เช้าวันถัดมา แพรวายังคงรู้สึกไม่สบายใจ แต่เธอก็ตัดสินใจแล้วว่า เธอจะไม่ยอมให้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้มาทำลายความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อต้นไปง่ายๆ เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริง และต้องเข้าใจสถานการณ์ให้ชัดเจน หลังจากทานอาหารเช้า แพรวาก็เดินไปที่โรงเก็บของ เธอเห็นต้นกำลังง่วนอยู่กับการซ่อมจักรยานคันหนึ่งอยู่ "อรุณสวัสดิ์ค่ะต้น" แพรวาเอ่ยทักเสียงเรียบ ต้นเงยหน้าขึ้นมาเห็นแพรวา ใบหน้าของเขามีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย "อ้าว… คุณแพรวา" "ฉัน… ฉันอยากคุยกับต้นเรื่องเมื่อวานนี้หน่อยค่ะ" แพรวาพูดตรงๆ ต้นชะงักไปเล็กน้อย แล้วก็วางเครื่องมือลง "ครับ… ผมก็อยากคุยกับคุณแพรวาเหมือนกัน" ทั้งสองเดินออกมานั่งที่ม้านั่งไม้เก่าใต้ต้นมะม่วงใหญ่ แสงแดดรำไรส่องผ่านใบไม้ลงมาเป็นเงาบนพื้น "เมื่อวานนี้… ต้องขอโทษด้วยนะครับ" ต้นเริ่มพูดก่อน "ผมไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันออกมาเป็นแบบนั้น" "แล้ว… ผู้หญิงคนนั้นคือใครคะ?" แพรวาถามตรงๆ ต้นถอนหายใจเบาๆ "เธอ… เป็นแฟนเก่าของผมครับ เราเลิกกันไปได้สักพักแล้ว แต่บางทีเธอก็ยังติดต่อมาอยู่" คำตอบของต้นทำให้แพรวารู้สึกใจหายวูบ แต่เธอก็พยายามเก็บอาการ "อ๋อ… เข้าใจแล้วค่ะ" "ผมขอโทษจริงๆ นะครับที่ทำให้คุณแพรวารู้สึกไม่ดี" ต้นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ผมไม่ได้อยากให้คุณแพรวาเข้าใจผิด" "แล้ว… คุณต้นกำลังรู้สึกยังไงกับฉันคะ?" แพรวาถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ต้นมองแพรวา นัยน์ตาของเขาสื่อถึงความลังเลใจบางอย่าง "ผม… ผมดีใจที่เราได้รู้จักกันนะครับ คุณแพรวาเป็นคนที่ดีมากๆ แล้วก็… ผมมีความสุขที่ได้ใช้เวลาอยู่กับคุณ" "แค่นั้นเหรอคะ?" แพรวาถามเสียงเบา ต้นเงียบไปชั่วครู่ "ผม… ผมไม่แน่ใจเหมือนกันครับ" เขาตอบตามตรง "ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน" คำตอบของต้นไม่ได้ทำให้แพรวารู้สึกดีขึ้นเท่าไหร่ แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจของเขา "ฉัน… ฉันก็ดีใจที่เราได้รู้จักกันค่ะต้น" แพรวาพูด "แล้วฉันก็รู้สึกดีกับคุณต้นมากเหมือนกัน" "ผม… ผมขอบคุณคุณแพรวามากนะครับ" ต้นพูด "แล้ว… เรื่องเมื่อวานนี้… ผมจะพยายามคุยกับพี่นุ่นให้รู้เรื่อง" "ไม่เป็นไรค่ะต้น" แพรวาตอบ "ฉันเข้าใจ" แม้ว่าแพรวาจะบอกว่าเข้าใจ แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกปวดร้าวเล็กน้อย เธอรู้ดีว่า ความสัมพันธ์ของเธอกับต้น อาจจะไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด "แล้ว… เรายังจะปั่นจักรยานด้วยกันต่อไปไหมคะ?" แพรวาถาม ต้นมองแพรวา แล้วก็ยิ้มออกมา "แน่นอนสิครับ" เขาตอบ "ผมยังอยากสอนคุณแพรวาอีกหลายอย่างเลย" แพรวายิ้มออกมาได้บ้าง "ฉันก็อยากเรียนรู้อีกเยอะค่ะ" ทั้งสองกลับมานั่งคุยกันอีกพักใหญ่ ต้นเล่าเรื่องราวชีวิตของเขาให้แพรวาฟังมากขึ้น เขาเคยเป็นนักดนตรีอิสระ แต่พอมาเจอร้านซ่อมจักรยานเก่าของคุณพ่อ เขาก็รู้สึกว่านี่คือสิ่งที่เขาอยากทำจริงๆ เขาชอบที่จะซ่อมแซมสิ่งของที่คนอื่นมองว่าเก่าและหมดประโยชน์ให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง "เหมือนกับผมที่ชอบซ่อมจักรยานเก่าๆ" ต้นพูด "ผมก็หวังว่า… วันหนึ่งจะได้ซ่อมแซมหัวใจของคุณแพรวาให้กลับมามีความสุขอีกครั้ง" คำพูดของต้นทำให้แพรวาประหลาดใจ แต่ก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เธออาจจะยังไม่พร้อมที่จะเปิดใจรับความรักครั้งใหม่ทั้งหมด แต่การได้รู้จักต้น ทำให้เธอรู้สึกมีความหวังมากขึ้น "ขอบคุณนะคะต้น" แพรวาพูด "สำหรับทุกอย่าง" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณแพรวา" ต้นตอบ หลังจากนั้น แพรวาก็ตัดสินใจที่จะยังคงปั่นจักรยานกับต้นต่อไป เธอรู้ดีว่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อต้นนั้นมีอยู่จริง และเธออยากจะให้โอกาสกับความรู้สึกนี้ แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังมีอุปสรรค แต่แพรวาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เธอเชื่อว่า การได้เรียนรู้ที่จะรักตัวเอง และการได้เปิดใจรับใครสักคนเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นกับเธอในเวลานี้ ต้นเองก็เช่นกัน เขารู้ดีว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อแพรวานั้นไม่ใช่แค่ความเอ็นดูในฐานะเพื่อนบ้านอีกต่อไป แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น เขายังคงต้องการเวลาและโอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง และแสดงให้แพรวาเห็นว่า เขาสามารถเป็นคนที่ทำให้เธอมีความสุขได้จริงๆ การปั่นจักรยานคันเก่า อาจจะไม่ได้เป็นเพียงแค่การออกกำลังกายอีกต่อไป แต่มันได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นใหม่ ความหวัง และเรื่องราวความรักที่กำลังจะเบ่งบานขึ้นอย่างช้าๆ ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ และลมเย็นๆ ริมแม่น้ำ