เช้าวันต่อมา รสามาถึงห้องสมุดแต่เช้ากว่าทุกวัน เธอตรงไปยังโต๊ะมุมประจำ และวางสมุดบันทึกของมณีไว้ข้างๆ อย่างตั้งใจ วันนี้เธอมาพร้อมกับความคาดหวังเต็มเปี่ยม หลังจากที่ธีร์บอกว่าจะลองค้นหาเอกสารเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องราวของมณีและคุณชายเชิด เพียงไม่นาน ธีร์ก็เดินตรงมาหาเธอ ใบหน้าของเขาฉายแววตื่นเต้น "คุณรสาครับ! ผมเจออะไรบางอย่างที่น่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องของคุณมณี" เขาเอ่ยขึ้นขณะวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มลงบนโต๊ะ รสาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย "จริงเหรอคะ คุณธีร์! อะไรคะ" "ผมเจอชุดจดหมายเก่าแก่ครับ" ธีร์อธิบาย "เป็นจดหมายที่เขียนถึงกันระหว่างหญิงสาวคนหนึ่ง ที่ชื่อว่า 'คุณหญิงน้อม' กับ 'คุณชายเชิด' ครับ" "คุณหญิงน้อม... เป็นใครคะ" รสาถาม "จากข้อมูลที่ผมพอจะหาได้ คุณหญิงน้อม เป็นพระขนิษฐา (น้องสาว) ของคุณชายเชิด ครับ" ธีร์ตอบ "และจากเนื้อหาในจดหมาย ทำให้ผมเชื่อว่า คุณหญิงน้อม น่าจะเป็นเพื่อนสนิทของคุณมณีครับ" "แล้วจดหมายนั้นเล่าเรื่องอะไรบ้างคะ" รสาถามอย่างใจจดใจจ่อ "จดหมายของคุณหญิงน้อมส่วนใหญ่ จะกล่าวถึงชีวิตประจำวัน การไปมาหาสู่กับญาติมิตร และการเข้าสังคมตามประสาหญิงสาวในยุคนั้นครับ" ธีร์กล่าว "แต่ที่น่าสนใจคือ มีจดหมายฉบับหนึ่งที่เขียนถึงคุณชายเชิด โดยมีการกล่าวถึง 'คุณมณี' อย่างชัดเจน" "อะไรคะ! บอกว่าอะไรบ้าง" รสาแทบจะกระโดดขึ้นจากเก้าอี้ "คุณหญิงน้อมเขียนเล่าให้คุณชายเชิดฟังว่า เธอได้ไปเยี่ยมคุณมณีมา และคุณมณีดูซึมเศร้ามาก" ธีร์อ่านข้อความจากเอกสาร "เธอได้ถามไถ่ทุกข์สุขของคุณมณี แต่คุณมณีก็เพียงแต่ยิ้มเศร้าๆ แล้วบอกว่า 'ข้าพเจ้ากำลังจะไปจากที่นี่แล้วน้องหญิง' " "แย่จังเลยค่ะ" รสาพึมพำ "แล้วคุณชายเชิดตอบกลับมาว่าอย่างไรบ้างคะ" "ในจดหมายตอบกลับของคุณชายเชิด คุณชายแสดงความห่วงใยคุณมณีเป็นอย่างมากครับ" ธีร์อ่านต่อ "เขากล่าวว่า 'น้องหญิง ถ้าเจ้าพบเจ้านายมณีเมื่อใด โปรดบอกเจ้านายมณีว่า พี่เฝ้ารอคอยข่าวคราวจากนางอยู่เสมอ หากนางต้องการสิ่งใด จงอย่าได้เกรงใจที่จะเอ่ยปาก'" "แสดงว่าเขายังรักมณีอยู่!" รสาอุทานด้วยความดีใจ "แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นคะ" "ตรงนี้แหละครับที่น่าสนใจ" ธีร์เว้นจังหวะเล็กน้อย "หลังจากนั้นไม่นาน มีจดหมายอีกฉบับหนึ่งจากคุณหญิงน้อม ถึงคุณชายเชิด แจ้งข่าวว่า คุณมณีได้ตัดสินใจ 'บวชชี' ที่วัดแห่งหนึ่งในอยุธยา เพื่ออุทิศตนให้กับพระพุทธศาสนา และเพื่อสงบจิตใจ" "บวชชี!" รสาอุทานด้วยความแปลกใจ "แล้ว... แล้วเรื่องราวในสมุดบันทึกของมณีล่ะคะ ทำไมเธอถึงไม่กล่าวถึงเรื่องนี้เลย" "ตรงนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกันครับ" ธีร์กล่าว "แต่ผมลองค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับวัดที่ถูกกล่าวถึงในจดหมาย และผมก็เจอภาพถ่ายเก่าแก่ภาพหนึ่งครับ" ธีร์เปิดแฟ้มเอกสารออกอีกครั้ง เป็นภาพถ่ายขาวดำเก่าแก่ รูปถ่ายของสตรีสูงวัยคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าของท่านดูสงบนิ่ง ดวงตาดูมีความสุข "นี่คือภาพถ่ายของ 'คุณหญิงปทุมมา' ครับ" ธีร์บอก "ซึ่งมีบันทึกไว้ว่า ท่านคือ 'คุณมณี' ในวัยชรา