม "ผม... ผมเชื่อใจคุณครับ คุณมนัสวี" เสียงโทรศัพท์มือถือของอาภาดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย "ใครคะ" มนัสวีถาม "คุณแก้วตาโทรมาครับ" อาภาตอบ "ผมควรจะรับสายไหม" "ถ้าคุณพร้อมที่จะคุย ก็รับสิคะ" มนัสวีให้กำลังใจ อาภาตัดสินใจรับสาย "สวัสดีครับ คุณแก้วตา" เขาคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเรียบ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมามากนัก มนัสวีสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่อาภาพูดถึงเรื่องในอดีต หรือเรื่องที่เกี่ยวกับครอบครัวของเขา ใบหน้าของเขาก็จะแสดงความตึงเครียดออกมาอย่างเห็นได้ชัด "ครับ ผมเข้าใจ" อาภาพูด "แต่ผมยังไม่พร้อมที่จะเจอคุณตอนนี้" "คุณแก้วตา... เธออยากจะมาขอโทษผมด้วยตัวเอง" อาภาบอกมนัสวีเมื่อวางสาย "แล้วคุณจะให้เธอมาไหมคะ" "ผม... ยังไม่แน่ใจ" อาภาถอนหายใจ "ผมต้องการเวลาคิด" "ถ้าคุณต้องการให้ฉันอยู่ด้วย บอกได้นะคะ" มนัสวีเสนอ "ขอบคุณครับ" อาภาตอบ "ผมคงจะต้องการอย่างนั้น" ช่วงบ่ายวันนั้น ขณะที่มนัสวีกำลังจัดดอกไม้ในเรือนเพาะชำ เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา "คุณมนัสวีคะ" เสียงอรพรรณดังขึ้น "อร มานี่เอง" มนัสวีหันไปยิ้มให้เพื่อน "มาช่วยฉันเก็บกวาดเหรอ" "เปล่าค่ะ ฉันมีข่าวมาบอก" อรพรรณพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจัง "คุณแก้วตา... เธอมาที่นี่แล้วค่ะ" มนัสวีตกใจเล็กน้อย "มาที่นี่เลยเหรอ" "ค่ะ เธอมาเมื่อสักครู่เอง" อรพรรณบอก "ตอนนี้กำลังรอพบคุณอาภาอยู่" "คุณอาภาทราบเรื่องนี้แล้วใช่ไหมคะ" มนัสวีถาม "ทราบค่ะ คุณอาภาดูเหมือนจะกังวลใจมาก" อรพรรณตอบ "ฉันเลยคิดว่าเธอควรจะเข้ามาอยู่ตรงนี้ด้วย" "ฉันคิดว่าเราควรจะไปคุยกับคุณอาภาค่ะ" มนัสวีเสนอ "เผื่อว่าเราจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง" ทั้งสองสาวเดินตรงไปยังห้องทำงานของอาภา เมื่อเข้าไป พวกเขาก็พบอาภานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "คุณอาภาคะ" มนัสวีเรียก อาภาหันมามอง "คุณมนัสวี อร" "คุณอาภาคะ" มนัสวีเดินเข้าไปยืนข้างๆ "คุณแก้วตามาแล้วใช่ไหมคะ" "ใช่ครับ" อาภาตอบ "เธอกำลังรอผมอยู่" "คุณอาภาคะ" มนัสวีจับมือเขาไว้เบาๆ "คุณไม่ต้องกังวลนะคะ ฉันอยู่ตรงนี้กับคุณ" "ขอบคุณครับ" อาภาตอบ "ผม... ผมไม่รู้ว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี" "คุณไม่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับเธอตามลำพังนะคะ" อรพรรณเสริม "เราจะอยู่ข้างๆ คุณ" "ผม... ผมอยากจะลองคุยกับเธอ" อาภาตัดสินใจ "ผมอยากจะรู้ว่าจริงๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้น" "ถ้าคุณตัดสินใจแบบนั้น เราก็จะอยู่เป็นกำลังใจให้คุณค่ะ" มนัสวีกล่าว ในที่สุด อาภาก็ตัดสินใจเดินไปพบแก้วตาที่ห้องรับแขกของบ้านพักในสวน ขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าไป มนัสวีก็เอื้อมมือไปจับแขนเขาไว้ "คุณอาภาคะ" มนัสวีกล่าว "ขอให้คุณเข้มแข็งนะคะ" อาภามองมนัสวีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ เขาพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปในห้องรับแขก มนัสวีและอรพรรณรอฟังผลอยู่ที่ห้องทำงาน พวกเขาได้ยินเสียงบทสนทนาที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ เสียงของแก้วตาฟังดูอ่อนหวาน แต่ก็มีความเยือกเย็นแฝงอยู่ เสียงของอาภาก็ดูเคร่งขรึมและจริงจัง "ฉันขอโทษจริงๆ นะอาภา" แก้วตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไปมาก" "คุณทำผิดพลาดอะไรกันแน่" อาภาถามเสียงเย็น "คุณถึงได้เข้ามาพัวพันกับครอบครัวของผม" "มัน... มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนนะอาภา" แก้วตาตอบ "ฉันกับพ่อของคุณ... เรามีความสัมพันธ์กัน" คำพูดนั้นทำให้มนัสวีและอรพรรณถึงกับอึ้ง "คุณกับพ่อของผม?" อาภาทวนคำด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อ "เป็นไปไม่ได้" "มันเป็นความจริงนะอาภา" แก้วตาพูด "แม่ของคุณ... เธอไม่รู้เรื่องของเรา" "คืนนั้น... คืนวันเกิดของคุณ" แก้วตาเล่าต่อ "ฉันกับพ่อของคุณทะเลาะกัน" "เขาอยากจะเลิกกับฉัน" แก้วตาเล่า "แต่ฉัน... ฉันไม่ยอม" "ฉัน... ฉันทำร้ายเขา" แก้วตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "เขาเสียใจมาก แล้วก็ขับรถออกไป" "ส่วนแม่ของคุณ..." แก้วตาเว้นวรรค "ฉัน... ฉันพาเธอไปที่บ้านของฉัน" "เธอรู้สึกเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น" แก้วตาเล่า "เธอ... เธอฆ่าตัวตายที่บ้านของฉัน" ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมาทำให้บรรยากาศในห้องรับแขกเต็มไปด้วยความตึงเครียด อาภาเงียบไปนาน เขาพยายามประมวลผลกับสิ่งที่แก้วตาเพิ่งจะบอก "คุณ... คุณทำร้ายพ่อของผม" อาภาถามเสียงกระซิบ "แล้วคุณปล่อยให้แม่ของผม... ตาย" "ฉัน... ฉันเสียใจจริงๆ นะอาภา" แก้วตาร่ำไห้ "ฉันไม่ได้ตั้งใจ" "คุณไม่ตั้งใจ?" อาภาหัวเราะเยาะ "คุณทำลายชีวิตของผม ทำลายครอบครัวของผม แล้วคุณมาบอกว่าคุณไม่ตั้งใจ" "ผม... ผมไม่สามารถยกโทษให้คุณได้" อาภาพูดเสียงแข็ง "ได้โปรด... ได้โปรดออกไปจากที่นี่เสีย" เสียงประตูห้องรับแขกเปิดออก อาภาเดินออกมาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ดวงตาของเขาแดงก่ำ มนัสวีรีบเดินเข้าไปหาเขา "คุณอาภาคะ" อาภาโผเข้ากอดมนัสวีแน่น "ผม... ผมไม่รู้จะทำยังไงดี" มนัสวีโอบกอดอาภาไว้เบาๆ "ไม่เป็นไรนะคะ คุณอาภา คุณเข้มแข็งมากแล้ว" "เธอ... เธอเป็นคนฆ่าแม่ของผม" อาภาพึมพำ "แล้วก็เกือบจะฆ่าพ่อของผม" "ผม... ผมไม่เคยรู้เลย" อาภาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "ผมใช้ชีวิตอยู่กับความรู้สึกผิดตลอดมา" "คุณไม่ได้ผิดอะไรเลยนะคะ" มนัสวีปลอบ "คุณเป็นเหยื่อของเรื่องราวพวกนี้" "ผม... ผมอยากจะเชื่อคุณ" อาภาพูด "แต่ผม... ผมรู้สึกสับสนไปหมด" "ให้เวลากับตัวเองนะคะ" มนัสวีบอก "แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง" อรพรรณเดินเข้ามาหา "คุณอาภาคะ คุณแก้วตาไปแล้วค่ะ" อาภากอดมนัสวีแน่นขึ้น "ขอบคุณนะ คุณมนัสวี" "ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอค่ะ" มนัสวีตอบ แม้ว่าความจริงอันน่าสะเทือนใจจะถูกเปิดเผยออกมา แต่ความสัมพันธ์ระหว่างอาภาและมนัสวีก็ยิ่งแน่นแฟ้นมากขึ้นกว่าเดิม มนัสวีรู้ดีว่าอาภากำลังเผชิญกับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส และเธอพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