ค่ำคืนนั้น ดาวแทบไม่ได้นอน เธอพยายามคิดหาทางออกให้กับปัญหาที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่คาดฝัน ภาพของพ่อที่สิ้นหวัง สุ้มเสียงของกลุ่มคนที่คุกคาม และความกังวลของอึนจู วนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุด เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว พร้อมจะพลัดตกลงไปได้ทุกเมื่อ เช้าวันต่อมา เธอไปทำงานตามปกติ แต่ความสดใสที่เคยมีหายไปหมดสิ้น รอยยิ้มที่เคยประดับบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความกังวลที่ฉายชัดในแววตา อึนจูสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเธออย่างชัดเจน เขาพยายามชวนคุย ชวนคุยเรื่องเพลง เรื่องลูกค้า หรือเรื่องอะไรก็ได้ที่พอจะทำให้เธอลืมเรื่องร้ายๆ ไปได้บ้าง “ดาว วันนี้อยากฟังเพลงแนวไหนเป็นพิเศษไหมครับ” อึนจูถามขณะที่กำลังเตรียมอุปกรณ์ทำกาแฟ ดาวเงยหน้าขึ้นมองเขา พยายามฝืนยิ้ม “เพลงอะไรก็ได้ค่ะคุณอึนจู ขอแค่เป็นเพลงที่ทำให้ใจเย็นลง” “ได้เลยครับ” อึนจูตอบรับ แล้วเดินไปหยิบกีตาร์ของเขามา “วันนี้ผมลองแต่งเพลงใหม่มาให้คุณฟังด้วยนะ” ดาวมองอึนจูด้วยความประหลาดใจ “แต่งเพลงใหม่เหรอคะ” “ครับ” อึนจูยิ้มกว้าง “ได้แรงบันดาลใจมาจาก… คนคนหนึ่ง” ดาวรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอรู้ว่าอึนจูกำลังพูดถึงใคร แต่เธอไม่กล้าที่จะเอ่ยปากออกไป “เพลงนี้ผมตั้งชื่อว่า ‘แสงดาวในใจ’ หวังว่าคุณจะชอบนะครับ” อึนจูบอก แล้วดีดกีตาร์ขึ้นมา เสียงเพลงบรรเลงขึ้นอย่างแผ่วเบา ท่วงทำนองหวานซึ้งกินใจ ราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวความรู้สึกที่อึนจูมีต่อดาว “แสงดาวที่ส่องสกาว ดั่งใจฉันที่เฝ้ารอ” “รอยยิ้มเธอที่หวานซึ้ง ยิ่งทำให้ใจฉันลอยละล่อง” “ทุกท่วงทำนองที่บรรเลง คือเสียงเพลงที่ฉันบรรจง” “เพื่อเธอคนเดียว… แสงดาวในใจของฉัน” ดาวนั่งนิ่งฟังเพลงอย่างตั้งใจ น้ำตาค่อยๆ เอ่อคลอเบ้า ภาพของเธอและอึนจูในร้านกาแฟแห่งนี้ ผุดขึ้นมาในความคิด ท่วงทำนองของเพลงนี้ช่างเข้าถึงหัวใจของเธอ ราวกับว่าอึนจูสามารถมองเห็นและรับรู้ถึงความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายในของเธอได้ เมื่อเพลงจบลง ดาวก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป เธอปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอย่างอิสระ อึนจูเดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว วางกีตาร์ลงข้างๆ แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างเธอ “ดาว… เป็นอะไรไปครับ” อึนจูถามด้วยความเป็นห่วง ดาวส่ายหน้าเบาๆ พยายามปาดน้ำตา “เปล่าค่ะ… เพลงเพราะมากค่ะคุณอึนจู” “ถ้าไม่ชอบ ผมแต่งใหม่ให้ได้นะครับ” อึนจูพูด “ไม่ค่ะ! มันดีมากจริงๆ” ดาวรีบปฏิเสธ “มัน… มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะเลยค่ะ” “ดีใจครับที่เพลงของผมช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้น” อึนจูพูด “ถ้าวันไหนคุณอยากจะเล่าเรื่องอะไรให้ผมฟัง ผมพร้อมที่จะรับฟังเสมอนะครับ” ดาวมองหน้าอึนจู สัมผัสได้ถึงความจริงใจในแววตาของเขา เธอรู้สึกเหมือนมีภูเขาที่หนักอึ้งกำลังถูกยกออกจากอก เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะบอกเรื่องราวทั้งหมดให้อึนจูฟัง “คุณอึนจูคะ… ฉันมีเรื่องอยากจะเล่าให้คุณฟัง” ดาวสูดหายใจเข้าลึกๆ “เรื่องเกี่ยวกับพ่อของฉัน…” เธอเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตทั้งหมด ตั้งแต่พ่อของเธอถูกกล่าวหาว่าทุจริต ยักยอกเงินของบริษัท จนต้องหลบหนีไป และทิ้งเธอไว้กับแม่เพียงลำพัง เธอเล่าถึงความเจ็บปวดที่ต้องแบกรับ การต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพ และการที่เธอต้องเก็บงำความรู้สึกผิดหวังต่อพ่อเอาไว้ “ฉันไม่เคยคิดว่าเขาจะกลับมาอีก” ดาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แล้วก็ไม่เคยคิดว่าเขาจะมาพร้อมกับปัญหามากมายขนาดนี้” อึนจูรับฟังเรื่องราวของดาวด้วยความตั้งใจ เขาเห็นความเจ็บปวดและความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มของเธอมาตลอด เขาเอื้อมมือไปกุมมือของดาวไว้เบาๆ “ผมขอโทษด้วยนะครับดาว ที่คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้” อึนจูพูด “ผมไม่รู้ว่าพ่อของคุณมีปัญหาอะไร แต่ผมเชื่อว่าคุณจะผ่านมันไปได้” “ขอบคุณค่ะคุณอึนจู” ดาวมองอึนจูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึก “คุณเป็นคนแรกเลยค่ะที่รู้เรื่องนี้ทั้งหมด” “ผมดีใจที่ได้เป็นคนแรก” อึนจูตอบ “จำไว้นะครับดาว คุณไม่ได้อยู่คนเดียว” บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ ดาวรู้สึกเบาใจขึ้นมากที่ได้ระบายความรู้สึกออกมา การได้พูดคุยกับอึนจูทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองมีกำลังใจที่จะเผชิญหน้ากับปัญหามากขึ้น “แล้ว… คุณพอจะมีเบาะแสอะไรเกี่ยวกับพ่อของฉันเพิ่มเติมไหมคะ” ดาวถาม อึนจูครุ่นคิด “ผมคิดว่า… พ่อของคุณน่าจะยังวนเวียนอยู่ในย่านตลาดเก่าครับ เพราะผมเคยเห็นรถของ ‘เสี่ยใหญ่’ จอดอยู่ที่นั่นบ่อยๆ ถ้าคุณอยากจะลองไปสืบหาข้อมูล หรือลองไปคุยกับพ่อของคุณดู ผมพร้อมจะไปเป็นเพื่อนนะครับ” ดาวมองอึนจูอย่างตัดสินใจ “ฉัน… ฉันอยากจะลองไปดูค่ะ” “งั้น… พรุ่งนี้ตอนบ่ายๆ เราไปกันนะครับ” อึนจูเสนอ “แต่คุณต้องระวังตัวให้มากๆ นะครับ” “ค่ะ” ดาวตอบรับด้วยความมุ่งมั่น แม้ในใจจะยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง แต่การมีอึนจูเคียงข้าง ทำให้เธอกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริงมากขึ้น