ที่ได้บวชชีตลอดชีวิตหลังจากพบเจอเรื่องราวอันแสนเศร้า" รสายกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกตะลึง "นี่คือมณีจริงๆ เหรอคะ" "ใช่ครับ" ธีร์พยักหน้า "จากข้อมูลที่ค้นได้ ปัญหาที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของคุณมณี น่าจะเป็นเรื่องของการล้มละลายทางการเงินของคุณบิดา ทำให้วงศ์ตระกูลต้องสูญเสียทรัพย์สินและชื่อเสียงไปอย่างมาก คุณมณีเองก็ถูกบังคับให้แต่งงานกับขุนนางสูงวัยคนหนึ่ง แต่เธอไม่ยินยอม เธอจึงตัดสินใจปลีกตัวออกจากสังคม ด้วยการบวชชีเพื่อหลีกหนีชะตากรรม และเพื่ออุทิศตนให้กับความสงบภายใน" "แล้วคุณชายเชิดล่ะคะ" รสาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง "หลังจากทราบข่าวว่าคุณมณีบวชชี คุณชายเชิดก็เสียใจมากครับ" ธีร์ตอบ "แต่ด้วยสถานะของท่าน ที่ถูกวางตัวให้แต่งงานกับหญิงสาวจากตระกูลผู้ดีอีกคนหนึ่ง ท่านจึงไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าการยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น" "แต่... ถึงแม้จะไม่ได้ครองคู่กัน เขาทั้งสองคนก็ยังคงมีความทรงจำที่ดีต่อกันใช่ไหมคะ" รสาถาม "ใช่ครับ" ธีร์พยักหน้า "จากจดหมายที่เหลืออยู่ ผมพอจะสรุปได้ว่า คุณชายเชิดเองก็ยังคงระลึกถึงคุณมณีอยู่เสมอ แม้ว่าต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเอง คุณชายอาจจะเคยส่งข้าวของ หรือปัจจัยต่างๆ ไปช่วยเหลือคุณมณีที่วัดอยู่บ้าง เป็นการแสดงความห่วงใยในรูปแบบหนึ่ง" "แล้วสมุดบันทึกเล่มนั้นล่ะคะ ทำไมมณีถึงเขียนแค่เรื่องราวความรัก แต่ไม่กล่าวถึงเรื่องการบวช หรือเรื่องราวหลังจากนั้นเลย" รสาถาม "ผมคิดว่า" ธีร์อธิบาย "สมุดบันทึกเล่มนั้น น่าจะเป็นสมุดบันทึกในช่วงที่มณียังเป็นสาว และกำลังมีความรักกับคุณชายเชิดอยู่ครับ เป็นบันทึกความรู้สึกในช่วงเวลาแห่งความสุขและความหวัง เมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น เธออาจจะเก็บสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้เป็นความทรงจำส่วนตัว และเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการบวชชี โดยที่ไม่ได้เขียนเรื่องราวความทุกข์ระทมลงไปอีก" รสาพยักหน้าช้าๆ เข้าใจความรู้สึกของมณี เธอค่อยๆ หยิบสมุดบันทึกของมณีขึ้นมามองอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้มองเห็นแค่ตัวอักษร แต่กลับเห็นภาพของหญิงสาวผู้มีหัวใจที่เข้มแข็ง ยอมเสียสละความสุขส่วนตนเพื่อปกป้องศักดิ์ศรี และเพื่อหลีกหนีชะตากรรมที่เธอไม่ต้องการ "ขอบคุณมากนะคะ คุณธีร์" รสาเอ่ยปากด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "ข้อมูลที่คุณหามาให้ มีค่ามากจริงๆ ค่ะ มันช่วยให้ดิฉันเข้าใจเรื่องราวในสมุดบันทึกเล่มนี้ได้อย่างสมบูรณ์" "ยินดีเสมอครับ" ธีร์ตอบพร้อมรอยยิ้ม "ผมดีใจที่ได้ช่วยให้คุณไขปริศนาเรื่องนี้ได้" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนดูอบอุ่นและคุ้นเคยมากขึ้นเรื่อยๆ การได้ร่วมกันค้นคว้าเรื่องราวในอดีต ทำให้พวกเขารู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้น รสาเริ่มมองธีร์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากบรรณารักษ์ผู้ใจดี กลายเป็นชายหนุ่มที่น่าค้นหา และน่าจะมีความรู้สึกดีๆ บางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธอ