ลมเย็นยามเย็นพัดโชยเข้ามาในร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้ พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วสดใหม่ที่อบอวลไปทั่วบรรยากาศ นทีวางกีตาร์ลงบนตัก มองไปยังดาวที่กำลังง่วนอยู่กับการทำลาเต้อาร์ตให้ลูกค้า เสียงเพลง “ละอองดาว” ที่เขาเพิ่งเล่นจบไปเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของใครหลายคน ลูกค้าส่วนใหญ่ในร้านยังคงนั่งนิ่ง มองมาที่เขาด้วยแววตาชื่นชมระคนเคลิบเคลิ้ม ภาพของดาวที่กำลังตั้งใจรังสรรค์ลวดลายฟองนมบนแก้วกาแฟ ยิ่งทำให้หัวใจของนทีพองโตขึ้นอีก เขารู้สึกดีใจทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มของเธอ การที่เธอเริ่มเปิดใจเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้เขาฟังมากขึ้นเรื่อยๆ แสดงว่ากำแพงที่เคยปิดกั้นระหว่างพวกเขาค่อยๆ พังทลายลงไปทีละน้อย “เพลงเมื่อกี้เพราะจังเลยค่ะ” เสียงหวานใสของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากโต๊ะมุมร้าน นทีหันไปยิ้มให้เธอ “ขอบคุณมากครับ” “เหมือนฟังเพลงรักเลยค่ะ” อีกเสียงเสริมขึ้นมา “ใครเป็นแรงบันดาลใจเหรอคะ” นทีเหลือบตาไปมองดาวอีกครั้ง เธอหันมายิ้มให้เขาบางๆ แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตอบลูกค้าด้วยน้ำเสียงที่กลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่าง “ก็... แรงบันดาลใจจากสิ่งรอบตัวครับ” “ถ้ามีโอกาสอยากให้แต่งเพลงรักให้ฟังอีกนะคะ” ลูกค้าคนเดิมกล่าวเสริม ใบหน้าของเธอฉายแววอ้อนวอน นทีพยักหน้ารับอย่างสุภาพ “แน่นอนครับ ถ้ามีโอกาส” หลังร้านปิด นทีก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เก็บกีตาร์เข้ากระเป๋าอย่างช้าๆ ดาวเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน แล้วเดินตรงมาหาเขา “เสร็จแล้วเหรอคะ” “อือ” นทีตอบรับ พลางมองใบหน้าของเธอ “วันนี้ดูเหนื่อยๆ นะ” “ก็มีลูกค้าเยอะหน่อยค่ะ” ดาวตอบ พลางยกแก้วกาแฟที่ตัวเองชงไว้ให้ขึ้นมาจิบ “แต่ก็ดีค่ะ มีความสุขที่ได้เห็นทุกคนมีความสุขกับกาแฟที่เราทำ” “เพลงของฉันก็เหมือนกัน” นทีพูดขึ้นมา “ฉันมีความสุขที่เห็นคนฟังมีความสุข” ดาวหัวเราะเบาๆ “เพลง “ละอองดาว” นี่ ทำให้คนฟังมีความสุขจริงๆ ค่ะ บางคนบอกว่าฟังแล้วเหมือนได้ลอยอยู่ในหมู่ดาวเลย” “ดีแล้ว” นทีพูดพลางเหลือบมองดวงตาของเธอ “หวังว่าเธอเองก็มีความสุขกับมันนะ” ดาวนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง “ค่ะ… ก็มีความสุขค่ะ” การตอบสนองของเธอทำให้หัวใจของนทีบีบรัด เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ไม่ปกติในแววตาของเธอ แววตาที่บางครั้งก็ดูเศร้าสร้อยจนเกินกว่าจะอธิบายได้ เขาอยากจะถามเธอตรงๆ ว่ามีอะไรที่ทำให้เธอเป็นทุกข์อยู่ แต่ก็กลัวว่าจะเป็นการล่วงละเมิดความเป็นส่วนตัวเกินไป “พรุ่งนี้เย็น เจอกันนะ” นทีเอ่ยขึ้น เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ “ฉันมีเพลงใหม่มาให้ลองฟัง” “เพลงใหม่?” ดาวเลิกคิ้ว ดวงตาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย “เพลงเกี่ยวกับอะไรคะ” “ก็... เกี่ยวกับเรื่องราวดีๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัวฉันน่ะ” นทีตอบ พลางยิ้มให้เธอ “รอฟังนะ” “แน่นอนค่ะ” ดาวพยักหน้า “แล้วพรุ่งนี้ก็… ทานข้าวเย็นด้วยนะคะ อย่ามัวแต่ดื่มกาแฟอย่างเดียว” “ได้เลย” นทีตอบรับอย่างยินดี การดูแลเอาใจใส่เล็กๆ น้อยๆ ของเธอ ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเขากับดาวกำลังพัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจของเขา มันคือความรู้สึกที่ว่า ดาวเองก็กำลังแบกรับบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ ซึ่งเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร วันต่อมา นทีมาถึงร้านกาแฟตามเวลาเดิม เขามองหาดาวที่กำลังจัดเตรียมวัตถุดิบหลังเคาน์เตอร์ แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าของเธอ ทำให้เห็นประกายระยิบระยับในดวงตาของเธอ “สวัสดีครับ” นทีทักทาย “สวัสดีค่ะ” ดาวหันมายิ้มให้ “มาเร็วเชียว วันนี้มีอารมณ์จะเล่นเพลงให้ฟังแต่เช้าเลยเหรอคะ” “ถ้าเธออยากฟัง ฉันก็พร้อมเสมอ” นทีตอบพร้อมรอยยิ้ม “วันนี้มีเพลงใหม่มาให้ลองฟังจริงๆ นะ” “จริงเหรอคะ” ดาววางมีดลง “รอฟังเลยค่ะ” เมื่อถึงเวลาที่ต้องเล่นดนตรี นทีก็หยิบกีตาร์คู่ใจขึ้นมา เขาเริ่มบรรเลงเพลงใหม่ที่เขาเพิ่งแต่งขึ้นมาเมื่อคืน เพลงนี้มีท่วงทำนองที่สดใส แต่ก็แฝงไปด้วยความอ่อนหวานและความหวัง เป็นเพลงที่เขาตั้งใจจะมอบให้กับดาวโดยเฉพาะ เขาใช้เวลาช่วงที่แต่งเพลงนี้ คิดถึงภาพรอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะที่สดใส และแววตาที่ซ่อนความเศร้าเอาไว้ “เพลงนี้ชื่อ ‘แสงดาวนำทาง’” นทีเอ่ยขึ้นหลังเล่นจบ “หวังว่าเธอจะชอบนะ” ดาวมองมาที่เขา ดวงตาของเธอฉายแววซาบซึ้ง “เพราะมากเลยค่ะ นที… ฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจจัง” “ฉันดีใจที่เธอชอบ” นทีเอ่ยตอบ “จริงๆ แล้ว เพลงนี้ฉันแต่งให้เธอเลยนะ” คำพูดของนทีทำให้ดาวหน้าแดงเล็กน้อย เธอหลุบตาลง ก่อนจะพูดเบาๆ “ขอบคุณนะคะ… สำหรับเพลงนี้” “ถ้ามีอะไรที่ทำให้ไม่สบายใจ หรืออยากจะระบายออกมา ฉันพร้อมรับฟังเสมอนะ” นทีตัดสินใจที่จะเปิดเผยความรู้สึกของตัวเอง “ฉันรู้สึกเหมือนเธอมีบางอย่างที่เก็บซ่อนไว้” ดาวเงยหน้าขึ้นมองนที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “คุณ… รู้ได้ยังไงคะ” “ฉันเห็นมันในแววตาของเธอ” นทีตอบอย่างอ่อนโยน “เวลาที่เธอไม่ได้ตั้งใจซ่อนมันไว้น่ะ” ดาวถอนหายใจยาว “เรื่องมันก็… ค่อนข้างยาวค่ะ” “ไม่เป็นไร” นทีพูด “ฉันมีเวลา”