ปัณณวิชญ์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องของเขา แสงไฟจากโคมไฟส่องสว่างลงบนใบหน้า แตกต่างจากเมื่อวันก่อนที่เต็มไปด้วยความสับสน วันนี้เขาดูมุ่งมั่นมากกว่าเดิม เขามีแผนการใหม่ในหัว และมันเกี่ยวข้องกับการเผชิญหน้ากับความจริง หลังจากบทสนทนากับ VeeVee เมื่อวานนี้ ปัณณวิชญ์ก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่าเขาไม่สามารถดำเนินแผนการต่อไปในลักษณะนี้ได้อีกต่อไป การหลอกลวงและความลับมันกำลังจะทำให้เขาจมดิ่งลงไป เขาต้องหาทางแก้ไข และวิธีเดียวที่จะทำได้ คือการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขา “วิเวียน” ปัณณวิชญ์พิมพ์ข้อความสุดท้ายถึง VeeVee “ครับ” VeeVee ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกคุณ VeeVee ครับ” ปัณณวิชญ์พิมพ์อย่างตั้งใจ “มันเป็นเรื่องที่อาจจะทำให้คุณ VeeVee รู้สึกไม่พอใจผม” VeeVee อ่านข้อความนั้นด้วยความรู้สึกใจหาย เธอไม่แน่ใจว่าวิเวียนกำลังจะบอกอะไร แต่สัมผัสได้ถึงความจริงจัง “มีอะไรคะคุณวิเวียน บอกมาได้เลยค่ะ” “ผม… ไม่ใช่คนที่คุณ VeeVee คิดนะครับ” ปัณณวิชญ์พิมพ์อย่างช้าๆ “ผม… ไม่ใช่วิเวียน” หน้าจอโทรศัพท์ของกัญญาวีร์ปรากฏข้อความของวิเวียนขึ้นมา เธออ่านซ้ำไปซ้ำมาด้วยความไม่เชื่อสายตา “คุณวิเวียนหมายความว่าอย่างไรคะ” “ผม… เป็นผู้ชายครับ” ปัณณวิชญ์พิมพ์ต่อ “และผม… คือ ปัณณวิชญ์” กัญญาวีร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอวางโทรศัพท์ลงด้วยมือที่สั่นเทา ปัณณวิชญ์… คู่แข่งทางธุรกิจของเธอ… เขาคือคนที่เธอพูดคุยด้วยทุกวันในฐานะวิเวียน? นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน? “คุณปัณณวิชญ์… นี่คุณล้อเล่นใช่ไหมคะ” กัญญาวีร์พิมพ์ตอบกลับไป เธอหวังว่านี่จะเป็นเพียงการเข้าใจผิด “ผมไม่ได้ล้อเล่นครับ” ปัณณวิชญ์ตอบ “ผมปลอมตัวเป็นวิเวียนเพื่อสืบข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับบริษัทของคุณ แต่… ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่า… การปลอมตัวครั้งนี้จะทำให้ผม… รู้สึกกับคุณ VeeVee มากขนาดนี้” คำสารภาพของปัณณวิชญ์ทำให้กัญญาวีร์รู้สึกชาไปทั้งตัว เธอรู้สึกโกรธ รู้สึกเสียใจ และรู้สึกสับสนไปพร้อมๆ กัน “แล้ว… คุณต้องการอะไรจากฉันคะ” กัญญาวีร์ถามเสียงสั่นเครือ “คุณหลอกลวงฉันมาตลอด” “ผมขอโทษครับ” ปัณณวิชญ์พิมพ์ “ผมรู้ว่ามันฟังดูแย่มาก และผมก็ยอมรับความผิดของผมทั้งหมด ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ VeeVee เลย” “แต่คุณก็ทำแล้ว!” กัญญาวีร์พิมพ์ตอบ “คุณหลอกลวงฉัน! คุณใช้ความรู้สึกของฉันเป็นเครื่องมือ!” “ผมเข้าใจครับ” ปัณณวิชญ์ตอบ “และผมก็พร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่างที่ผมทำ” “รับผิดชอบยังไงคะ” กัญญาวีร์ถาม “คุณจะกลับไปเป็นผู้ชายเย็นชาคนเดิม แล้วก็ทำลายบริษัทของฉันอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรกอย่างนั้นเหรอคะ” “ผม… ผมไม่รู้ว่าผมจะทำอย่างไรต่อไป” ปัณณวิชญ์ยอมรับ “แต่ผมรู้ว่าผมไม่สามารถหลอกลวงคุณได้อีกต่อไปแล้ว” กัญญาวีร์หลับตาลง เธอพยายามรวบรวมสติ ความรู้สึกโกรธเริ่มจางลงไป แทนที่ด้วยความรู้สึกเศร้าสร้อย “คุณวิเวียน… คุณปัณณวิชญ์คะ” กัญญาวีร์พิมพ์ “ฉัน… ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลย” “ผมรู้ครับ” ปัณณวิชญ์ตอบ “ผมเข้าใจดี” “ฉัน… ฉันคงต้องขอเวลาคิดทบทวนอะไรบางอย่างค่ะ” กัญญาวีร์พิมพ์ “ตอนนี้… ฉันยังรับอะไรไม่ได้” “ผมเข้าใจครับ” ปัณณวิชญ์ตอบ “ถ้าคุณ VeeVee ต้องการอะไร หรืออยากจะพูดคุยเมื่อไหร่ ผมพร้อมเสมอที่จะรับฟัง” กัญญาวีร์อ่านข้อความนั้นแล้วน้ำตาคลอ เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะพลิกผันไปได้ขนาดนี้ คนที่เธอไว้ใจ คนที่เธอแอบมีความรู้สึกดีๆ ด้วย กลับเป็นคนที่เธอควรจะเกลียดชัง “ขอบคุณค่ะ” กัญญาวีร์พิมพ์ตอบสั้นๆ “ฉันขอตัวก่อนนะคะ” เธอกดวางสายโทรศัพท์ทันที ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ปัณณวิชญ์เองก็เช่นกัน เมื่อเขากดส่งข้อความสุดท้าย เขาก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ความรู้สึกโล่งใจที่ได้บอกความจริง ผสมปนเปกับความเสียใจและความไม่แน่นอนในอนาคต เขาได้เปิดเผยความลับที่เขาเก็บงำมานาน แต่นั่นก็หมายความว่า ความสัมพันธ์ที่เขาค่อยๆ สร้างขึ้นมากับ VeeVee กำลังจะจบลง หรืออาจจะเลวร้ายกว่านั้น ความจริงที่เขาเปิดเผย อาจจะนำมาซึ่งการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามี เขาเงยหน้ามองเพดาน เขาได้ทำในสิ่งที่เขาคิดว่าถูกต้องแล้ว แต่ผลลัพธ์ที่ตามมานั้น มันช่างน่าหวาดหวั่นเหลือเกิน เขาไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร เขาจะสามารถแก้ไขสถานการณ์นี้ได้หรือไม่ และที่สำคัญที่สุด เขาจะสามารถกอบกู้ความสัมพันธ์ที่กำลังจะพังทลายนี้กลับคืนมาได้หรือไม่ การต่อสู้ที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น