หลังจากเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้า ดาวก็เก็บตัวเงียบมากขึ้น เธอพยายามทำงานไปตามปกติ แต่จิตใจของเธอยังคงว้าวุ่น คิดถึงคำพูดของพ่อที่ว่า “เรายังไม่จบนะดาว พ่อจะกลับมาอีก” คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหู ราวกับเป็นสัญญาณเตือนภัยที่ดังไม่หยุด อึนจูสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของดาว เขาพยายามชวนคุย พยายามหาเพลงที่เธอชอบมาเล่นคลอเบาๆ หวังจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น แต่ดาวก็ยังคงมีอาการซึมเศร้าอยู่ตลอดเวลา “ดาวครับ” อึนจูเดินเข้ามาหาเธอขณะที่เธอกำลังเช็ดเคาน์เตอร์ “คุณสบายดีนะ” ดาวเงยหน้าขึ้นมองเขา “สบายดีค่ะ” เธอพยายามยิ้ม “ขอบคุณนะคะที่คุณเป็นห่วง” “ผมเป็นห่วงคุณจริงๆ นะ” อึนจูพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้ามีอะไร ไม่สบายใจ เล่าให้ผมฟังได้นะครับ” ดาวมองเข้าไปในดวงตาของอึนจู เธอรู้สึกได้ถึงความจริงใจที่เขามอบให้ ในที่สุด เธอก็ตัดสินใจเล่าเรื่องราวในอดีตทั้งหมดให้เขาฟัง “พ่อของฉันเป็นคนมีอิทธิพลค่ะ” ดาวเริ่มเล่าเสียงเบา “ท่านชอบเล่นการพนัน แล้วก็ติดหนี้คนเยอะมาก” อึนจูฟังอย่างตั้งใจ โดยไม่ขัดจังหวะ “แม่ของฉันเสียชีวิตไปตั้งแต่ฉันยังเด็กค่ะ” ดาวเล่าต่อ “พ่อก็ดูแลฉัน แต่… ไม่เหมือนพ่อคนอื่น” “ยังไงเหรอครับ” อึนจูถามอย่างอ่อนโยน “ท่านชอบใช้ความรุนแรงค่ะ” ดาวบอก “ถ้าท่านอารมณ์ไม่ดี ท่านก็จะทำร้ายฉัน” อึนจูชะงักไปเล็กน้อย “ผม… ผมขอโทษนะที่ถาม” “ไม่เป็นไรค่ะ” ดาวส่ายหน้า “ฉันชินแล้ว” เธอสูดหายใจลึก “วันหนึ่ง ท่านติดหนี้ก้อนใหญ่มากค่ะ พวกเจ้าหนี้ตามทวงถึงบ้าน” “แล้วเกิดอะไรขึ้นครับ” “ท่าน… ท่านบอกว่าจะเอาฉันไปขายค่ะ” ดาวพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงก็สั่นเครือ “เพื่อใช้หนี้” อึนจูแทบจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ “อะไรนะครับ!” “ค่ะ” ดาวหลับตาลง พยายามระงับอารมณ์ “ฉันกลัวมาก ฉันหนีออกจากบ้านไปเลยค่ะ” “แล้วคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ” “ฉัน… ฉันเดินเร่ร่อนไปเรื่อยๆ ค่ะ โชคดีที่เจอคุณป้าเจ้าของร้านเมล็ดรักคนเก่า” ดาวเล่า “ท่านเมตตาฉันมาก ท่านให้ที่พัก ให้งาน แล้วก็สอนให้ฉันทำกาแฟ” “คุณป้าใจดีจริงๆ” อึนจูพยักหน้า “แล้วพ่อของคุณ… เขาไม่เคยตามหาคุณเลยเหรอ” “ก็ตามหาค่ะ” ดาวตอบ “แต่เขาคงไม่คิดว่าฉันจะมาอยู่ที่นี่” “แต่เมื่อเช้า เขามาแล้ว” อึนจูพูดด้วยความเป็นห่วง “ค่ะ” ดาวพยักหน้า “ฉันไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรอีก” “ไม่ต้องห่วงนะครับ” อึนจูจับมือดาวไว้เบาๆ “ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ผมจะช่วยคุณเอง” ดาวมองอึนจูด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งขอบคุณ โล่งใจ และยังคงมีความกังวลอยู่ลึกๆ “คุณเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟัง ผมดีใจนะครับ” อึนจูพูดต่อ “อย่างน้อยคุณก็ไม่ต้องเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว” “ขอบคุณค่ะคุณอึนจู” ดาวรู้สึกดีขึ้นมาก “ฉันรู้สึก… เบาขึ้นเยอะเลย” “ดีแล้วครับ” อึนจูยิ้ม “ต่อไปนี้ ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง” หลังจากวันนั้น ดาวก็เริ่มกลับมามีรอยยิ้มที่สดใสอีกครั้ง เธอรู้สึกมั่นใจมากขึ้นในการเผชิญหน้ากับอดีต และรู้สึกขอบคุณอึนจูที่คอยเป็นกำลังใจให้เธอเสมอ ขณะเดียวกัน อึนจูก็เริ่มสงสัยในตัวพ่อของดาวมากขึ้น เขาไม่เคยเจอใครที่ทำร้ายลูกสาวตัวเองแบบนั้น เขาจึงแอบไปสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับพ่อของดาว เขาใช้เวลาหลายวันในการค้นหาข้อมูล เขาพบว่าพ่อของดาวเป็นนักเลงเก่าที่เคยมีอิทธิพลในวงการมืด แต่หลังจากที่เขาติดหนี้ก้อนใหญ่ ก็หายหน้าหายตาไปจากวงการ วันหนึ่ง อึนจูได้เบาะแสสำคัญ เขาพบว่าพ่อของดาวเคยมีส่วนพัวพันกับแก๊งค้ายาเสพติดรายใหญ่ แต่เรื่องนี้ก็เงียบหายไปนานแล้ว อึนจูเริ่มกังวลใจ เขาไม่รู้ว่าพ่อของดาวมีเบื้องหลังที่อันตรายขนาดไหน เขาจึงตัดสินใจที่จะดูแลดาวให้ดีที่สุด ขณะที่เขากำลังเดินกลับร้านกาแฟ เขาก็เห็นพ่อของดาวกำลังยืนคุยอยู่กับชายแปลกหน้าท่าทางน่าสงสัย อยู่ในซอยเปลี่ยว อึนจูแอบซ่อนตัวอยู่หลังกำแพง และแอบฟังบทสนทนาของทั้งสองคน “เป็นไงบ้าง” ชายแปลกหน้าถาม “เจอตัวหรือยัง” “ยังเลย” พ่อของดาวตอบ “แต่ไม่เป็นไร ฉันจะจับตัวได้เร็วๆ นี้” “รีบๆ หน่อยนะ” ชายแปลกหน้าพูด “เจ้านายไม่ชอบให้มีเรื่องค้างคา” “ฉันรู้แล้วน่า” พ่อของดาวตอบ “แต่ถ้ามันไม่ยอมมาดี ฉันก็ต้องบังคับ” “ระวังตัวด้วยนะ” ชายแปลกหน้าพูด “เดี๋ยวจะมีปัญหา” “ฉันไม่กลัวหรอก” พ่อของดาวพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ อึนจูได้ยินดังนั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา เขาจึงรีบกลับไปที่ร้านกาแฟ เพื่อเตือนดาว