หลังจากกลับจากร้านของแดน ชีวิตของแพรวาก็เริ่มมีความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ เธอเริ่มกลับมาดูแลตัวเองมากขึ้น ทานอาหารที่มีประโยชน์มากขึ้น ออกกำลังกายสม่ำเสมอ และพยายามหาเวลาทำกิจกรรมที่เธอเคยชอบ แต่ยังไม่ได้ทำมานาน เช่น การอ่านหนังสือ การฟังเพลง หรือแม้แต่การวาดรูป อย่างไรก็ตาม โลกภายนอกก็ไม่ได้เงียบสงบไปเสียทีเดียว ข่าวคราวเกี่ยวกับนนท์เริ่มกลับมาปรากฏในชีวิตของเธออีกครั้ง มันไม่ใช่การปรากฏตัวโดยตรง แต่เป็นผ่านการบอกเล่าของคนรู้จัก หรือผ่านโซเชียลมีเดียที่เธอแทบจะไม่ได้เข้าไปดู เย็นวันหนึ่ง ขณะที่แพรวากำลังนั่งอ่านหนังสือเล่มโปรดอยู่ที่ร้านกาแฟร้านประจำ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เธอเหลือบมองหน้าจอ เห็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอลังเลเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย "ฮัลโหลค่ะ" "แพรวา... นี่ฉันเองนะ นุ่น" เสียงจากปลายสายคุ้นหู ทำให้แพรวาใจหายวูบ "นุ่น! มีอะไรเหรอ" แพรวาพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ฉัน... ฉันได้ยินข่าวมาน่ะ ว่านนท์กำลังจะแต่งงาน" นุ่นพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเศร้าๆ แพรวาแทบจะสำลักกาแฟที่กำลังดื่ม "อะไรนะ! แต่งงานเหรอ!" "ใช่... ฉันเพิ่งได้ยินมาเมื่อวานนี้เอง เขาจะแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อ... ลลิตา" นุ่นเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ หัวใจของแพรวาบีบรัดแน่นราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาในหัว ทั้งความตกใจ ความเสียใจ และความโกรธที่ปะปนกันไปหมด แม้ว่าเธอจะพยายามตัดใจจากนนท์แล้วก็ตาม "จริงเหรอ... แน่ใจนะ" แพรวาถามเสียงแหบพร่า "แน่ใจสิ... ฉันเห็นรูปการ์ดเชิญแล้วด้วย" นุ่นตอบ "ฉันไม่รู้ว่าจะบอกเธอดีไหม แต่ฉันคิดว่าเธอควรจะรู้" "ขอบคุณนะนุ่น" แพรวาพูดเบาๆ "ขอบคุณที่บอกฉัน" "เธอโอเคไหมแพรวา" นุ่นถามด้วยความเป็นห่วง "ฉัน... ฉันไม่รู้สิ" แพรวาตอบตามตรง "แต่ยังไงก็ขอบคุณมากนะ" หลังจากวางสายโทรศัพท์ แพรวาก็ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมา เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงยังรู้สึกเจ็บปวดได้มากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์กับนนท์มันจบลงไปนานแล้ว และเธอก็ได้รับรู้ถึงความจริงที่เขาเป็น เธอเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นผู้คนเดินสวนกันไปมาอย่างมีความสุข บางคู่เดินจูงมือกัน บางคู่นั่งหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ภาพเหล่านั้นยิ่งทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นไปอีก "ทำไมเรื่องมันต้องออกมาเป็นแบบนี้ด้วยนะ" เธอพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นจักรยานคันเก่าของเธอที่จอดอยู่ตรงมุมร้านกาแฟ ล้อจักรยานสะท้อนแสงไฟนีออนในร้าน มันยังคงอยู่ที่นี่ ยังคงเป็นเหมือนเพื่อนคู่ใจของเธอมาตลอด ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเธอ เธอต้องออกไปข้างนอก ต้องไปหาอะไรทำสักอย่าง เพื่อไม่ให้จมปลักอยู่กับความรู้สึกแย่ๆ นี้ แพรวาลุกขึ้นยืน เดินไปที่จักรยานของเธอ เธอไขกุญแจสตาร์ทเครื่องยนต์ เปิดเพลงที่เธอชอบฟังเสียงดังพอประมาณ แล้วก็ปั่นออกไปตามท้องถนนยามค่ำคืน เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน รู้แต่เพียงว่าอยากจะปั่นไปเรื่อยๆ ปล่อยให้สายลมพัดปะทะใบหน้า เพื่อไล่ความเศร้าและความเสียใจออกไปจากใจ เธอปั่นผ่านสวนสาธารณะที่เธอเคยไปพบแดน ปั่นผ่านย่านที่เธอเคยเดินกับนนท์เมื่อครั้งยังรักกันดี ภาพความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้ทำให้เธอเจ็บปวดเท่าเดิม เธอสังเกตเห็นว่า ตัวเองเริ่มที่จะมองเรื่องราวเหล่านั้นด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่ความรู้สึกผิด หรือความเสียใจที่กัดกินใจอีกต่อไป แต่มันคือการยอมรับความเป็นจริง ว่าสิ่งเหล่านั้นได้เกิดขึ้นไปแล้ว และมันก็เป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางของเธอ ขณะที่เธอกำลังปั่นไปเรื่อยๆ เสียงเพลงในหูฟังก็ดังขึ้นมาถึงท่อนที่เธอชอบเป็นพิเศษ มันเป็นเพลงที่ให้กำลังใจ และพูดถึงการเริ่มต้นใหม่ "ไม่เป็นไรนะ... ถ้าวันนี้มันจะหนักหนาเกินไป" "พรุ่งนี้ก็ยังรอ... วันที่สดใสกว่าเดิม" แพรวาเผลอยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เธอก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ พรุ่งนี้ก็ยังรออยู่เสมอ เธอตัดสินใจที่จะปั่นกลับบ้าน เธอรู้สึกเหนื่อย แต่ก็เหนื่อยแบบมีความสุข เป็นความเหนื่อยที่ได้ปลดปล่อย เมื่อมาถึงหน้าบ้าน เธอจอดจักรยานอย่างเบามือ แล้วเดินเข้าไปในบ้าน ทิ้งเรื่องราวของนนท์ไว้เบื้องหลัง วันนี้เป็นวันที่หนักหนา แต่เธอก็ผ่านมันมาได้ ด้วยกำลังใจจากตัวเอง และด้วยการสนับสนุนจากใครบางคน... ใครบางคนที่ไม่ใช่คนที่เคยทำร้ายเธอ เธอรู้ดีว่าการแต่งงานของนนท์คือสัญญาณของการสิ้นสุดอย่างแท้จริง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือการเริ่มต้นใหม่ที่ชัดเจนที่สุดสำหรับเธอ เธอเดินเข้าไปในห้องนอน นั่งลงบนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงจันทร์ส่องแสงนวลตา เธอสูดลมหายใจลึกๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง "เอาล่ะ... มาเริ่มต้นกันใหม่นะ แพรวา"